Terry Eagleton'ın çalışmaları her zaman sınır bölgelerinde hareket etmiş ve ortodokslukların rahatlığını reddetmiştir. Bununla birlikte, Düşüncesi en açık ve en radikal formülasyonunu, Materyalizm'de (2016), Kültür Fikri (2000) ile geriye dönük bir diyalogda bulur: somatik bir materyalizm önerisi, tüm kültürün kökeni ve kaderi olarak canlı bedene felsefi ve politik bir ilgi. Hemen belirtmek gerekir ki bu, insanları atomlara ya da ekonomik determinizmlere indirgeyen mekanik bir materyalizm ya da arzuyu ticari malla karıştıran tüketimci bir materyalizm değildir. Daha ziyade, sonlu, savunmasız, muhtaç ve birbirine bağımlı yaratıklar olarak durumumuzu, idealizmin soyutlamalarında veya göreceliliğin kısır parçalanmasında kaybolmayan bir politikanın mümkün olan tek temeli olarak tanıyan etik bir duyarlılıktır.
Dolayısıyla Eagleton'un materyalizmi, eleştirel düşünmeyi asla terk etmemesi gereken temele geri döndürme girişimidir: Aç hisseden, çalışan, acı çeken ve tam da bu nedenle kültürde hiçbir zaman tamamlanamayacak bir yayılma ve tedavi arayan beden. Bu jestin aciliyetini anlamak için onu savaş alanına yerleştirmek gerekiyor. Eagleton, çağdaş sosyal teorinin, özellikle post-modern ve post-yapısalcı yönleriyle, bir tür kültürcü idealizm tarafından devralındığını teşhis ediyor. Bu açıdan bakıldığında kültür, varoluşun bir boyutu olmaktan çıkıp benzersiz ve bütünleştirici bir boyut haline gelir: Her şey söylemdir, metindir, performanstır, kimliktir, anlamdır.
Yazarın çok sevdiği bir metaforu kullanırsak, kültür "evi" havada süzülüyor, yalnızca kendiliğinden ortaya çıkan fikirlerle destekleniyor ve onu yere bağlayan maddi çıkarları unutuyor. Bu kültürel enflasyonun sorunu iki yönlüdür. Bir yandan, yalnızca “anlatı” ya da “kurma” değil, aynı zamanda acımasız bedensel gerçekler olan insani acının derin nedenlerini açıklama yeteneğini kaybediyor: içini paramparça eden açlık, güvencesiz çalışmanın yorgunluğu, yardımsız hastalığın acısı, izin istemeden eşitlenen ölüm.
Öte yandan, aynı enflasyon, maddi sömürü yapısına dokunulmadığı sürece, tam da farklılıkların, nişlerin ve yaşam tarzlarının çoğalmasından beslenen ileri kapitalizmle kültürü suç ortağı haline getiriyor. İşte bu bağlamda somatik materyalizm kendisini radikal bir dönüş olarak sunuyor: ana kirişlerinin ihtiyaç, çalışma, beden ve karşılıklı bağımlılık olduğunu kabul ederek kültür evini tekrar temele oturtma kararı. Bu yeniden kuruluşun başlangıç noktası, Marksist ilhamın yanı sıra Aristotelesçi ve Freudcu bir felsefi antropolojidir. Diğer hayvanlardan farklı olarak insan yarım olarak doğar. İçgüdülerimiz kırılgandır, biyolojimiz sembolik ve pratik tatmin gerektiren bir açıklıkla işaretlenmiştir.
Doğa, kültürün bizi özgürleştireceği bir hapishane olmak şöyle dursun, tam da bizi kültürün kollarına atan şeydir. Bu nedenle kültür bizim "ikinci doğamızdır"; orijinal bir eksikliği doldurmaya çalıştığımız protezler (dil, araçlar, kurumlar, törenler) dizisidir. Ancak senaryoda çok önemli bir nokta olan kültür, içinden çıktığı doğal temeli hiçbir zaman ortadan kaldırmaz. Onu dönüştürüyor, rafine ediyor, yüceltiyor: Açlık gastronomiye, barınak mimariye, cinsel dürtü erotizme ve aşka dönüşüyor. Ama açlık, barınma ihtiyacı