Artan eşitsizlik ciddi bir ekonomik ve sosyal sorundur. Kendi içimizde yoksulluğu ve eşitsizliği ayrı sorunlar olarak ele alma eğilimindeyiz. Yakından bağlantılıdırlar ancak aynı değildirler. Yoksulluk yoksunlukla ilgilidir; Eşitsizlik gelirin, zenginliğin, fırsatların ve ekonomik gücün nasıl dağıtıldığıyla ilgilidir. Bir ekonomi zenginlik ve ayrıcalığın yoğunlaşmasına izin verirken büyüyebilir ve hatta yoksulluğu geçici olarak azaltabilir. Hane halkı verileri sorunun altını çiziyor. Tüketime dayalı Gini katsayısı 2018 –19'da 28,4 iken 2024 –25'te 32,7'ye yükseldi. Bu rakam, gelir ve servetteki eşitsizliği tam olarak yansıtmıyor çünkü hane halkı araştırmaları en zengin hanelerin varlıklarını ve gelirlerini yeterince yansıtmama eğiliminde.
Gelir ve servet dağılımı, insanların ne tükettiğini, işletmelerin ne ürettiğini, yatırımın nereye aktığını ve bir ülkenin ne kadar ithalat yaptığını etkiler. Pakistan'da nispeten küçük bir kesim satın alma gücü ve varlıklarda orantısız derecede büyük bir paya sahipken, nüfusun büyük bir kısmı temel ihtiyaçları karşılamakta zorlanıyor. Nispeten küçük bir kesim, satın alma gücü ve varlıklarda orantısız derecede büyük bir paya sahip. Ekonomik büyümenin faydaları eşit olmayan bir şekilde dağıtılmıştır. Bankacılık, telekomünikasyon, BT, enerji, petrol ve gaz gibi sektörlerin genişlemesi, sermaye, teknoloji ve uzmanlık becerileri gerektirmekte olup, halihazırda finansal kaynaklara sahip olan veya kaliteli eğitime erişime sahip olanların lehinedir. Devletin yeterli eğitim ve sağlık hizmeti sağlamadaki başarısızlığı, nüfusun büyük bir kısmının bu faaliyetlere katılma konusunda adil bir fırsattan mahrum kalmasına neden oldu. Dolayısıyla ekonomik dezavantajlar nesilden nesile aktarılıyor.
Seçilen işletmelerin yüksek ithalat vergileri, sübvansiyonlar, vergi muafiyetleri ve özel düzenleme imtiyazları yoluyla rekabetten korunması da aynı derecede zarar vericidir. Güçlü iş grupları, bazen fiyatları ve pazarları etkilemek için karteller oluşturarak rekabete direndiler. Verimlilik ödülü yerine devlet koruması yoluyla kazanılan karlar, inovasyon yerine etki yaratıyor, tüketiciler için maliyetleri artırıyor ve rekabet gücünü zayıflatıyor. Vergi sistemi, farklı kaynaklardan gelen benzer gelirlere eşit davranmayarak bu eşitsizlikleri pekiştirmiştir. Maaşlı bireyler önemli miktarda gelir vergisiyle karşı karşıya kalırken, mülkten, sermaye kazançlarından ve belirli ticari faaliyetlerden elde edilen kazançlar tarihsel olarak nispeten avantajlı muameleye maruz kalmıştır.
Devletin kendisi servet yoğunlaşmasına önemli bir katkıda bulunmuştur. Değerli kamu arazileri ve arsaları yetkililere ve etkili kişilere verilirken, inşaat izinleri, imar düzenlemeleri ve kamu sözleşmeleri üzerindeki takdir yetkileri özel zenginleştirme fırsatları yarattı. Spekülatif yatırımlar ve beyan edilmemiş serveti park etmek için gayrimenkul kullanımıyla desteklenen artan emlak fiyatları, mevcut varlık sahiplerinin servetini daha da artırdı. Yolsuzluk, kaçakçılık, vergi kaçakçılığı ve ithalat ve ihracat fiyatlarının manipülasyonu, genellikle etkili vergilendirme ve hesap verebilirliğin ötesinde, servet biriktirmek için ek yollar sağladı. Bu faktörler birlikte, kamu otoritesinin ekonomik fırsat ve kaynakları ayrıcalıklı gruplara aktarmak için kullanıldığı bir sistemi oluşturur. Sonuçlar adaletsiz gelir dağılımının ötesine geçiyor; aynı zamanda ekonominin kıt kaynaklarını tahsis etme ve kullanma biçimini de çarpıtıyorlar.
Siyasi bağlantılar, düzenleyici imtiyazlar ve rekabetten korunma yoluyla servet kazanılabildiğinde