O zamana kadar bizi ilgilendiren tek soru şudur: Fransa'nın hareketi ile bizim Yunan, Türklerin ise Türk kabul ettiği bir kıta sahanlığı üzerindeki Fransız gemisinin operasyonları hakkında sözlü iletişim kurma yönünde bir hareketle komşular lehine bir tür senet mi yaratıldı? Türk basınının büyük bir kısmı, Ankara'nın yayınladığı NAVTEX karşıtı yayınla, bizim için korktuğumuz şeyi kendi adına engellemeyi başardığını söylüyor: oldu bittinin yaratılması. Yunan siyaset sahnesinin önemli bir kısmı bunun tam tersine, Fransa'nın sözlü iletişimle Türkiye'ye "hava" vermesi ve bu havayı bize karşı kullanması yönünde yatırım yapıyor.
Ege'nin her iki yakasında bu tür senaryolara bahse girenler muhtemelen başarısızlığa uğrayacak: Bir Fransız mektubunun Güneydoğu Akdeniz'deki hiç kimse için diplomatik bir silah olamayacağını ya da bir oldubitti yaratamayacağını anlamak için Uluslararası Hukuk profesörü olmaya gerek yok; tıpkı Yunanistan-Kıbrıs-İsrail elektrik bağlantısı gibi bir Avrupa projesinin, Yunanistan ile Türkiye arasında bir kıta sahanlığı ve MEB kurulmasını bekleyemeyeceği gibi, herhangi bir olay olmadan gerçekleşebilmesi için de Uluslararası Hukuk profesörü olmanıza gerek yok. Ankara'dan "tsampukadas". Elbette sözlü iletişimden tek bir kelime bile bilmediğimiz sürece kesin olarak konuşamayız.
Sorun, Yunanistan'ın kimsenin iznini almadan projeye devam edip edemeyeceğidir, çünkü uluslararası hukuk bunu öngörüyor. Ve bilmeyenler için, artık bir iletkeni geçirmek başka, kabloyu geçirmek başka şey olduğunu öğrendik. Evet, Türkiye'nin iznine gerek yoktu, tıpkı bizim iznimize gerek olmadığı gibi, Uluslararası Hukuk profesörleri de bu konuda hemfikir. 2024’te olmadığı gibi bugün de izne gerek yoktu ama sonra – ah evet – Kasos olayları yaşadık…
Yunanistan'ın Kıbrıs'ta Attila'dan sonra 1974'ten bu yana Türkiye ile sorunu var. Konstantinos Karamanlis'le yapılan sömürgecilik sonrası dönemden Andreas Papandreou ve Costas Simitis'e kadar, kıta sahanlığı meselesinin Lahey'deki Uluslararası Adalet Divanı'na taşınabilmesi için Türkiye ile istişare amacıyla temaslarda bulunulması yönünde girişimlerde bulunuldu. Neredeyse Erdoğan dönemine denk gelen 2004 yılından itibaren ise işler tamamen değişiyor. Türkiye, AB'ye üye olma hırsından vazgeçti, ancak imtiyazlı ortaklık arzusundan vazgeçti ve yıllardır politikalarının ağırlığını bölgesel bir mini süper güç olma hayaline veriyor.
Mutabakatların ardından Yunanistan askeri düzeyde dengeyi yeniden sağlamak için ekstra çaba harcıyor ancak ekonomik alanda Libya'dan Arnavutluk'a ve Orta Doğu'ya kadar "yatırımcıları" harekete geçirebilecek Erdoğan rejiminin sahip olduğu özgürlük derecesine sahip değil. Ancak ilginçtir ki, AB'nin 26 üyesinden hiçbirinin -bizim dışımızda- yasadışı Türk-Libya mutabakatının geçersizliğine ilişkin metni imzalamayı reddetmemesi. Bu da hem Türkiye'ye hem de birleşik Avrupa'dan para bekleyen Libya'ya doğru ekonomik baskıdan oluşan bir yolu gösteriyor. Ve para önlerine çıkınca "hileler" çoğu zaman kuzuya dönüşür.