Le Monde & Le Figaro
Okuma süresi 4 dk. İngilizce okuma Grafiklerle Yom Kippur Savaşı'ndan 7 Ekim travmasına kadar, barış ve güvenlik konularının İsrail Parlamentosu içindeki güç dengesini nasıl şekillendirdiğini anlatan infografiklere geri dönün.
İsrail'in yarım yüzyılı aşkın bir sürede yaşadığı siyasi dönüşümü iki rakam özetliyor. 1973 parlamento seçimlerinde, Yom Kippur Savaşı iktidardaki İşçi Partisi'nin imajını sarsmış olsa da, Sosyal Demokratlar ve Likud, İsrail'in tek parlamentosu olan Knesset'teki sandalyelerin dörtte üçünü işgal etti. 27 Ekim 2026'daki parlamento seçimlerinde üçte birden az kazandılar. Bu dönüşüm sadece Filistin sorunundan kaynaklanmıyor. Aynı zamanda İsrail'deki ekonomik ve sosyal değişimlere ve tarihi solun aşınmasına da eşlik ediyor. Bununla birlikte, barış ve güvenliğin diyalektiği, aşırı sağın hâlâ faydalanmaya devam ettiği Yahudi devletinin siyasi parçalanmasını büyük ölçüde açıklıyor.
İşçi Partisi, bir süre Likud'la birlikte geniş bir koalisyonla iktidara geldikten sonra 1992'de yeniden iktidara geldi. Ardından Filistinlilerle barış anlaşması arayışına kararlılıkla girişti. 1993'te imzalanan Oslo Anlaşmaları, işgal altındaki toprakların bir kısmında kademeli olarak Filistin Yönetimi'nin kurulmasını ve bunların nihai statüsüne ilişkin müzakereleri öngörüyordu.
Solla özdeşleştirilen “barış kampı” o dönemde geçici olduğu kadar güçlü bir popülerliğe de sahipti. 1994'ten itibaren Hamas'ın İsrail'deki intihar saldırıları, sağın daha inandırıcı olduğu güvenlik sorununu ön plana çıkardı. Kasım 1995'te, İşçi Partisi Başbakanı Yitzhak Rabin'in İsrailli aşırılık yanlısı bir suikastçı tarafından öldürülmesi, onun kampı etrafında kısa bir birlik refleksini yalnızca ateşledi. Yeni saldırı dalgası, halefi Şimon Peres'i zayıflatırken, Likud'un lideri ve iki devletli çözümün yenilmez rakibi Binyamin Netanyahu'yu güçlendirdi. Mayıs 1996'da doğrudan genel oyla ilk başbakan seçimini kazandı. Bu makalenin okunacak %70,88'i kaldı. Geri kalanı abonelere ayrılmıştır.