Nezavisne
434'ten 453'e kadar hükümdar olan Hun Attila, geç Roma İmparatorluğu'nun en güçlü rakiplerinden biri olarak hatırlandı. Onun seferleri Balkanlar'ı, Galya'yı ve İtalya'yı kasıp kavururken, Roma imparatorları müzakereler ve büyük miktarda altın ödemeleri yoluyla barışı sağlamaya çalıştı. "Tanrının Kırbacı" lakabıyla veya Latince Flagellum Dei adıyla anılan Attila, tarihsel hafızada yıkımın ve korkunun sembolü haline geldi. Ancak yükselişi yalnızca askeri güce dayanmıyordu: Gücünü genişletmek için diplomasiyi, ittifakları ve rakiplerinin zayıflıklarını kullandı. Hunlar, kökenleri ve daha önceki hareketleri tam olarak aydınlatılamayan, Avrasya bozkırlarında yaşayan göçebe bir halktı. Avrupa'daki güçlü varlıkları dördüncü yüzyılın yetmişli yıllarında güvenilir bir şekilde kaydedilmiştir. İran kökenli göçebe bir halk olan Alanları fethettiler ve ardından Karadeniz'in kuzeyindeki bozkırlara girdiler.
Hun baskısı diğer halkların yerinden edilmesine neden oldu. Binlerce Got, Aşağı Tuna bölgesindeki Roma topraklarına sığındı ve bu da İmparatorluk için ek zorluklar yarattı. Attila, bu çatışmaların ve göçlerin damgasını vurduğu bir dünyada, muhtemelen beşinci yüzyılın başında Tuna'nın kuzeyinde doğdu. Her ne kadar Romalı yazarlar Hunları barbar olarak tanımlasa da Attila eğitimsiz ve iktidara hazırlanmadan büyümedi. Ağabeyi Bled ile birlikte Hun ailesinin en güçlü ailesine mensuptu. Amcaları Oktar ve Rua olarak da bilinen Ruga, devletin başına gelmeden önce Hunları yönetiyorlardı. Kardeşler binicilik, at bakımı, okçuluk, kılıç dövüşü ve kement kullanmayı öğrendiler. Ayrıca askeri kampanyalara, müzakerelere ve komşu ülkelerle ilişkilere de hazırlandılar. Bazı raporlara göre, eğitimlerinin ayrıntıları tamamen güvenilir olmasa da Gotik ve Latin dillerini biliyorlardı. Attila ve Bleda, Ruga'nın 434'teki ölümünden sonra birlikte iktidara geldi. Oktar daha önce, 430 civarında öldü.
Attila'nın daha da genişleteceği, fethedilen halklardan ve müttefiklerden oluşan geniş bir ağı miras aldılar. Böyle bir devletin sınırları, modern ülkelerin sınırları gibi kesin ve net bir şekilde belirlenmiş değildi. Başlangıçta, daha önce Hunlar arasında rehin olarak kalan Batı Romalı general Flavius Aetius ile yapılan işbirliği önemli bir rol oynadı. Hun güçleri, Aetius'un rakiplerine karşı yaptığı savaşlarda yardımcı oldu. 436 ve 437 yıllarında, günümüz Almanya'sındaki Worms şehrine bağlı Ren Nehri üzerindeki Burgonya krallığı yıkıldı. Yeni Hun hükümetinin ilk önemli diplomatik başarılarından biri, günümüz Sırbistan topraklarında bulunan antik bir şehir olan Margus'ta yapılan anlaşmaydı. Anlaşmanın tarihi kaynaklara göre değişiklik gösterse de genellikle 435 yılı olarak belirtiliyor. Anlaşma, Doğu Roma İmparatorluğu'nun Hunlara verdiği yıllık haraç miktarını ikiye katlayarak 350 Roma poundu altından 700 pounda çıkardı. Anlaşmada kaçakların iadesi ve ticari ilişkilerin düzenlenmesi de yer aldı.
Doğu Roma İmparatorluğu 441 yılında Kuzey Afrika'da Vandallar ve Alanlar'a karşı sefere çıkınca Hunlar bu fırsatı değerlendirerek Balkan eyaletlerine saldırdı. Sicilya'ya ulaşan Roma ordusu geri dönmek zorunda kaldı. Hun hükümdarları çatışmanın sorumlusunun Romalılar olduğunu iddia ediyordu. Piskopos Margus'u kraliyet mezarlarını soymakla ve imparatorluk yetkililerini tüm Hun kaçaklarını teslim etmemekle suçladılar. Beşinci yüzyılın kırklı yıllarındaki savaş sırasında Hunlar, aralarında bugünkü Niş olan Naisus ve bugünkü Sofya olan Serdika'nın da bulunduğu çok sayıda şehri yok etti. İlerlemeleri aynı zamanda Konstantinopolis'e yaklaşımları da tehdit ediyordu. Yeni barış şartları çok daha ağırdı: yıllık 2.100 Roma poundu altın ödemesi ve bir defaya mahsus olmak üzere ödeme yapılması öngörülüyordu.