The Guardian
Benim gibi Fransızlar korku içinde yaşıyor çünkü aşırı sağcı nefret söylemi kontrol edilmiyor. Sonuçları ölümcül olabilir Okulların harap durumuna duyulan öfke, Fransa'yı bir aydan fazla süredir sarsan huzursuzluğun başlangıç noktası olabilir, ancak protesto hareketi çok daha büyük bir şeye dönüştü. Kurumsal ırkçılık ve İslamofobi de dahil olmak üzere şikayetleri artık birbirine bağlanan toplumun çok daha geniş bir kesimini kapsayacak şekilde genişledi. Hiç şüphem yok ki, bu kartopu etkisinin doğrudan nedenlerinden biri, tamamen kanun ve düzen meselesi olarak ele alınan, dinlenilmeyen, suç sayılan ilk protestolara verilen tepkinin baskıcı doğasıdır.
Hareketin ilk büyük seferberliği olan 17 Ekim gecesini düşünün; Fransa başbakanı Sébastien Lecornu, tepkisini öncelikle çeşitli şehirlerdeki yağmalara odakladı. Halkı "tarafını seçmeye" çağırdı: Ya "Cumhuriyet ve dolayısıyla güvenlik güçleri" ya da "isyancılar". Ertesi gün Başkan Emmanuel Macron, "şiddete yer olmadığını" ilan ederek, güvenlik güçlerine "ulusun desteğini" yeniden doğruladı. Macron'un söylemediği şey ne tür şiddeti reddetmemiz gerektiğiydi. Fransız polisinin protestoculara karşı kullandığı şok edici düzeydeki vahşet ve güçten hiç bahsedilmedi. Ya da yaklaşık 10 milyon insanı yoksulluğa sürükleyen şiddet. Ve böylece, 17 Ekim'den bu yana, protestolar giderek daha sert düzeyde baskıyla ve özel polis birimleri ve ordu da dahil olmak üzere güvenlik güçlerinin giderek daha fazla konuşlandırılmasıyla karşılandı.
Meşru sivil eyleme verilen bu gereksiz biçimde güvenlikleştirilmiş tepki, en büyük sendikalardan birinin başkanının söylediği gibi “otoriter bir sürüklenmeyi” yansıtıyor. Ancak aynı zamanda gençler ve ırk ayrımcılığına tabi tutulan azınlıklar için de ciddi, potansiyel olarak ölümcül bir tehdit oluşturuyor. Gençler artık sokaklara döküldükleri veya okullarını abluka altına aldıkları için hayatlarını değiştirecek yaralanmalarla karşı karşıyalar. 17 Ekim'den bu yana, protestolarla bağlantılı olarak tahminen 5.000 kişi tutuklandı; bunların %85'i reşit değildi ve birçoğu gözaltında orantısız derecede sert muameleye maruz kaldı. Örneğin 17 çocuk, 20 Ekim gecesini Bobigny polis merkezinde yatak veya şilte olmadan geçirdi. Siteyi ziyaret eden avukatlar, koşulları insanlık dışı ve aşağılayıcı olarak nitelendirdi. Avukatların yayınladığı fotoğraf beni gözyaşlarına boğdu. Sadece acil durum folyo battaniyelerine sarılmış, korku içinde yere kıvrılmış gençlerin bir araya toplandığı görülüyordu.
Gençlerin kurbanı olduğu, artan “önce güvenlik” yaklaşımı tehlikeli bir gelecek kuruyor. Güvenliklerini sağlaması gereken güçler tarafından sakatlanan, yaralanan ve travma geçiren bir genç neslin ortaya çıkması riskini alıyoruz. Açık demokratik sınırlar acilen yeniden tesis edilmelidir. Başka protestolar yoldayken, birbiriyle örtüşen bir duygu dalgası hissediyorum ve pek çok kişinin de aynı şekilde hissettiğini biliyorum. Öfke evet ve devam etme kararlılığı çünkü hâlâ taleplerimizin eninde sonunda karşılanacağını umuyoruz. Ama aynı zamanda derin bir üzüntü, bitkinlik ve korku da var. Diğer birçok Fransız Müslüman için olduğu gibi benim için de bu korku çok içten çünkü aşırı sağ tarafından zehirli kamusal söylemde sürekli olarak karalanıyoruz. Bu söylem ölümcül sonuçlar doğurabilir. Protestolara askeri müdahalenin yarattığı gerilimin ortasında, 23 Ekim'de Paris yakınlarındaki Trappes kasabasında ırkçı ve İslamofobik bir silahlı saldırı gerçekleşti.