1929'daki Wall Street çöküşünden, Euro'nun hayatta kalmasını tehdit eden borç krizine kadar dünya birçok büyük mali çalkantı yaşadı. Milyonlarca insan işini kaybediyor, bankalar batıyor ve ülkeler büyük borçlarla karşı karşıya kalıyordu. Bununla birlikte, bugün hala dünya ekonomisini şekillendiren yeni kuralların yaratılmasına yol açan şey tam da bu krizlerdi. Finansal krizler nadiren başladıkları ülke veya kurumla sınırlı kalır. Bir bankanın sorunları kredi sıkıntısına neden olabilir, para biriminin değerindeki düşüş sermayenin çekilmesini tetikleyebilir ve ulusal borç binlerce şirketin faaliyetlerini tehdit edebilir. PortalInvestitor.me dünya ekonomisi üzerinde kalıcı sonuçlar bırakan beş büyük finansal krizi sıraladı. Önemleri yalnızca kaybedilen parayla değil, aynı zamanda bankacılıkta, devlet maliyesinde ve uluslararası ticarette neden oldukları değişikliklerle de ölçülüyor. Büyük Buhran, modern tarihin en şiddetli ekonomik çöküşlerinden biri olarak kabul edilir.
Her şey Ekim 1929'da New York Menkul Kıymetler Borsası'nda hisse senedi fiyatlarının dramatik bir şekilde düşmesiyle başladı. Dow Jones endeksi 28 Ekim'de değerinin neredeyse yüzde 13'ünü, ertesi gün ise yüzde 12'sini daha kaybetti. 1932 yazına gelindiğinde değeri, kaza öncesine göre yüzde 89 kadar düşüktü. Ancak Büyük Bunalım'ın tek nedeni borsanın çöküşü değildi. Banka panikleri, finansal kurumların çöküşü, harcama kesintileri ve para otoritelerinin yanlış kararları krizi daha da derinleştirdi. Amerika'nın gayri safi yurtiçi hasılası (GSYİH) yaklaşık yüzde 30 oranında düşerken, 1933'te işsizlik yüzde 25'e kadar yükseldi. Kriz kısa sürede Avrupa'ya yayıldı. Avusturya bankası Creditanstalt'ın 1931'de çöküşü, Avrupa bankalarına karşı güvensizliğin artmasına neden oldu. Aynı zamanda endüstriyel üretim ve uluslararası ticaret düştü ve çok sayıda şirket müşterisiz ve krediye erişimsiz kaldı. Büyük Buhran, paranın, kredinin ve bankalara olan güvenin aynı anda ortadan kaybolmasının ne kadar tehlikeli olduğunu gösterdi.
Krizin ardından finansal sistemin düzenlemesi güçlendirilmiş, banka mevduatlarının sigortası getirilmiş ve merkez bankalarına finansal çöküşlerin önlenmesinde daha önemli bir rol verilmiştir. Devletler ekonomik aktiviteyi canlandırmak için kamu harcamalarını daha aktif kullanmaya başladı. Geçen yüzyılın yetmişli yıllarında çok sayıda Latin Amerika ülkesi uluslararası bankalardan yoğun bir şekilde borçlandı. Krediler genellikle ABD doları cinsinden veriliyordu ve çoğunun değişken faiz oranları vardı. Bölgenin toplam dış borcu 1970'te 29 milyar dolardan 1982'de 327 milyar dolara çıktı. Sorun, ABD ve Avrupa merkez bankalarının enflasyonu düşürmek için faiz oranlarını artırmaya başlamasıyla ortaya çıktı. Borç geri ödemesi önemli ölçüde daha pahalı hale geldi. Ağustos 1982'de Meksika, yaklaşık 80 milyar dolarlık borcunu artık düzenli olarak ödeyemeyeceğini duyurdu. Bunu zincirleme bir reaksiyon takip etti ve 16 Latin Amerika ülkesi borçlarını yeniden yapılandırmak zorunda kaldı.
Azalan yatırımlar, düşen yaşam standartları ve uzayan durgunluk nedeniyle Latin Amerika'da 1980'ler "kayıp on yıl" olarak anılmaya devam etti. Kriz, devletlerin bile borçlarını her zaman geri ödeyemediğini gösterdi. Bankalar ve yatırımcılar kur risklerini, ülkelerin yükümlülüklerini geri ödeyebilme yeteneklerini ve yabancı sermayeye bağımlılıklarını daha dikkatli değerlendirmeye başladı. On yılın sonunda sorunlu kredilerin bir kısmını devlet tahvillerine dönüştüren Brady planı uygulamaya konuldu. 1990'lı yıllarda birçok Asya ekonomisi