Cumhuriyetçilerin 2026 ara seçimlerinde Kongre'nin her iki kanadının da kontrolünü kaybetmesi, Başkan Donald Trump için siyasi bir yenilgiden daha fazlasıydı. Bu, başkanlığının son iki yılı boyunca yönetmek zorunda kalacağı siyasi ortamda köklü bir değişikliği ortaya çıkardı. Ocak 2027'den itibaren Trump, Demokrat muhalefet tarafından kontrol edilen bir Kongre ile karşı karşıya kalacak, Ocak 2029'a kadar Beyaz Saray'da kalacak ve dış politika yetkisi ve silahlı kuvvetlerin komutası da dahil olmak üzere başkanlık yetkilerini elinde tutacak. Bu siyasi yapılanma, Washington'un partizan bölünmelerinin ötesine geçen bir soruyu gündeme getiriyor: Trump'ın Kongre'yi kaybetmesi, Amerika'nın yurtdışındaki nüfuzunu zayıflatacak mı, yoksa başkanı, iç siyasi aksaklıklarını telafi edecek dış politika başarılarını güvence altına almak için kalan yürütme yetkilerini daha fazla kullanmaya mı itecek?
Bu sorunun önemi kısmen seçim sonuçlarının dış politikadan ayrılamayacağı gerçeğinde yatmaktadır. İran'la savaş, enerji fiyatları, hayat pahalılığı ve askeri harcamalar üzerindeki etkisiyle birlikte seçmenlerin kararlarını şekillendiren iç siyasi hesaplamaların bir parçası haline geldi. Savaş artık yönetim tarafından sıradan Amerikalıların kaygılarından uzakta ele alınan bir güvenlik meselesi değildi. Bu, başkanın onay oranlarını ve partisinin iktidarda kalma kabiliyetini etkileyen siyasi bir yükümlülük haline gelmişti. Bu önemli bir gelişme çünkü Amerikan dış politikası kararlarının iç politik sonuçlarının göz ardı edilmesinin giderek zorlaştığını gösteriyor.
Ancak Kongre'nin kontrolünü kaybetmesi, Trump'ın askeri operasyonları yönetme, rakipleriyle müzakere etme veya müttefikleriyle anlaşmaya varma yeteneğini kaybettiği anlamına gelmiyor. Amerikan başkanı dış ilişkilerde hatırı sayılır bir yürütme yetkisine sahiptir ve Kongre onu bu yetkiden öylece mahrum edemez. Bununla birlikte Demokratlar, yönetime daha büyük siyasi ve mali kısıtlamalar getirmek için yasama, gözetim, soruşturma ve bütçe yetkilerini kullanabilirler. Üst düzey yetkililere savaşın gidişatı hakkında sorular sorabilir, savaşın maliyetlerini ve hedeflerini araştırabilir ve askeri yardım ve yaptırımlar konusunda baskı uygulayabilirler. Başka bir deyişle, Trump önemli kararlar alma kapasitesine sahip olmaya devam edecek ancak bunların bazılarını sürdürmek için gereken siyasi ve mali desteği sağlamak çok daha zor hale gelebilir.
Siyasi bir paradoksun ortaya çıktığı yer burasıdır. Yurtiçi gündemini ilerletme yeteneği zayıflayan bir başkan, yürütme yetkisinin nispeten geniş kaldığı yurt dışında başarılar elde etmekle giderek daha fazla ilgilenmeye başlayabilir. Trump, Washington'da artan muhalefetle karşı karşıya olduğu bir dönemde kendisini savaşı sona erdirmeyi, bir anlaşmayı dayatmayı veya bölgesel ilişkileri yeniden şekillendirmeyi başaran bir başkan olarak sunmaya çalışabilir. Ancak bu olasılık iki farklı yöne işaret ediyor. Bu onu diplomatik çabaları hızlandırmaya ve anlaşmayı siyasi bir zafer olarak sunmaya teşvik edebilir. Ancak aynı şekilde, eğer gücü yansıtmanın siyasi inisiyatifi yeniden kazanmanın en iyi yolu olduğuna inanırsa, bu onu daha çatışmacı bir duruş benimsemeye yöneltebilir.
Dolayısıyla İran'la çatışmanın geleceği önümüzdeki dönemin temel sınavlarından biri olacak. Trump'ın iç maliyetleri giderek görünür hale gelen bir savaştan siyasi bir çıkışa ihtiyacı var. Aynı zamanda bir anlaşmayı da kabul edemez.