Olay, 2017 sonbaharında yaşandı. Fransa'nın maliye ve bütçe bakanları, yüzlerinde gülümsemeler ve hafif adımlarla Elysee Sarayı'nın merdivenlerinden indi. İki bakanın üzerine bir güneş ışığı huzmesi vuruyordu. Emmanuel Macron'un seçilmesinden sadece birkaç ay sonra, başkanlığın ilk bütçesini henüz tamamlamışlardı ve görünüm parlak duruyordu: Tasarıları, hanehalkının satın alma gücünü desteklemeyi, vergileri düşürmeyi ve aynı zamanda kamu borcunu azaltarak bütçe açığını kalıcı olarak Avrupa anlaşmalarıyla belirlenen azami sınır olan Fransa'nın gayri safi yurtiçi hasılasının (GSYH) %3'ünün altına çekmeyi planlıyordu. Ülke, Avrupa Komisyonu'nun hakkında başlattığı aşırı açık prosedüründen kurtulma yolunda ilerliyor gibi görünüyordu.
Dokuz yıl sonra, aradaki zıtlık bundan daha çarpıcı olamazdı. Macron döneminin sonuncusu olan mevcut hükümetin bütçe tasarısı, 1 Ekim Perşembe günü bir kabine toplantısında sunulduğunda, kesinlikle kasvetli bir tona sahipti. Vergi indirimleri artık masada değildi. Bunun yerine, vergiler bir kez daha artırılmaya hazırlanıyor ve büyük ihtimalle ülke, satın alma gücündeki düşüşün yaşanacağı üst üste üçüncü yıldan kaçınamayacak. Açık mı? En iyi ihtimalle çok az küçülecek ve arka arkaya beşinci yılda da GSYH'nin %5'inde veya üzerinde kalacak. Borç mu? İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana en yüksek seviyesinde ve daha da tırmanmaya hazırlanıyor. Kısacası Fransa, Brüksel'in 2024 yılında tetiklediği yeni aşırı açık prosedüründen çıkmanın yakınından bile geçmiyor.
Bu makalenin okumaya devam etmeniz gereken kısmının %83.96'sı kalmıştır. Geri kalanı yalnızca abonelere özeldir.