İsrail, hem Suriye hem de Lübnan'daki kuzey cephesinde geniş anlamda tutarlı bir strateji izliyor. Bu strateji özünde, yeni bir jeopolitik ve güvenlik gerçeğini empoze etmek, askerden arındırılmış bölgeler veya etkisi altındaki alanlar oluşturmak ve İsrail'in kuzeyindeki İsrail yerleşimleri ve toplulukları için ek stratejik derinlik sağlamak amacıyla her iki ülkenin karşı karşıya olduğu siyasi ve askeri zayıflıklardan yararlanmayı amaçlıyor.
Tel Aviv, daha önce Güney Lübnan'da güvenlik kemerleri oluşturarak uyguladığı şeyi, şimdi devlet kurumlarının kırılganlığından, iç bölünmelerden ve Suriye hükümetinin otoritesini ülkenin tamamına yayma yeteneğinin azalmasından yararlanarak Güney Suriye'de tekrarlamaya çalışıyor. Ancak İsrail, mevcut hesaplamalarında, güç dengesindeki geçici değişimler yoluyla dayatılan güvenlik kazanımlarının, kontrol altına alınması veya tersine çevrilmesi zor olabilecek sonuçlarla, eninde sonunda uzun süreli bir yıpratma kaynağı haline gelebileceği ihtimalini gözden kaçırıyor olabilir.
Sadece birkaç gün önce Suriye raporları, Dürzi milislerine yönelik silah sevkıyatını taşıyan İsrail helikopterlerinin Suwayda Valiliği'ne inmesi de dahil olmak üzere, İsrail'in güney Suriye'deki hava ve kara faaliyetlerini doğrudan ve kamuya açık bir şekilde anlatıyordu. Bu gelişmeler, Şam'ın, Suriye toprakları içinde, doğrudan İsrail tarafından desteklenen ve sonunda Suriye'nin güneyindeki siyasi ve demografik manzarada köklü değişikliklerin önünü açabilecek silahlı bir cephe açma olasılığına ilişkin artan endişesini yansıtıyor. Dürzi toplumu, İsrail'in hem ülke içinde hem de Güney Suriye'ye yönelik bölgesel stratejileri çerçevesinde jeopolitik ve güvenlik hesaplarında son derece farklı bir konuma sahip. İsrail ile Dürzi arasındaki ilişki, tarihi, askeri ve siyasi hususların karmaşık bir kesişimini temsil ediyor.
Bu bağlamda İsrail'in siyasi ve askeri söylemi, Dürzilerle saha ortaklığını tanımlamak için "Kan Anlaşması" terimini kullanıyor. Topluluk, İsrail'deki diğer Yahudi olmayan gruplarla karşılaştırıldığında istisnai bir askerlik hizmeti örneğini temsil ediyor. Dürzi erkekleri arasında zorunlu askerlik oranı yüzde 80'i aşıyor; bu oran birçok durumda İsrailli genç Yahudilerin askere alma düzeylerini bile aşıyor. İsrail askeri yapısı açısından bakıldığında Dürziler, kendilerini güvenlik aygıtının önemli bir bileşeni haline getiren çeşitli avantajlara sahiptir. Bunlar arasında askeri deneyim, Arapça akıcılığı ve yerel kültür ve sosyal ortamlara ilişkin derinlemesine anlayış yer almaktadır. Bu nitelikler onlara askeri istihbarat, keşif ve Arap topluluklarıyla angajmanı içeren görevlerde özel bir önem veriyor.
Bu arada İsrail'in hareketleri, Şeyh Hikmet el Hicri'ye bağlı silahlı grupların Süveyde Valiliği'ndeki Suriye hükümet güçlerine karşı geniş çaplı askeri operasyonlar gerçekleştirebileceği ihtimaline ilişkin Şam'da artan endişelerle örtüşüyor. Bu tür gelişmeler, Kuzey Suriye'deki Kürt deneyimine benzer şekilde, özerk öz yönetime dayalı yeni bir siyasi gerçekliğin dayatılmasına kapı açabilir. Ancak bu yaklaşım, bunu Dürzi topluluğunun ulusal mirasına ve Arap çevresiyle ilişkisine zarar verebilecek potansiyel olarak zarar verici bir eylem planı olarak gören Dürzi liderlerinin çoğunluğunun desteğini almış gibi görünmüyor.