Daha sonra okumak veya başvurmak üzere favori makalelerinizi ve hikayelerinizi favorilerinize eklemek ister misiniz? Bağımsız Üyeliğinize bugün başlayın. Russell Brand'i çok komik bulduğumu itiraf etmekten hiç zevk almıyorum. 2007'de Kanal 4'te Yılın Büyük Şişman Sınavı'na çıktığında, YouTube'daki klipleri aralıksız yeniden izledim. Komedyenin tecavüz mahkûmiyetinin ardından viral hale gelen bir bölümde, panelist arkadaşı Jonathan Ross, kendisini "horoz adam" Brand ve Noel Fielding'den korumak için o zamanlar 21 yaşında olan Lily Allen'la koltuk değiştiriyor. Ross, Brand ve Fielding'den daha fazla tecavüz şakası gelmeden önce, "O zaman Lily eve elbisesi hâlâ üzerindeyken gidebilir" diyor. Bu malzemenin beni veya herhangi birini güldürebilmesi artık neredeyse anlaşılmaz geliyor. Ancak seyircilerin kıkırdadığını duyuyorsunuz ve alkışlar yükseliyor. Allen, 2023'te Grazia'ya şunları itiraf etti: "Buna ben de gülüyorum." "Geçmişe baktığımızda bu gerçekten korkunç. Beni rahatsız ediyor" diyor. “Ama o zamanlar bunu hissettiğimi sanmıyorum çünkü bu bir kültürdü.”
Evet, tecavüz kültürü can alıcı noktadır. 2000'li yılların Britanya'sında bu yaygın bir espriydi: 2009'da Jimmy Carras izleyicilerine şöyle sordu: "Futbol ile tecavüz arasındaki fark nedir? Kadınlar futbolu sevmez." Aynı yıl Edinburgh Fringe'de Ricky Gervais kalabalığa alkollü araç kullanırken neredeyse yaşlı bir kadını devireceğini ama bunun yerine ona tecavüz ettiğini söyledi. Avustralyalı komedyen Jim Jeffries o zamanlar The Guardian'a "Siyahi insanlar veya Asyalılar hakkında şaka yapamazsınız" demişti. "Ama artık sahnede tecavüz şakası yapabilirsiniz ve sorun olmaz." Bu tabii ki gündelik hayata da yansıdı. Tecavüz şakaları okulda her yerdeydi: kulak tecavüzünden (birinin parmağını yalayıp kulağınıza sıkıştırması) başka bir kişinin hesabının kilidi açık bırakıldığında başka birinin profiline cinsel veya utanç verici bir şeyler gönderdiği "frape"e (Facebook tecavüzü) kadar.
Üniversitedeki ilk yılımda, ışıksız bir sokağa “tecavüz sokağı” adını verdik ve eve doğru yürümeye başladık. O yıl (2015), OnePoll'un araştırması, 18 ila 24 yaşları arasındaki kişilerin yüzde 71'inin tecavüz şakası yaptığını veya bu kelimeyi küstahça kullandığını ortaya çıkardı. Bu saldırı şakaları, her yerde olsa da, birinin gerçekten şiddet içeren bir cinsel eyleme zorlanması şeklindeki korkunç suçtan bir şekilde uzaktı. O dönemde tecavüz suçundan mahkûmiyet oranı da benzer şekilde çok düşüktü; Birleşik Krallık'ta rapor edilen vakaların yarısından biraz fazlası (yüzde 57,9) polis soruşturmaları ve CPS'nin ceza mahkemesine gitme kararları yoluyla gerçekleşiyordu.
2017'de Harvey Weinstein taciz skandalı patlak verdiğinde onu bir canavar olarak görmek kolaydı; İşlediği iğrenç suçları örtbas etmek, kadınları susturmak ve devam etmek için paraya, nüfuza ve bağlantılara sahip, eğlence sektörünün devlerinden biri. Tamamen faili işaret edebiliriz. Meryl Streephad 2012'deki kabul konuşmasında ondan "Tanrı" diye söz etmişti. New York Times'a konuşan çok çok cesur kadınların dışında buna nasıl karşı çıkılacağını kim bilebilirdi?
Brand'in (ve şimdi de ITV News ve The Guardian'ın ortak soruşturmasında 15 yaşındaki kızları tımarlamakla suçlanan David Walliams'ın reddettiği) iddialarının aksine, bu ifşaatlar yalnızca iktidar konumlarını kötüye kullanan erkekler için değil, aynı zamanda en iğrenç sözleri söylerken bile onlarla birlikte gülen bizler için de bir utanç perdesi oluşturuyor. 2000'li yıllarda reşit olan çoğu insan artık daha iyisini bilecek şefkat ve netliğe sahip, ancak bu, tecavüzün sıklıkla maruz kaldığı tiksintiyi azaltmıyor.