Dönemin hayatta kalanlarından biri olarak, bu hesaplaşmayı memnuniyetle karşılıyorum ve Sayın Yargıç Bennathan'ın Russell Brand davasında bana bir tren gibi çarpan cezayı veren sözlerini gerçekleştirecek kadar cesur olan kadınları selamlıyorum ve biliyorum ki tek kişi ben değilim. Bu hafta Instagram akışım onun sözlerini paylaşan kadın arkadaşlarım, meslektaşlarım ve tanıdıklarımla doluydu: “Kadınlar ne giyerse giysin, nereye giderse gitsin, aslında ne içerse içersin, sizin gibi cinsel tacizciler Russell Brand, rızaları olmadan hareket ettiklerinde hayır deme ve ceza mahkemelerinden adalet talep etme haklarını saklı tutarlar.” Aynı kadınlar şimdi Guardian ve ITV'nin genç kadınları seks için avlamakla suçlanan David Walliams hakkındaki soruşturmasını aynı öfke ve şevkle paylaşıyorlar (Walliams kendisine yönelik iddiaları reddetti).
Yırtıcı erkek davranışlarıyla ilgili bu hikayelerin her ikisi de benim genç bir kadın olduğum bir dönemde gerçekleşti: "delikanlı kültürü" döneminde. 90'lı yılların ortasından sonlarına doğru, 2016'daki #MeToo hareketinin başlangıcına kadar uzanıyordu ve bu dönemde reşit olanlarımız bazen, bunu tek parça halinde başarmış olmamızın bir mucize olduğunu söyleyerek kasvetli bir şekilde şakalaşıyorduk. Bazılarımız bunu yapmadı ve hayatta kalan mağdurlar hâlâ erkek baskısının, istismarının ve şiddetinin günlük etkisiyle yaşıyor.
Aslında hepimiz kaynayan suyun içindeki kurbağaydık. Kadın düşmanlığı ve kadınların nesneleştirilmesi o kadar yaygındı, o kadar normalleştirildi ki, canlı canlı haşlanmadan önce yapabileceğiniz tek şey yüzmeye devam etmekti. Bennathan'ın sözleriyle 17 yaşıma geri döndüm ve erkek arkadaşımın ebeveynlerinin mutfağında otururken kısa etek giyen kızların aslında tecavüze uğramayı hak ettiğini savunan bir tabloid gazete köşesini okudum. Biz kızlar, o zamanlar olduğu gibi, öyle bir an geçirmiş olmalıyız ki, aslında av olduğumuzu, bunu "hak ettiğimizi" anladığımızda anladık.
Bugünün genç kadınlarına o zamanın nasıl hissettirdiğini nasıl anlatabilirim? Günümüzün kızları, özellikle çevrimiçi bakım ve taciz, derin sahtekarlık ve görüntüler üzerinden şantaja uğramanın yanı sıra hala yaygın olan tecavüz ve cinsel saldırı gibi kendi karanlık tehditleriyle karşı karşıyadır. Aynı zamanda, konu rıza ve sınırlara gelince onların bilgi birikimi, “koruma” kelimesinin neredeyse hiç kullanılmadığı dönemde bizim bilgi birikimimizden çok daha üstün. Aslında hepimiz etrafımız sapıklarla çevriliyken iş başında öğreniyorduk. Festivallerde kendilerinden iki kat daha büyük rock yıldızlarıyla tanışan ve onları henüz ergenlik çağındayken hedef alan kızları tanıyorum. Yaşlı erkek patronları dillerini boğazlarına sokan kızlar. Öğretmenleri tarafından bakıma tabi tutulan ve istismar edilen ya da hâlâ GCSE yapan kızları tercih eden yaşlı erkekler tarafından avlanan kızlar. Erkek arkadaşları onları evlerine kilitleyen kızlar. Brand'in kurbanı gibi saldırıya uğrayan veya anal yoldan tecavüze uğrayan kızlar.
Bir erkeğin size karşı davranışı karşısında kendinizi hasta, tuhaf veya şok hissedersiniz. Olanların yanlış olduğunu bir düzeyde biliyordunuz, ancak yine de etrafınızdaki kültürden gelen ezici mesaj, genç ve güzel olduğunuz için bunun normal olduğu ve bunun erkekler için her zaman cazip olacağı yönündeydi, değil mi? Dışarıda geçirdiğim bir geceden sonra eve yürürken bir yabancının saldırısına uğradığımda, o zamanlar yaygın bir tecavüz efsanesi benim, kapılarını açık bırakan bir araba olduğum yönündeydi. Ben ya da herhangi birimiz ne bekliyorduk? Ve böylece benliğin bu tuhaf bölünmesi meydana gelir: Bir yarısı her şeyin acısından oluşur, bedende yaşayan bir travma, ihlal edildiğini hücresel düzeyde bilen bir beden ve