Nicholas Hoult, Anna Sawai ve Pete Davidson, sosyal yorumu eylemle birleştirmeye yönelik bu basit fikirli ve heyecan verici girişimde Robin Hood'u canlandırıyorlar. Bir şekilde mutlu bir şekilde habersiz olmanız durumunda, Amerika çok karanlık bir yerde ve Amerikalılar bundan pek memnun değil. Geçen haftaki ara sınavlar, yüksek hayat pahalılığı ve karar verenlere duyulan güvenin düşüklüğü nedeniyle tarihi bir mavi dalgaya tanık oldu; ancak sisteme olan en ufak bir inanç kırıntısının ve mali özsermayenin belirsiz bir görüntüsünün yeniden tesis edilmesi yakın zamanda mümkün görünmüyor.
Bu nedenle, bir tür heyecan verici David v Goliath katarsisi sağlayan filmler için teorik olarak ideal zamanlama, kişi gerçek hayatta tamamen ulaşılmaz hissettiğinde beyazperdede bir kazanç. Ancak Paul Greengrass'ın Eylül ayında çöküp yanan çamurlu ve karışık köylü isyanı draması The Uprising gibi, David Leitch'in How to Soy a Bank (Banka Soymak) adlı filmi de yakalanması kolay olması gereken bir anı yakalamanın bir yolunu tam olarak bulamıyor. Yönetmen, Deadpool 2'den Bullet Train'e ve en cömertçe "sinir bozucu" olarak tanımlanabilecek bir tonal geçiş çizgisi olan Hobbs & Shaw'a kadar her şeyden önce gürültüyü ön planda tutan sentetik aksiyon filmleriyle tanınıyor.
Burada biraz daha az çılgın bir modda çalışıyor (radikal olarak, insanlar birkaç sahnede durup konuşmak için oturuyorlar) ama öfkelendirmesi, heyecanlandırması ve enerji vermesi gereken bir film için her şey tuhaf, sıkıcı bir şekilde düz ve sadece iki saati aşan bir çalışma süresiyle, şaşırtıcı derecede yavaş. Utanç verici çünkü başlangıçta etkileyici ve şaşırtıcı bir önerme var: Bir grup maskeli suçlu, soygunlar gerçekleştirerek ve takipçilerine aynısını nasıl yapacaklarını söyleyerek hem banka soyguncularını hem de çevrimiçi aktivistleri oynuyor. Ayrıca, nakliyelerinin bir kısmını en çok ihtiyacı olan yerel hayır kurumlarına bağışlayarak Robin Hood'u oynuyorlar.
Ekibin nüfusu, geri adım atmak ve ayağa kalkmak için meşru nedenleri olan, hepsi "ortak bir acıdan" muzdarip, sağlık harcamaları, göçmenlik yaptırımları, askeri kötü muamele ve doğal olarak yağmacı bankalar nedeniyle çıldırmış Pittsburgh yerlilerinden oluşuyor. Liderleri Ryan (gözle görülür şekilde sıkılmış bir Nicholas Hoult) ve ona eşlik eden ortağı Emi (Shogun'dan kaçan Anna Sawai, söyleyecek ya da yapacak çok az şey veriliyor) ve arkadaşları Vince (Pete Davidson) ve Hugo (Rhenzy Feliz). Viraliteleri arttıkça, "emekliliğine beş yıl kalmış" bitkin bir FBI ajanı (John C. Reilly), onları çökertmesi için ev hapsinde tutulan şüpheli bir bilgisayar korsanından (Zoë Kravitz) yardım ister.
İnternetin gücüne bu kadar dikkatle odaklanan birçok film gibi, Banka Soymak da her zaman neredeyse anında eskimiş hissettirecekti. Dijital olarak nasıl yaşadığımıza dair çok az film bunu iyi bir şekilde başardı (Ingrid Batıya Gidiyor etkileyici bir aykırı değer olmaya devam ediyor), ancak bunu dikkate aldığımızda ve belirli değişikliklere izin verdiğimizde bile, neyin güncel olarak görüldüğü konusunda oldukça utanç verici bir şey var. Ekip tarafından hazırlanan videolar, on yıl önce modası geçmiş gibi gelirdi; 50'li yaşlarında bir adamın yaptığı son teknoloji olarak kabul edilecek bir şeyden başka bir şeye asla benzemeyen, şık, lolcat bir görsel stil. Filmin, özgünlükle nasıl hitap edeceğini bilen gerçek Z kuşağı film yapımcıları tarafından yapılan Z kuşağı hitleriyle dolu bir yazdan sonra gelmesine de yardımcı olmuyor ve kişi odaya 2026'da neyin viral hale geldiğini gerçekten anlayan birini almanın çok faydalı olacağını düşünüyor. Çoğunlukla soygunculardan pek fazla haber alamıyoruz; Kravitz'in gıcırtılı taşçı klişesinden ne kadar çok şey duyduğumuz göz önüne alındığında bu bir rahatlama olabilir. Aktör aptalı oynuyor