Peta'nın 'tavukların yanlış tanımlanmasını reddetme' çağrısının ardından, sansarların ve Hırvat guguk kuşlarının Polonya temsillerine ne yapacaklarını merak ediyorum. Tavukların işi kolay değil. Çoğunlukla boktan, kısa hayatlar yaşamanın yanı sıra, kolektif olarak korkaklığın simgesi olma rezilliğine de katlanıyorlar. Hayvanlara Etik Muamele İçin İnsanlar (Peta) kampanya grubu, Oxford İngilizce Sözlüğü'ne bir yazı yazarak "tavuk" tanımının değiştirilmesini talep etti. Doğal olarak “Uyandı saçmalık!” diye bağırmaktan korkmayanlar da var. horozların ötüşü kadar gürültülü.
Benim açımdan Peta'nın tavukları savunmakta haklı olduğunu düşünüyorum, ancak bir tanımı kaldırmanın (tanım kaldırmanın bir şey olduğunu varsayarsak) herhangi bir fark yaratacağından emin değilim. Tavuk bu anlamda sıfat, fiil ve isim olarak yaygın olarak kullanılmaktadır. Biraz değişim gerektirecek derin kökleri var. Ve böyle bir hareket, doğru bir solucan kutusu açabilir (kusura bakmayın, solucanlar). Akbaba, sıçan, köpekbalığı ve tembel hayvan lobilerine ne dersiniz? Kuşatılmış bu gezegeni paylaştığımız domuzlar, yılanlar, gelincikler, eşekler, koyunlar, köpekler, papağanlar ve her türlü canlıdan bahsetmiyorum bile. Ama zavallı tavuklar. Kim bilir bu etiketi nasıl kazandılar? Bana özellikle korkak görünmüyorlar. Ve eğer zaman zaman biraz ürkek görünüyorlarsa, insanlardan, tilkilerden ve diğerlerinden ölümcül zarar görme riskiyle karşı karşıya oldukları göz önüne alındığında onları kim suçlayabilir?
Tavuklar için bir teselli olacaksa, diğer diller onların cesaretine bu kadar saygısızlık etmez. İspanyollar en azından tavuk yerine tavuk diyorlar ve Fransızlar da öyle; ancak Fransa'da zavallı tavuğun korkaklığı ifade etmesi için yağmurda dışarıda olması gerekiyor -poule mouillée ıslak bir tavuk. Başka yerlerde Ruslar, Almanlar, İtalyanlar ve Türkler yabani tavşanları ve tavşanları bu şekilde kullanıyor. Diğer dillerde durum daha da ilginçleşiyor. Pencap dili konuşan bir arkadaşım bana çakalların cesaretinin sorgulandığını duyduğunu söyledi. İlginç. Ben her zaman çakalların daha çok ön planda olduğunu düşünmüşümdür; biraz vahşi ve hırçın. Görünüşe göre, Pencap folklorunda çakal, korku ve çekingenliğin nihai sembolüdür ve rutin olarak korkusuz aslan veya kaplanla tezat oluşturur. Bir dahaki sefere bir çakalla burun buruna geldiğimde bu düşünceyle kendimi güçlendireceğim. Ben bir aslan gibi kükreyeceğim, öyle de yapacağım ve o, aslında onların bir sürüsü, mutlaka bir sızlanmayla geri çekilecek.
Lehçe'de hikaye daha da büyüleyici hale geliyor. Burada sansar schórz var, ancak bu durumda sansarın korkaklığına olan inanç o kadar derinden benimseniyor ki, korkak anlamına gelen kelime aslında sansar. Tekrar söylemeliyim ki, özellikle sarı karınlı sansarlarım yoktu. (Sarı karınlı!? Ne demek bu? Oraya gitmeyelim.) Belki de Michael Foot'un Norman Tebbit'i "yarı evde eğitim görmüş bir sansar" olarak tanımlaması aklımdadır. Polonyalıların sansarlara bakışı, hayvanların korkutuldukları veya köşeye sıkıştırıldıkları durumlarda savunmacı davranışlarına gönderme yapıyor. Böyle zamanlarda anal bezlerinden kötü bir koku yayarlar. Politikanıza bağlı olarak bu, merhum Lord Tebbit'e haksızlık olarak kabul edilebilir veya edilmeyebilir. Bu arada, onunla bir kez tanıştığımda, kediden çok kokarcaydı; ta ki mikrofon açılıncaya kadar, içindeki sansar uyandı ve röportaj bitene kadar kedi ortalıkta yoktu.
Benzer şekilde, Galliler korkak anlamına gelen kelimeyi oluşturmak için birkaç kelimeyi bir araya getirmişlerdir: bok ve köpek, cachgi, belki de korkudan kendini kirleten bir köpeğin imajını çağrıştırmaktadır. Korkak için de biraz sert görünüyor