Yaklaşık 1,5 milyon Brezilyalı Alzheimer hastalığıyla yaşıyor. Isabel'de onlardan biri. Ezberleme çalışmaları, konferanslar, yazmayı öğrenme dersleri, kilise korosu oturumları, müzik konserleri ve İngilizce dersleri, 76 yaşındaki Isabel'in aklını meşgul eden etkinliklerden bazıları. Ayrıca birçok sosyal ve aile yaşamını da sürdürürler. Haftada iki gün torunlarını okuldan alıyor ve fırsat buldukça arkadaşlarıyla buluşup konuşuyor, oyun oynuyor ya da sadece vakit geçiriyor. Ayrıca günlük olarak başlayan ve bu yıl bitecek bir kitap da yazıyor.
Bilimsel çalışma. Ancak tüm taahhütler arasında asla kaçırılmayan toplantı, São Paulo'da üç ayda bir yapılan istişarelerdir. Oraya gönüllü olarak katıldığı bilimsel çalışmaya katılmak için dini olarak gidiyor. Yaşadığınız hastalığa karşı yeni ilaçlar üretecek bir projeye katılın. Altı yıl önce kendisine Alzheimer teşhisi konuldu. Daha önce Isabel, hafıza kayıplarının kaynağını bulmak için dört yıldır uzmanları ziyaret ediyordu. Teşhis onu şok etti: "İlk başta çok ağladım, neden benim başıma geldiğini sordum, 69 yaşındaydım". Yalnız değil; 65 yaş üstü her on Brezilyalıdan biri Alzheimer hastası.
Tanrıya gönderilen bir mektup. Doktor randevusunun ardından eve geldi ve yazmaya başladı. Öfkesini ifade etmek istedi ama Tanrı'ya bir mektup çıktı. Yardım istedi. Faith daha önce karmaşık durumlarla yüzleşmesine yardım etmişti. Kocası 39 yaşında bir trafik kazasında ölmüştü. İnançları, onu vuran depresyondan çıkmasına yardımcı oldu. Bu sefer ona kararlılık verdi. İki yol arasında seçim yapabilirdi: Akıl hastalığını kabullenmeyeceği ve kendini içine kapatacağı bir cehennem; ya da durumu kabullendiği ve içinde bir fırsat bulduğu bir cennet. Alzheimer henüz başlangıç aşamasındaydı, yeteneklerinin büyük bir kısmını korumak, günlük yaşamıyla ilgili kararlara katılmak ve geleceğini planlamak mümkündü.
Oğlunun yardımı ya da mücadelesi. Oğlu ona yardım edebilirdi ama ilk girişimi sorunları kendi başına çözmek oldu. Eğer her zaman başkalarına bağımlı olsaydın nöronlarını uyarmazdın. Bu bir şarlatanlık değil, belirli risk faktörlerine göre hareket etmenin demans gelişme olasılığını azaltabileceğini veya en azından geciktirebileceğini gösteren bilimsel kanıtlar var. “Dışarı çıkmam, markete, eczaneye gitmem, arkadaşlıklarımı sürdürmem ve aktif kalmam gerekiyor.” "Ben Isabel. Alzheimer hayatımın bir parçası. Kim olduğumu tanımlamıyor." "Ben bu hastalıkla savaşmıyorum, onunla yaşıyorum." “Her gün bir dakika daha yaşam kalitesi kazanmaya çalışıyorum.” “Küçük şeylerden keyif alıyorum, güneşin doğduğunun farkındayım, torunlarımın kendilerine bağlı ve araştırmaya katılan aktif bir büyükannenin güzel bir anısına sahip olmalarını istiyorum.”
Abonelikle yayınlanan makaleler mutlaka portalın görüşünü yansıtmaz. Yayın, tartışmayı teşvik etmeyi ve Brezilya'nın sorunlarına ilişkin düşünceyi teşvik etmeyi amaçlıyor.