Elektrikli araçlara geçiş hızla ilerlemeli ama öyle değil. Peki neden? Beceriksizlik, çıkarcılık ve korkaklık Bu işler böyle yürüyor. Bir sektör değişime direnmek için muazzam bir çaba harcıyor: hükümetlerle lobi yapmak, medyayı harekete geçirmek, çöplere para akıtmak. Geçişin istihdamı tehdit edeceğini, ulusal çıkarlara zarar vereceğini ya da yoksul insanlara zarar vereceğini savunurken asıl korktuğu şeyin fabrikalarını yeniden yapılandırmanın veya yeni protokoller geliştirmenin maliyeti olduğunu savunuyor. Daha sonra kaçınılmaz uçurum kenarı yaklaştığında değişimin çok erken geldiğinden sızlanır. Kendi kontrolü dışındaki nedenlerden dolayı hazır değil, dolayısıyla hükümetin planlarını ertelemesi gerekiyor.
Hollanda'daki nitrat krizini ve Birleşik Krallık'ın yıkıcı bir pestisit sınıfına yönelik yasağın tekrarlanan "acil durum" muafiyetlerini tetikleyen şey buydu. Şimdi aynı dinamik, İngiltere'nin elektrikli araçlara (EV'ler) geçiş konusundaki krizini de tetikliyor. Sonuç olarak, küresel iklim zirvesi Cop31 başlarken, dünyaya hediyemiz Birleşik Krallık'ın sera gazı emisyonlarında büyük, öngörülebilir ve tamamen önlenebilir bir artış olacak gibi görünüyor.
Araba üreticileri bunun olacağını 130 yıldan fazla bir süre önce, ilk elektrikli otomobiller satıldığında görebilirdi. En azından son 30 yılda, yeni elektromotor teknolojileri hızla ilerledikçe, geleceği ve içten yanmalı motorları, sertlik sınırları ve insan ve gezegen yaşamı üzerindeki büyük etkileriyle, geçmişi açıkça temsil ediyorlardı. 2010 yılından bu yana, geleceği görmekle kalmayıp geleceğe sahip olmak isteyen Çin'in, eğer hız vermezse üreticilerimizi kirpi gibi dümdüz edeceği aşikar. 2023'te Muhafazakar hükümet otomobil üreticilerine birlikte hareket etmeleri için yedi yıl süre verdi. Şimdi de ellerini ovuşturup hazırlıksız olduklarını iddia ediyorlar. Buna verilecek tek mantıklı cevap: sert.
Ancak ne yazık ki hükümetin vereceği yanıt bu değil. Bunun yerine Çarşamba günü sıfır emisyonlu otomobillere yönelik hedefin 2030 yılına kadar yeni otomobil satışlarının %80'inden yaklaşık %60'a düşürülmesi bekleniyor. Eğer öyleyse, bu, Muhafazakarların son tarihi açıklamasından bu yana hükümetlerin kabul ettiği bir dizi tavizin sonuncusu olacak. Hem Muhafazakar hem de İşçi Partisi hükümetleri bir dizi “esnekliğe” (diğer adıyla boşluklar) izin verdi. Bunlar, şirketlerin yalnızca EV'ler yerine hibrit benzinli-elektrikli arabalar satmasına olanak tanıyor. Ayrıca, bu tarihten sonra satışları hızlandıracakları vaadiyle 2030 yılına kadar daha düşük oranda elektrikli araç satabilirler. Şimdi hükümetin de “esneklikleri” 2034'e kadar genişletmesi bekleniyor; bu da 2030'dan sonra hızlanma vaadiyle alay konusu oluyor. Birbiri ardına geri çekilmeler.
Bu kaymaların her birinin iklim bozulması, hava kirliliği, enerji güvenliği ve yaşam maliyeti gibi önemli sonuçları var (eğer evde şarj edebiliyorsanız elektrikli arabaların çalıştırılması çok daha ucuz). Elektrikli araçlara geçişin hükümetin karbondan arındırma önlemlerinin en büyüğü olması gerekiyordu. Şimdi parçalar halinde. Bir kez daha sorun, sözde demokratik sistemlerimizin para tarafından tahakküm altına alınmasıdır. Ticari lobiciler bakanlara çevrecilerden çok önce ulaşıyor. Muhafazakar hükümet geçiş planını önerdiği anda üreticiler bunu zayıflatmak için baskı yaptı. Bu yıl, hükümet daha fazla taviz vermedikçe burada gelecekteki üretime yatırım yapmayacaklarını ima ettiler. Bana şantajın yasal bir şekli gibi görünüyor. Hazırlıksız olma sanatını mükemmelleştiren otomobil şirketleri, toplumun da hazırlıksız olmasını sağlamaya yardımcı oluyor.