Maksimum kayıtlı öğe sayısına ulaştınız. Daha fazlasını eklemek için kayıtlı listenizden öğeleri kaldırın. Hediye eşyalarınızın tamamını kullandınız. 3 adet daha her ayın 1'inde satışa sunulacak. Bu sadece bir bayrak değil ve herhangi bir seçkin görünüşlü yaşlı kadın da değil. Kocasının neredeyse yirmi yıl önceki ölümünden bu yana, 106'ya doğru ilerleyen ve Forster, NSW'de bir huzurevinde yaşayan Hazel Donaldson, bayrağın koruyucusu ve olağanüstü hikayesinin ana anlatıcısı oldu.
Bakın, en az 84 yıl önce, Urunga yolundan gelen Er Alan James "Jimmy" Donaldson, üç tümen silahlı birlikle Singapur kıyılarına saldıran Japon kuvvetlerine karşı canları pahasına savaşan Avustralya 8. Tümeni'nin bir üyesiydi. Şubat 1942'nin o korkunç günlerinde, Avustralya 8. Tümeni çatışmanın en ağır yükünü üstlendi ve savunan Müttefik askerlerinin yalnızca yüzde 14'ünü oluşturmasına rağmen kayıpların neredeyse dörtte üçünü yaşadı. İngiliz komutan General Arthur Percival, koşulsuz teslimiyetin beyaz bayrağını taşıyarak ileri doğru yürüdüğünde, en az 1789 Avustralyalı öldürülmüş, 1306'sı yaralanmış ve 15.395'i esir alınmıştı. "Ama benim Jim'im" diyor Hazel yumuşak bir sesle, "hayatta kalanlardan biriydi."
Şimdiye kadar. Jim Donaldson, Changi Hapishanesinde üç ay geçirdikten sonra kendisini, Tayland ve Burma'nın ormanları ve dağları boyunca uzanan uzun bir sefalet çizgisi olan meşhur Tayland-Burma Demiryolunda, İngiliz İmparatorluğu'nun mücevheri Hindistan'a yapılacak bir saldırı için olası bir tedarik yolu olarak hizmet etmek üzere Japonların emriyle inşa edilen o uzun sefalet hattında diğer binlerce Avustralyalıdan biri olarak çalışırken buldu. Açlık tayınlarıyla Jim gibi adamların çalışma günleri şafak vakti başlıyor ve bambu meşalelerin ışığında Cehennem Ateşi Geçidi ve Hintok gibi kesimleri kazarak geceye doğru ilerliyordu. Jim'in düzinelerce yakın arkadaşı açlık, sıtma, kolera ve Japon vahşeti kurbanı olarak tüyler ürpertici ölümlere gitti. Geceleri, Avustralyalı dostlarının burun deliklerinde ölü yakma çukurlarında küle dönüşen keskin dumanıyla uykuya dalarlardı.
Sonunda buna dayanamayan Jim, Malaya'da Çinli gerillalarla savaşmak isteyen Amerikalı savaş esiri Otto Carl Schwarz'ın eşliğinde bir mola verdi. Tekrar yakalanmadan önce ormanın içinden 480 kilometre geçmeyi başardılar. Japonlar tarafından vahşice dövüldükten sonra, iki savaş esirinin bilekleri telle bağlandı ve bir ağaca bağlandı ve üç kavurucu sıcak gün ve karanlık gece boyunca yiyecek ve su olmadan orada bırakıldılar. Hayatta kalabilmelerinin tek yolu, arkadaşlarının geç saatlerde hayatlarını riske atarak onlara yiyecek sağlamak için emeklemeleriydi; ilk başta kurumuş, çatlamış dudaklarını suya batırılmış mendillerle ovmak; sonra kantinlerle; ve son olarak kendi açlık tayınlarından kurtarılan sert bisküviler ve küçük porsiyon pirinç.
Sonunda, bombaların Hiroşima ve Nagazaki'ye atılmasından sonraki günlerde savaş sona erdiğinde, Jim Donaldson kendisini Saygon'daki bir savaş esiri kampında buldu; burada 68 Avustralyalı, 200 Amerikalı ve Japonya'daki köle çalışma kamplarına gönderilemeyecek kadar hasta olduğuna karar verilen çok sayıda diğer Müttefik savaş esiri vardı. Daha sonra Hazel'a onu bu noktaya kadar hayatta tutan tek şeyin, onu tekrar görebilecek kadar uzun süre dayanabilme umudu olduğunu söyledi. Sonunda büyük gün geliyor. Bir şeyler değişti. Amerikan bombardıman uçakları rakipsiz bir şekilde tepemizde uçuyor. Japon subayların e'ye fısıldadığı görülüyor