Uluslararası sahnede hit olan filmin uyarlamasında, tecavüz zanlılarını savunma kariyeri deneyimi nedeniyle baltalanan Tessa rolünde hakim bir Erivo yer alıyor. Cynthia Erivo'nun klasik dramadan bir şey gibi son derece şiddetli, zahmetsizce merkezi performansına hakim olan merkezi performansı, Suzie Miller'ın uluslararası sahne hitinin (orijinal Avustralya yapımında Sheridan Harbridge ve daha sonra Londra'nın West End'inde Jodie Comer'ın rol aldığı) bu film uyarlamasına güç veriyor. Miller senaryoyu yazdı ve yönetmenliğini Susanna White üstlendi. Tiyatroda, sizi travmanın ve dehşetin tam ortasına sokan, cesur bir solo gösteri, bir bilinç akışı seli. Film, işleri daha geleneksel bir şekilde sunulan bir dramaya açıyor ve baş karakterin iç düşüncelerine an be an bu ezici erişimden bir şeyler kaybediyoruz. Ancak ortaya çıkan hikaye sağlam bir şekilde inşa edilmiş ve muazzam bir şekilde oynanmıştır.
Başlık, "görünüşe göre" anlamına gelen yasal Latince bir terimdir ve belki de yanlış bir şekilde belirli bir davayı kesinleştirecek gibi görünen kanıtlara uygulanır ve film, bunun burada ne kadar önemli olduğuna karar vermeyi bize bırakıyor. Erivo, bulunduğu yere ulaşmak için ırkçılık ve sınıf ayrımcılığıyla mücadele eden, çapraz sorgulama ustalığından zevk alan, tiyatroya ve hukuk gösterisine aşık olan parlak genç avukat Tessa Ensler'i canlandırıyor. Ancak bunu kendine pek itiraf etmeden, tecavüz davalarında kadınların kendilerini savunmasına ihtiyaç duyan erkekleri savunarak adını duyurdu ve tanık kürsüsünde kadın şikayetçileri baltalama konusunda acımasız ve kurnaz.
Tessa, güler yüzlü oda başkanı Julian Brooks'la ilişkiye girdiğinde (Daniel Ings'in tüyler ürpertici derecede haklı ve yapay büyüleyici bir performansı), ilk başta işler iyi gidiyor gibi görünüyor. Ancak bir gece akşam yemeğinden sonra yaşanan korkunç olay, Tessa'nın profesyonel kariyeriyle ilgili her şeyden şüphe etmesine neden olur. Bir tecavüzü bildirmeye karar vermenin ve ardından bunu yapmanın son derece korkunç deneyimi burada ustaca yakalanıyor; Tessa iki polis memuruyla konuşurken kamera, sunta ahşap masanın üzerindeki kahve kupası şeklindeki lekenin üzerinde duruyor; şokta olan birinin üzerinde düşünebileceği türden halüsinasyonlu, banal bir ayrıntı. Film bize, onun hala geçimini sağlamak zorunda olduğu aynı kararlılık sersemliği içinde, hayatındaki yılların nasıl geçtiğini gösteriyor. Ancak mahkeme salonu sahnesi, ne kadar gerçekçi ve illüzyondan uzak olursa olsun, oyundaki son konuşmayla pek örtüşmüyor; ancak Erivo'nun performansı sonuna kadar ahlaki otoriteye sahip ve Noma Dumezweni annesi olarak dokunaklı bir şekilde onurlandırılıyor.