Bir yaz günü öğleden sonra, Kuzey Fransa'daki Pheasant Wood Askeri Mezarlığı'nda, birbirinin aynı beyaz mezar taşlarının sıra sıra dizildiği yerde sanatı taklit eden yaşamı görünce birdenbire şaşırdım. 1976'da İskoç-Avustralyalı halk şarkıcısı Eric Bogle, 1916'da Fransa'da öldürülen genç bir askerin mezarının başına yapılan hayali bir ziyareti konu alan No Man's Land baladını yazdı ve kaydetti. Bogle'ın kendi kendine konuşmasında, ılık rüzgar hafifçe estiğinde ve kırmızı gelincikler dans ederken, güneş Fransa'nın yeşil tarlalarında parlıyor. Sülün Ormanı'nda kendimi, 19 Temmuz 1916'da Fromelles Muharebesi'nde ölen Avustralyalı piyade Lance-Onbaşı William Andrew Craigie'nin mezarının yanında dururken buluyorum; bu adamın yazıtında basitçe şunlar yazıyor: Güneş parlıyor/Fransa'nın yeşil tarlalarında Sıcak rüzgâr usulca esiyor/Kırmızı gelincikler dans ediyor. Bogle'ın sözlerinin ölülerle diyaloğumuzun bir parçası haline gelmesi beni gözyaşlarına boğdu: bunlar artık sadece şiir değil, tarih.
Ve tarih burada yazıldı, revize edildi ve yeniden yazıldı. Kuzey Fransa, meşe ve kayın ağaçları, arpa ve pancar tarlaları kadar asker mezarlarının geçit törenlerinin de peyzajın bir parçası olduğu bir mezarlık ülkesidir. 1914 ile 1918 yılları arasında 530.000'den fazla İngiliz ve İngiliz Milletler Topluluğu askeri Fransa'da hayatını kaybetti. Hayatlarında ne yaparlarsa yapsınlar, NSW doğumlu işçi Craigie gibi, ölümde de askeri personel olarak kalıyorlar. Savaştan sonra kalıntıları mezar alanlarından toplandı ve yeni oluşturulan İngiliz Milletler Topluluğu Savaş Mezarları Komisyonu (CWGC) tarafından oluşturulan ve bakımı yapılan yaklaşık 1200 mezarlığa yeniden gömüldü. Kimliği belirlenemeyenler, hala imkansız bir üzüntünün ağırlığını taşıyan büyük ve kasvetli anıtlarda anılıyor.
Sülün Ormanı bir askeri anomalidir: 2010 yılına kadar açılmamış bir Birinci Dünya Savaşı mezarlığı. Bu, elli yıldır ilk olan en yeni CWGC mezarlığıdır. Bu nedenle, Fromelles köyünün kenarındaki bu tarihi çiftçi tarlası ve bir şarkıdan alınan dörtlükleriyle bu Portland taş işareti, anmanın doğası ve uygulaması ve Anma Günü gibi günlerde hatırladıklarımız hakkında düşünmeye davet ediyor. Çünkü bu mezarlıkların hikayesi yürek parçalayıcı ve geçmişten gelen değerleri hatırlatıyor. Aslına bakılırsa, Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana CWGC anıtlarındaki ifadeler, askeri mezar taşlarında ihtilaflı ifadelerin olmamasını sağlaması gereken katı düzenlemelere tabi olduğundan, halk şarkıcısının şarkı sözlerinin mezar taşında yer almasına izin verilmesine neredeyse şaşırdım.
1921'de bir İngiliz askerinin babasının, oğlunun mezarını "kapitalizme kurban edilen soylu bir evlat" ibaresiyle işaretlemesi yasaklandı. Ve 1922'de CWGC, İngiliz bir çiftin oğlunun "sevgili ebeveynleri Hunları lanetliyor" efsanesi altında yalan söylemesine izin vermedi. Alternatif bir teklif istendiğinde aile, "Aldığımız her nefeste Alman'a daha çok lanet ediyoruz" diye başlayan bir ayet önerdi. Bu da reddedildi. CWGC mezarlıkları, memurlar ve "erkekler" arasındaki fedakarlık eşitliğini yansıtacak şekilde planlandı; bu, her taşın yalnızca bir askerin alayını, adını, rütbesini ve numarasını, yaşını ve ölüm tarihini ve Hıristiyan haçı veya Davut Yıldızı gibi onaylanmış bir dini sembolü taşıyacağı anlamına geliyor. Aileler, ideal olarak (kelime boşlukları dahil) 66 karakterden fazla olmayan kendi "onaylı" yazıtlarını ekleyebiliyordu ve bu ayrıcalık için başlangıçta harf başına üç buçuk peni ücret alınıyordu. Bütün bir yazıtın maliyeti olabilir