Bir romana ihtiyacı yoktu: Ayrılma seçmenleri bile, Başbakan gibi verilen zararı anlıyor. Şimdi yapması gereken tek şey partisini ikna etmek. Bu haftanın başlarında radyodaki bazı kişiler tam bir İngiliz distopyasından bahsediyordu. Hükümet dağılmıştı ama herkes eskisi gibi yaşamaya devam ediyordu. Britanya dünya sahnesinde izole edilmişti ve insanlar Avrupa'yı çok özlemişlerdi ama bırakın orada yaşamayı, ziyaret etmelerine bile izin verilmiyordu. Radyocuların 2022 dolaylarında Brexit sonrası Britanya'yı tartıştıklarını sanıyordum. Aslında Booker ödüllü Her Şeyin Sonu romanının olay örgüsünden bahsediyorlardı. Yazarı M John Harrison, 81 yaşında, ödülü kazanan en yaşlı kişi ve aynı zamanda ödülü kazanan ilk bilim kurgu yazarı olmasıyla tanınıyor. Ama aynı zamanda belirsiz bir geleceği hem dehşet verici hem de birkaç yıl öncesi gibi kulağa hoş gelen terimlerle anlatabilen bir yazar olarak distopik kurgu podyumunda ona da yer açalım.
Britanya siyasetinin son 10 yılı rüya gibi bir roman kalitesine sahipti; alegorilerle dolu olduklarından ya da yorumlanması zor olduğundan değil, çok daha temel bir nedenden dolayı. 2016 referandumunun ertesi sabahı yeni bir gerçeklik ortaya çıktı. Sonraki dört yıl boyunca Brexit dışında hiçbir şeyi konuşmadık ve uzlaşma ve pratiklik dili ortadan kalktı. Eğer seçmenleri zorlayacak başka bir karar olsaydı (örneğin başbakanın kim olacağı), giderek daha da sihirli bir kavram haline gelen Brexit konusunda hangi adayın en iyi sonucu vereceği filtrelenecekti.
Bir roman gibi, bu aşama da kendi ritmini kazandı, kendi akışı içinde çalışan ancak gerçek hayatta hiçbir anlam ifade etmeyen karakterlere ışık tuttu (Mark Francois, kimse var mı?). Britanya'nın resmi olarak AB'den ayrıldığı 2020'den bu yana geçen dönem, bu kurgunun gerçekliğe kendi kurallarını dayatmaya çalışmasını ve gerçekliğin her zaman kazanmasını izlemekle geçen hüzünlü, alçakgönüllü bir süreç oldu. Görünen o ki, en büyük ticaret ortaklarınızla olan ilişkinizi yok edip, refahınızdan bir darbe almamanız mümkün değil. Brexit ile ilgili "göçmenlerin parayı sülük etmesi" gibi fanteziler de kendi bedelini ödedi ve biz de net göçteki azalmanın ekonomiden daha fazla para akıtmasını ve yabancı öğrencilere yönelik bir haçlı seferinin üniversitelerimizde kaos ve çaresizlik yaratmasını izledik ve izledik.
2016 yılı “hepimizin yeteri kadar uzmana sahip olduğu” evreninin başlangıcıysa, 2026'da gerçeklerin hiçbir önemi olmadığı o kurgusal evrenden hepimiz bıktık. Geriye kalanlar kalacak ve biz Brexit'in sonsuza kadar olumlu bir tarafı olmadığını belirtmekte ısrar edeceğiz. Ancak ayrılanlar büyük bir değişim yaşadı. Britanyalıların yalnızca %57'sinin Brexit'in kötü bir fikir olduğu konusunda hemfikir olduğu doğru; ancak sadece %30'u bunun doğru seçim olduğunu düşünüyor (geri kalanını geleneksel "bilmiyorum" yerine "lütfen bu konuşmayı kaldırın" başlığı altında dosyalamalıyız). Daha da çarpıcı olanı, Tory'lerin %73'ünün, izin seçmenlerinin %59'unun ve hatta Reform seçmenlerinin çoğunluğunun artık bir gençlik hareketlilik planını desteklemesi; Keir Starmer'in başbakan olur olmaz fazla tutucu olduğu için bu radikal fikri reddetti.
Her iki taraftan da pek çok politikacı, her hafta göçle ilgili tutumlara ilişkin yeni veriler gördüğümde ve bunların sertleştiğini gösterdiğinde benim dilediğim şeyi diliyor olacak: keşke bu anketörler sormayı bıraksa. Partilerinden uzaklaştırılan bir avuç Muhafazakar dışında, bu fandangonun en sadık muhalifleri bile seçim çıkarları adına bu kurallara uydular.