Steven'la olan aşkım hızla sona erdi ama ben de aynı derecede iyi bir şey kazanmıştım. Bu bana, bitmek bilmeyen, yorucu aşk arayışı içinde kendimi başka türdeki bağlantılara kapattığımı fark etmemi sağladı. Bu sonbahar, Steven'la üçüncü yıl dönümümüz. Ekim 2023'te, bir düğün için memleketi Atlanta'dayken Bumble'da eşleştik. Akşam yemeği için şehir merkezinde buluştuk ve farklı ülkelerden olmamıza rağmen İngiliz komedi programı Stath Lets Flats'e karşı ortak bir sevgi keşfettik. Bu bitmiş bir anlaşmaydı. Ama Steven benim ortağım değil, o benim arkadaşım. Ve eğer bu konuda ergenlik çağındaysak, 6.000 kilometre uzakta yaşamasına rağmen muhtemelen onu en iyilerimden biri olarak damgalarım. Geçtiğimiz üç yıl boyunca birbirimizin evlerini ziyaret ettik, birlikte tatil yaptık ve birbirimizin arkadaşları ve aileleriyle tanıştık. Hatta artık arkadaşım olarak gördüğüm eski karısıyla da akşam yemeği yedim. Steven ve ben mükemmel bir ilişkinin tüm özelliklerine sahibiz. Biz sadece birbirimizi sevmiyoruz.
Randevumuzda hareketli bir Meksika restoranında taco yerken rahatça sohbet ettik. Zeki, sıcakkanlı, komik ve cesur biriydi; kaldığım yerden yürüyerek çıktığımı öğrendikten sonra beni eve bırakmayı teklif etti (görünüşe göre Atlanta'da yapılan bir şey değildi). Gözlerim dolmuştu. Tüm umutlarımı ve hayallerimi ona yansıtırken, mükemmel adam diye düşündüm. Geriye dönüp baktığımda bunun sırf bana soru sorması yüzünden olduğunu düşünüyorum (önceki tarihlerde pek karşılaşmadığım bir şeydi). Romantik olarak bir şeylerin eksik olduğu yönündeki rahatsız edici duyguyu görmezden gelmeyi seçiyordum. Atlanta'da geçirdiğim dört gün boyunca tekrar takıldık ve daha önce olduğu gibi çok iyi anlaştık. Yerel bir kafede kahve içmek için sıraya girdiğimizde, aramızdaki kimyayı ve sevgiyi test etmek için elimi onun sırtına koydum. Karşılık verdi ama bu tuhaf, hatta yanlış geldi.
Atlanta'dan ayrıldığımda iletişim halinde kalacağımıza söz verdik, ancak gizliden gizliye iletişimin azalacağından şüpheleniyordum. Ancak bir ay ve birkaç keyifli telefon sohbetinden sonra yeni bir ilişki alanına girmiştik. Başlangıçta romantizmin kıvılcımları olsa bile, bunlar hızla dostluğun közüne dönüşüyordu. O zamanlar bu tuhaf bağlantının ne olduğunu tam olarak anlayamamıştım, ta ki bir telefon görüşmesiyle netleşene kadar. Steven neşeyle başka bir randevudan bahsetti ve benim düşüncesizce içsel tepkim büyük bir hayal kırıklığı oldu. Ama neredeyse geçmişimdeki başarısız randevuların hayaletlerinden gelen o tanıdık hüzünlü sancıyı hissettiğimde, içimi bir rahatlama kapladı. Steven ve ben arkadaştık. Stath Lets Flats'i seven başka birini bulmuş olmam birlikte olmamız gerektiği anlamına gelmiyordu. Bir düğme kapandı, rahatlayabilirdim. Romantik beklentilerden sıkı arkadaşlara geçiş hiçbir zaman açıkça tartışılmadı, ancak buna gerek de yoktu.
Flört uygulamaları kötü bir şöhrete sahip. Dijital buluşmayı saran kıyamet duygusu artık her yerde mevcut. Ancak Steven'la olan randevum ve ardından gelen arkadaşlığım, uygulamalara tamamen yanlış mı baktığımı merak etmeme neden oldu: Bitmek bilmeyen, yorucu romantik mükemmellik arayışı içinde, kendimi uygulamaların hâlâ sunabileceği diğer anlamlı bağlantı türlerine kapatıyordum. Bir partnerle tanışmak için gereken açıklığı yaratmaya yardımcı olabilecek platonik tür gibi. Birisi bana Ekim 2023'te bir sonraki randevumun uzun vadeli, uzak mesafeli bir arkadaşlıkla sonuçlanacağını söyleseydi, "Bununla ilgilenmiyorum" diye düşünerek bunu iptal ederdim. Eğer öyle olsaydı hayatımın en büyük dostluklarından birini kaçırmış olacaktım. Modern buluşmaya yaklaştığımı fark etmemi sağladı