Okuyucular, John Harris'in nezaket ve şefkat gibi erdemlerin dünya çapında toz topladığını iddia ettiği bir makalesine yanıt veriyor. John Harris'in güçlü makalesi siyasette empatiye yönelik giderek artan saldırıyı açığa çıkarıyor (ABD ara sınavlarından Britanya'daki aşırı sağa kadar, empati siyasette kirli bir kelime haline geldi, 3 Kasım). Peki neden empati bu kadar tehditkar bir nitelik haline geldi? Belki de onu söndürmek, toplumsal sözleşmenin son ipliğini, yani birbirimize karşı sorumluluk duygumuzu kopararak saldırgan neoliberalizmin işini tamamladığı için. Eğer insanların kendi acılarından sorumlu olduklarına ve onlara yardım etmenin yalnızca bağımlılığa yol açtığına kendimizi ikna edebilirsek, onları suçluluk duymadan terk edebiliriz.
Brexit'in ve Trump'ın ilk seçiminin ardından Compassion in Politics'i kurduk çünkü tam da şefkatin kamusal yaşamdan aşınmasından korkuyorduk. Ancak evrim bilimi insan doğası hakkında farklı bir hikaye anlatıyor. Merhamet kapasitemiz doğuştandır. Türümüzün işbirliği ve karşılıklı bakım yoluyla hayatta kalmasını sağlayan niteliklerden biridir. En önemlisi, sabit değil. Yarattığımız kültürler ve kurumlar onu besleyebilir veya bastırabilir. Bu nedenle şefkati savunmak yeterli değildir. İnsan doğasındaki en iyiyi ortaya çıkaran siyasi kurumları ve kültürü aktif olarak inşa etmeliyiz. Şu anda farklı partilerde bizimle birlikte çalışan 60'tan fazla milletvekilimiz var ve hareketimiz uluslararası alanda yayılıyor. Merhamet, zulüm siyasetinin panzehiridir ve hepimiz onu acilen yaymalıyız.Jennifer NadelKurucu ortak ve CEO, Siyasette Şefkat; şefkatli siyaset direktörü, Merhamet ve Fedakarlık Araştırma ve Eğitim Merkezi, Stanford Üniversitesi
John Harris'in işaret ettiği gibi, aşırı sağ gerçekten de empatik, uyanık ve etik olan her şeye karşı bir kültür savaşı veriyor. Bununla birlikte, "tüm dünyada şefkat, nezaket ve benzeri erdemlerin, uzun süredir terk edilmiş bir kilisedeki eski ilahi kitapları gibi kalın bir toz tabakası oluşturduğu" şeklindeki sonucu şiirsel olsa da, bu kültür savaşının etkilerini abartıyor. Bilimden, empatinin kısmen genetikten etkilendiğini, anketlerden ve %60 ile %80 arasındaki kesimin en azından bazı zamanlarda başka merkezli olmaya çalıştığını biliyoruz ve kendi yaşanmış deneyimlerimizden (Guardian'ın Kindness of Strangers serisi gibi) insanların da şaşırtıcı derecede nazik olabileceğini biliyoruz - 2026'da bile.
Ayrıca ABD ara sonuçlarından da öğrendik ki, birçok zengin adam sosyal medya kanallarında bir şeyin doğru olduğunu söylüyor diye bu, tüm insanların her zaman kandırılabileceği anlamına gelmiyor. Rahatlatıcı bir şekilde, insan deneyimindeki şefkat ve nezaket eğilimini ortadan kaldırmak için birkaç milyarderden daha fazlası gerekecek gibi görünüyor. Rob Harrison Editör, Ethical Consumer Magazine "Mağdur olanı rahatlatın ve rahat olana acı verin", çoğu ciddi kamuya açık konuşma için sağlam bir prensiptir. Mühendislik ve teknoloji alanında araştırma profesörü, Metodist yerel vaiz ve eski parlamento adayı olarak, çoğu dinleyicinin ve kilise cemaatinin zayıf hassasiyetlerine aşinayım.
Güçlü, rahatsız edici bir gerçeğin temel taşı olması gerektiğini öğrendim çünkü bu, bizim de bir parçası olduğumuz gelişen yaratılışın doğasıdır. Başka saklanacak yer yok ama tüm bunların içinde bir tür birlik ve bilgelik var gibi göründüğü için bunu fark edebilir ve biraz teselli bulabiliriz. Ancak bizim, medyanın ve politikacılarımızın çok daha gerçekçi, alçakgönüllü ve muhtemelen daha az karamsar olmamız gerekiyor.