1940'ta Almanya'nın Fransa'yı işgali "kalbinde nefret yarattı." 8 Kasım Pazar günü 104 yaşında ölen Solange Alexandre doğal olarak Direniş'e katıldı. Touraine'deki Direniş savaşçılarından oluşan bir gruba liderlik etmek üzere yükseldi ve yaklaşık 30 kişilik bir gruba liderlik etti. Anılarında "Annem, ilk evliliğinden beri savaş duluydu. Babam 1917'de Chemin des Dames'te yaralandı. Ülke ve onur, çok küçük yaşlardan beri buna dalmıştım" diye yazdı.
Aynı zamanda Fransa'nın batısındaki Le Mans'ta öğretmenlik eğitimi alırken, "Corlay" kod adı altında irtibat ajanı ve casus olarak çalıştı. 1944 yılında yakınlardaki Ruillé-sur-Loir köyünde "Pas-de-Bœuf" grubunu kurdu. Tours şehrinin ve çevre bölgenin kurtarılmasına katılan gruba liderlik etti. Savaşı, Fransız İçişleri Kuvvetleri'nde (FFI) teğmen rütbesiyle bitirdi, ancak uzun süre cesaret eylemleri konusunda ihtiyatlı davrandı. "Bunlar küçük işlerdi; birçok insan çok daha fazlasını yaptı" derdi alçakgönüllülükle.
Solange Alexandre, kızlık soyadı Dubuisson, 9 Eylül 1922'de Mamers'te doğdu. Babası jandarmaydı ve daha sonra yerel valilikte çalıştı. 18 Haziran 1940'ta Charles de Gaulle'ün, arkadaşı Michel Gadois'in bir araya getirdiği radyoya direnme çağrısını duydu. Radyoda Fransız halkına teslim olmayı reddetme çağrısı yapan adamın ne sesini ne de adını biliyordu. "İşte o zaman dahil olmak istedim." Henüz 18 yaşında değildi. 1941'de Alexandre, Tunus'tan emekli bir Fransız subayı olan Teğmen Saïd Belhaffaf ile belirleyici bir görüşme yaptı. Babasının bir arkadaşı ve Direniş'in ilk üyelerinden biri olan Belhaffaf, onu gizli mücadeleye dahil etti. Eski bir bölgesel jimnastik şampiyonu olan Alexandre, mesajları iletmek için bisikletle Laval, Alençon ve hatta Rennes'e kadar uzanan uzun mesafeleri kat etmekten çekinmedi. Kimse ondan şüphelenmedi. "Corlay" yoldayken istihbarat toplamak için bölgesel bilgisini de kullandı.
1943'te, Almanya'ya zorunlu çalışma programına gönderilmekten kaçınmak için jandarmaya katılan müstakbel kocası Guy Deliot ile tanıştı. Le Mans tugayına atanan Deliot, Gestapo'nun yanında Yahudi bir çifti tutuklamayı reddetti. Firar etti ve Direniş'e katıldı. Alexandre, kendisi ve arkadaşı Gadois ile birlikte Nisan 1944'te Pas-de-Bœuf göletinin çevresindeki bölgede bir maki grubu kurmaya karar verdi. Yaklaşık 30 adam doğal olarak onun komutası altına girdi ve hepsi ona saygı duydu. Birlikte, kendilerine malzeme sağlayan yerel çiftçilerin yardımıyla sabotaj eylemleri düzenlediler, Müttefik havacıları korudular, silahlı çatışmalara katıldılar ve bölgenin kurtarılmasında yer aldılar. Bir keresinde, Ağustos 1944'teki bir operasyondan döndüklerinde kendilerini sayıca üstün ve düşman ateşi altında buldular. Gadois, Alman birlikleri tarafından başından vurularak öldürüldü. Alexandre her yıl, burada onuruna dikilen bir anma töreninde ona saygı duruşunda bulunmak için geri geliyordu.
Savaştan sonra, üç çocuğuyla birlikte bir görevden diğerine geçerek kocasını takip etti. Kocasının deniz aşırı Martinik bölgesinde öldüğü 1960 yılına kadar 17 kez taşındılar. Çocuklarıyla birlikte Le Mans'a döndü, öğretmenliğe geri döndü ve emekli olduktan sonra yeniden evlendi. Onurlu bir şekilde ölme hakkı için çalışan bir savunuculuk grubunda oldukça aktifti. Onuru her zaman reddetti ve "sadece görevini yaptığını" söyleyerek Légion d'Honneur ödülünü iki kez reddetti. Ruillé-sur-Loir belediyesi yönetimine geçtiğinde