Ulusal servet fonu, Vanguard projelerine 1 milyar £ borç verecek - ancak özel sermaye devinin yardıma ihtiyacı olup olmadığı tartışmalıdır Başbakan, "Birleşik Krallık'taki yenilenebilir enerji kaynaklarına yapılan bu büyük yatırım, Britanya'daki inşaat için bir güven oyu" dedi. Andy Burnham, Norfolk kıyısındaki iki Vanguard rüzgar santralinin devasa yatırımlar olduğu konusunda kesinlikle haklı. Birlikte neredeyse 13 milyar £ borç finansmanına ihtiyaç duyuyorlar. Ancak bunların yeni bir güven ifadesini temsil ettiğini iddia edemez. Proje, geliştirici Alman kamu hizmeti şirketi RWE'nin Ocak ayındaki yenilenebilir enerji açık artırmasında rüzgar santrallerinin inşası için bir sözleşme kazanmasından bu yana yayında.
Bunun yerine Çarşamba günkü yeni haber projenin nasıl finanse edileceğiyle ilgiliydi ve hikaye de bu noktada ilginçleşiyor. Hisse senedi cephesinde RWE, Vanguard planlarındaki %50 hissesini ABD'nin dev özel sermaye ve altyapı yatırımcısı KKR'ye sattığını söyledi. Borç tarafında, 12,8 milyar sterlin "35 uluslararası bankadan oluşan bir konsorsiyumdan" geldi; buna 1 milyar sterlin de İngiltere'nin kendi ulusal servet fonundan (NWF) geldi. NWF'nin dahil olmasının yeterince adil olduğu söylenebilir; sermayeyi enerji geçiş projelerine yönlendirmek kısmen bunun için kurulmuş bir şey. Ancak rolünün bir başka önemli yönü daha var: Devlet destekli kurumun özel sermayenin yerini alması amaçlanmamıştır; bunun yerine, terminolojiye göre, başka türlü inşa edilemeyecek altyapının inşa edilmesini sağlamak için finansmanının "ek" olması gerekiyor.
NWF süreci şu şekilde tanımlıyor: "Düşündüğümüz her yatırım için, biz olmasaydık hangi etkinin gerçekleşemeyeceğini test ediyor ve değerlendiriyoruz; dolayısıyla, başka türlü elde edilemeyecek finansal ve finansal olmayan değer sağladığımızdan eminiz." Peki bu Vanguard rüzgar santrallerinde nasıl çalışıyor? Eğer NWF 1 milyar sterlinini ayırmasaydı bunlar hurdaya mı çıkarılacaktı? Bu pek olası görünmüyor. RWE'nin Avrupa'nın en büyük elektrik üreticilerinden biri olduğunu ve KKR'nin özel sermaye şirketleri arasında dev olduğunu düşünün. Bu zengin firmalar sermaye artırma konusunda deneyimlidir. Açık deniz rüzgar projelerinin geliştiriciler için riskten arındırılmasının ana yolunun, 20 yıl boyunca elektrik için enflasyona bağlı garantili bir fiyat belirleyen açık artırma süreci olduğunu da düşünün. Bu durumda fiyat megawatt saat başına 91,20 £ (2024 parasıyla) veya tarihi standartlara göre yüksek.
Açık artırma sonrasında borçlanma maliyeti arttıysa (ki arttı), bu RWE ve KKR için talihsiz bir durum. Borçları için biraz daha fazla ödeme yapmak zorunda kalabilirler veya daha fazla özsermaye biriktirmek zorunda kalabilirler; bunların her ikisi de getirilerini azaltır. Ama bu ticari hayatın günlük riskidir. Şimdiye kadar sabit açık deniz rüzgârından uzak duran NWF, neden kendi katkısının "başla ya da bitir" unsuru olduğunu düşünmenin abartılı olduğu bir projede kredi veren bir sendikaya katılmak zorunda olduğunu düşündü? NWF'nin argümanı, katılımının "açık deniz rüzgar geliştiricilerinin kullanabileceği sermaye havuzunu genişlettiği ve AR7'nin (son açık artırma turu) başarısından sonra benzeri görülmemiş likidite gereksinimlerinin karşılanmasına yardımcı olduğu" yönündedir. Başka bir deyişle, sektörün önümüzdeki yıllarda o kadar çok sermayeye ihtiyacı olacak ki, devlet destekli kredi verenlerin hazırda beklemesi gerekecek.
Bu bir savunma ama geliştiricilerin bakış açısından çok çekici görünecek. 20 yıl boyunca gelir garantisi veren endekse bağlı bir sözleşme için teklif verebilirler; daha sonra, eğer borçlanma koşulları sıkıysa, devletin finansman baskısını hafifletmek için yardım edeceğini düşünmeye davet ediliyorlar. KKR'nin katılmak istemesine şaşmamalı