Paola Turci'nin diskografik dönüşünü karşılamak yedi yıl sürdü. Dört on yıllık kariyerinde bizi alıştığı üzere, en büyük duygu olan aşkı ve sınırlarını belirlemesi her zaman kolay olmayan yönlerini anlatmak için parmak ucunda, hafif bir dönüş. Romantik olandan ziyade, sınırları yıkan, kaotik ve ilkel bir güç olan aşkı analiz eden Romalı sanatçı, kendisinin seçtiği adıyla "Amore a dismisura"nın (Ölçüsüz Aşk) "kesinlikle konsept olmasa bile hikayeler anlatan bir albüm" olduğunu açıklıyor.
Bmg etiketiyle 2 Ekim'de çıkacak olan ve öncü teklisi Vita mia ile duyurulan albüm; köklerini İtalyan şarkı yazarlığı geleneğine daldırırken, aynı zamanda 20. yüzyıl Avrupa edebiyatına, kıta felsefesine, İtalyan ve uluslararası sinemaya da bakıyor. Cevaplardan çok sorularla örülü bir çalışma. "Kendime sorduğum ilk soru, aşkın aynı zamanda ölçüsüzlüğü, yani toksisiteyi, tutkuyu, sahipciliği, 'aşırı sevgiden' kaynaklanan bir kadın cinayetini barındırıp barındıramayacağıdır. Ve cevap kesinlikle hayır." Ardından bakış açısı genişliyor ve şu sorular geliyor: "Yapılan ve tekrarlanabilir olan hatalar üzerine. Yanılmaktan asla vazgeçmeyiz çünkü asla öğrenmekten vazgeçmeyiz. Ve bu devirde merhamet, şefkat, misafirperverlik nereye gitti?" Ve düşünce, etrafımızda olup bitenlere gitmeden edemiyor. Michelangelo'nun 'İsa' adlı parçasında Pietà (Pieta) görüntüsü; kontrol noktalarından kanserli hasta çocukları geçiren 26 numaralı ilk Filistinli psiko-onkolog Farah Fatafta'nın sesiyle evrensel ve çağdaş bir şeye dönüşüyor.
Paola Turci, "Merhametsizliklerle çevriliyiz" diye açıklıyor ve ekliyor: "Filistin meselesi en çarpıcı olanı, ancak politikacıların tartışmalarında da açıkça görülüyor: Örneğin 'remigrasyon' (yeniden göç ettirme) kelimesi yasaklanmalı, bunu kullananları ırkçılığın övülmesiyle suçlardım. Ya yabancı öğrencilere getirilen %30'luk tavan kotası? Büyük bir propaganda yığını var, hayata geçirilip geçirilemeyeceğini göreceğimiz çılgın fikirler var. Kadın konusu da bunlardan aşağı kalır yan değil, özellikle de 'Una Nessuna Centomila'nın (Bir Yok Bir Yüz Bin) bir parçası olan benim için. Bir siyasetçi olarak görmediğim Vannacci kadın cinayeti suçunu ortadan kaldırmak mı istiyor? Birilerinin onu dinlemesi beni düşündürüyor: Sorunların yüzeyinde kalma arzusu var."
Sorular, cevaplar, yansımalar; sondan yedi yıl sonra gelen, ancak 2024'ün sonunda iki ay içinde doğan albümde yerini buldu. Francesca Pascale ile olan çalkantılı evliliğinin sonuyla aynı zamana denk geldi. "Yıllar sonra memleketim Roma'ya geri dönmüştüm. Kendimi yeniden bulmakta zorlanıyordum. Sonra hikayeler kendiliğinden, ruh halimi takip ederek ortaya çıktı: Her şey açıktı. Yıllar süren kafa patlatmaların sonucuydu. Kadınlar Evi'ni yeniden buldum, benim için kutsal bir yer, bir topluluk, arkadaşlar buldum. Evliliğin artistik bir boğulma olduğunu söyleyemem ama medya maruziyeti kesinlikle bana yardımcı olmadı."
Kaçınılmaz olarak derinden kişisel bir şeyler 'Amore a dismisura'da sona erdi: "Her şarkı kafamda kurduğum kişisel bir görüntüden, bir anıdan ya da ruh halinden doğuyor. İçimde çok şey var ama baştan sona yaşadığım hikayeler yok: Bunlar, daha öncekiler de dahil olmak üzere hikayelerin parçaları" diyor ve şarkı sözü yazımında yanında Motta, Francesco Bianconi, Veronica Lucchesi, Giuseppe Anastasi'nin de bulunduğunu anlatıyor. "Müzikle kendi tarzımda çalışmayı seviyorum. Parçaların ses getirmesi gerekiyor..."