Avrupalı liderlerin, Kiev'in finansal cankurtaran halatını kesecek aşırı sağcı bir Fransız başkana acilen hazırlanmaları gerekiyor. Avrupa, sanıldığından daha az önemli olan iki tartışmayla meşgulken, çok önemli olan bir tartışmayı ihmal ediyor. Birincisi, Rusya ile müzakerelerde AB'yi kimin temsil etmesi gerektiğidir. Bu büyük ölçüde önemsiz çünkü bu hafta Abu Dhabi'de yapılan tartışmalara rağmen kış sonundan önce Ukrayna'da ciddi barış görüşmeleri yapılması ihtimali çok az. Rusya'nın, Ukrayna'nın ekonomisini ve sivillerin moralini bozmak amacıyla önümüzdeki aylarda savaşı tırmandırmak için güçlü teşvikleri var.
İkincisi ise Donald Trump'ın Ukrayna'ya yaklaşımı. Bu, bir zamanlar olduğundan daha az önem taşıyor ve bunun tek nedeni artık Demokratik Kongre tarafından daha fazla kısıtlanmış olması değil. Ocak 2025'te göreve döndüğünden beri Trump, Kiev'e yeni bir ABD askeri yardımı sağlamadı. Amerikan silah satışları Ukrayna'nın savaş çabaları açısından önemini koruyor, ancak Trump'ın Orta Doğu'ya askeri müdahaleleri, Ukrayna'nın en çok ihtiyaç duyduğu silahların (özellikle Patriot önleyicilerinin) tedarikini daha da zorladı. Ukrayna, özellikle de gelen Rus balistik füzelerini tespit etme konusunda ABD'nin erken uyarı istihbaratına büyük ölçüde bağımlı olmaya devam ediyor; Avrupa'nın bu yeteneği 2030'dan önce tam olarak kopyalaması pek mümkün değil. Ancak daha geniş nokta şu: ABD, Ukrayna için iki yıl öncesine göre daha az vazgeçilmez bir ortak. Avrupalı liderlerin ihmal ettiği tartışma çok daha yakın bir tartışma: Altı ay sonra Fransa'daki başkanlık seçimini Marine Le Pen kazanırsa ne olur?
Başkan Le Pen, Fransa'nın Ukrayna'ya yaptığı ikili yardımı askıya alacaktı. Daha da önemlisi, Fransa'nın AB bütçesine katkısının artırılmasına karşı çıkması, AB çapındaki finansmanı tehlikeye atabilir. Le Pen, Ukrayna için önerilen 100 milyar avroluk tesis de dahil olmak üzere bloğun gelecek yedi yıllık bütçesini veto etmekle tehdit ediyor. Bu, AB'nin Kiev'i 2028'den sonra da mali açıdan ayakta tutmayı umduğu mekanizmadır. Le Pen'in başkanlığı aynı zamanda ön saflardaki siyasi örtüden uzakta olan hükümetlere desteklerini azaltma olanağı da verebilir. İtalya, İspanya, Yunanistan, Avusturya, Macaristan ve Slovakya için Ukrayna daha düşük bir önceliktir ve İtalya'nın desteği gelecek yıl yapılacak seçimlerden sonra daha da zayıflayabilir. Bunun sonucunda yardımın iki taraflı hale getirilmesi, yükü kuzey ve batı Avrupa ülkelerinden oluşan daha küçük bir grubun omuzlamasına bırakabilir. Güney ve orta Avrupa'nın büyük kısmından gelen katkıların kaybını telafi etmek için mücadele edeceklerdi.
Le Pen ayrıca Ukrayna'nın AB üyelik umutlarını ve bloğun Rusya'ya yönelik yaptırım rejimini de tehdit edecek. Ukrayna'nın AB üyeliği neredeyse imkansız hale gelecektir: Önemli kararlar oybirliği gerektirir ve Le Pen zaten Kiev'in üyeliğine karşı çıkmıştır. Bu isteksizliğinde yalnız da olmayacaktı. Açık taahhütlerine rağmen birçok AB hükümeti Ukrayna'nın kabulü konusunda ciddi çekinceler barındırıyor. Yaptırımlar da aynı derecede savunmasız olacaktır. Le Pen, 2017'den bu yana AB'nin Rusya'ya yönelik yaptırımlarının kaldırılmasını savunuyor. Bloğun ekonomik yaptırımlarının Temmuz 2027'de yenilenmesi gerekiyor ve Fransa'nın vetosu bunlara son verebilir. Ayrıca bireylere yönelik yaptırımların yenilenmesini engelleyebilir ve yeni paketleri veto edebilir. Kısacası, Le Pen'in başkanlığı aynı anda Avrupa'nın Ukrayna'ya verdiği desteğin üç ayağını da baltalayabilir: finansman, AB üyeliği ve Rusya'ya yönelik yaptırımlar.
Bir an için en kötü senaryoyu hayal edelim: Avrupa'nın Le Pen zaferinden sonra Ukrayna'yı ayakta tutamaması sonucunda Kiev bir uzlaşmaya itiliyor