The Guardian
Darcy Ruddy, Batı Kanada'da bir kazı şirketinin sahibi ve işletmecisidir. Jasper, memleketinin bazı kısımlarını kontrol edilemeyen bir yangına sarmadan hemen önce, yakınlardaki lüks bir helikopterli kayak kulübesindeki işini bitiriyordu. İklim değişikliği, yangından önceki hafta ve yangının çıktığı gün daha yüksek sıcaklıklara neden oldu. Bu büyük işi Valemount'taki bir helikopter kulübesinde buldum. %95'ini bitirdim ve heyecanlandım çünkü Chilcotins'te [dağ sırası] bu dağ bisikleti gezisine çıkacaktım. Şöyle düşündüm: "Makineleri burada bırakacağım. Bu gece eve gideceğim, karavanımı alacağım ve döndüğümde onları taşıyacağım." Eğer bunu yapmasaydım her şeyimi kaybederdim. Kasabaya geri döndüğümde yoğun bir sıcak hava vardı. Dışarısı güzeldi ama fırtınalıydı. O sabah bir şaka yaptım: "Bu gece şehre büyük bir şimşek mi gelecek? Jasper'ın yanma zamanı geldi." Bunun olacağını beklemiyordum ama şehre doğru giderken benzin göstergesine baktım ve şunu düşündüm: "Gidip şunu doldursam iyi olur."
Evde minibüsümü arkaya çektim. Gökyüzüne bakıyordum ve kalan cin toniğin tadını çıkarıyordum. Şöyle düşündüm: "Bir şeyler doğru gelmiyor." Arkadaşım Alex bana mesaj attı: "Buraya yıldırım düştü. Açık alev görüyorum." Radyomu açtım ve parklarda çalışan arkadaşım bir kamp alanını tahliye ediyordu. Sesindeki yoğunluğu duyabiliyordum. Lanet olsun, işte bu. Babamı aradım. Bir arkadaşıyla akşam yemeğine çıkmıştı. Ben şöyle dedim: "Baba, akşam yemeğinin parasını öde, defol oradan. Toparlanmaya başlamalıyız." Eve koştum ve eşyaları toplamaya başladım. Şanslıydım çünkü o dağ bisikleti gezisi için tüm eşyalarımı toplamıştım ve o kapının yanında duruyordu.
Uyarıları almaya başladık. Aileme yardım etmek için yanıp tutuşarak iş kamyonuma atladım. Daha sonra babamın evine gittim. Birinin bize ödünç verdiği kamyona karavanını bağlamasına yardım ediyorum. Babama şöyle diyordum: "Krizin içine gir, ben de gireceğim." Valemount'a kadar tampon tampondaydı. O an gerçekten karanlıktı. Yere kül serpilmeye başladı. Bir fırtına geldi ve Robson Dağı'nda şimşek çaktı. Tanrım, çok şiddetliydi.
Heliski yapan lojman müdürü beni aradı: “Sen bütün aileni getir.” 20 odası var. Pek çok kişi pansiyona nasıl gidileceğini bilmiyordu. Bütün gece otoyolda teyzelerimi ve kuzenlerimi bulmakla meşguldüm. Büyükannemi sabahın üçünde CMH yatağına yatırmak ve ona sabahları yemek pişirecek bir şefin olduğunu söylemek oldukça özeldi. Minibüsümde yolun yakınında babamı beklerken uyudum. Römorku takmasına yardım ederken ne kadar yorulduğunu görebiliyordum. Şehirden 30 dakika uzaktaydı ve eski bir demiryolu işçisi olduğundan uyumak için kenara çekti. Ertesi gün ailem şöyle dedi: “Burada oturup elimizi tutar ve bizimle ağlarsın ya da arkadaşlarınla parasını ödediğin gezinin tadını çıkarırsın.” Ertesi gün erkenden Chilcotin'lere gittim. Yolda, Wicked Cup'ın yanan bir fotoğrafını çekmiştim. Kahretsin, bu gerçekten oluyor. Carpenter Gölü'nün sonunda kenara çektim. Güneşli ve güzeldi. Sahilde oturdum, soğutucudan bir bira aldım ve ağlamaya başladım.
O gece Jasper yandı. Ancak herhangi bir onay gelmedi. Sekizimiz bu küçük gölün kıyısında oturuyorduk, internete sızan fotoğrafların üzerinden geçiyorduk. Kiliselerden biri yanıyordu. Babamın evi 200 metre ötede yanıyor. Onun evi benim evime 200 metre uzaklıktaydı. Yani evim gitti. Ertesi gün günümüzün tadını çıkarmaya ve dağ bisikletine binmeye çalıştık. Tüm