The Guardian
Hayatlarımız hakkında bilgi ve şeffaflığa olan talep arttıkça, bu harika kitaplar gölgeler, gizem, mahremiyet ve mahremiyet konularını ele alıyordu. 2026Booker ödülü için ilk başvuru kutusu, Noel'den birkaç gün önce kuryeyle geldi. Önümüzdeki altı hafta boyunca 19 kitabı okurken (bunlar sizi yavaş bir tempoda başlatıyorlar) bir temayı fark ettim: Tanrı geri döndü. Antik çağlardan çağdaş dünyamıza, romantiklerden komedilere ve gerilim filmlerine kadar uzanan romanlarda karakterler aşkınlığa ve günahların bağışlanmasına ulaşmış ve kendilerini her türlü günahın ya da en azından ruhsal karışıklığın ortasında bulmuşlardır. Rahipler her yerde ortaya çıkıyordu; insanlar teselliyi eski metinlerde arıyorlardı; İncil'dekine yakın aşırı hava koşulları ya temizlik ya da felaket anlamına gelecektir.
Kutular her ay gelmeye devam etti ve kendimi çok cömert ama titiz bir kitap kulübünün parçasıymışım gibi hissettirdi. Bu yılın jüri heyeti başkanı Mary Beard'ın tercih ettiği yöntem gibi, elinizi kutuya uzatıp bir sonraki maceranızı seçmek için şanslı dalış oynamanın heyecanı vardı. Tekrarlanan temaları tespit etmenin sevinci vardı. Hangi kitaplarını değerlendirmeye sunacaklarına yayıncılar karar veriyor ve bunun jüri üyelerinin neyi beğenebileceği konusunda acı verici ikinci tahminlere yol açabileceğini duydum (rahiplerin çoğunluğunun Priestdaddy adlı harika anı kitabını yazan şair Patricia Lockwood'un panelde yer alması olabilir). Bir yayıncının "Mary Beard'ın seks sahnelerinden nefret ettiğini" bildirdiğini duydum. Bunu ona söylediğimde "Onlardan nefret etmiyorum" dedi, "ama kötü olamazlar." Sözüne sadıktı. İlk toplantımızda hoşuma giden bir romanın fikrini ortaya attım. Daha sonra bize, içinde kuşkusuz sakar olan bir penisin tanımını e-postayla gönderdi.
Missouri Williams'ın uzun listede yer alan romanı The Vivisectors'da John Donne'a gönderme yapan bir karakter, "Su tüm metaforların başıdır" diyor. Çok sayıda boğulma yaşandı ve kıyıların maddi ve manevi dünyalar arasında endişe verici, yüklü boşluklar olduğu ortaya çıktı. Bahar, ölüm, hayaletler ve karmik cezalandırmayla ilgili romanların gelişine tanık oldu. Pek çok kitapta zaman tuhaf bir şekilde akıyor, bulanık ve esnek görünüyordu. Sürrealizm geri döndü. Bedenler çöküyor, zihinler çözülüyordu. Uzun listemizdeki romanlardan üçünde demanslı karakterler yer alıyordu ve onların evrende zamanın ve mekânın dışında olma duygusu, ortaya çıkan insanlık durumunu yansıtıyor gibi görünüyordu. Cam evler insan hırsının ışıltılı, aptalca simgeleriydi.
Neden tüm bu işaretler ve neye işaret ediyor olabilirler? Bir cevap, bu kitaplarda geleceğin çoğu zaman nasıl inanılması güç bir ihtimal gibi göründüğünde bulunabilir. Gwendoline Riley'nin uzun listede yer alan The Palm House'u, Avrupa'daki yangınların neden olduğu toza bürünen Londra'ya açılıyor ve "Mad Max geleceğimize" gönderme yapıyor. Djamel White'ın All Them Dogs ve Williams'ın The Vivisectors filmlerindeki genç kahramanlar yalnızca düşmanca bir şimdiki zamanda hayatta kalmayı umuyorlar. Eski dünya yıkılıyordu ama Emma Cline'ın İsviçre'de gözlemlediği gibi, "yeni dünya boş uzayın üzerinde sürünmüyordu".
Pandemiden çıkıp bir savaş zamanına, devam eden bir iklim acil durumuna ve sürünen trans hümanizme girmiştik; romancılar da dünyayı temsil etmenin yeni biçimlerine ve yeni yollarına doğru ilerliyorlardı. Büyü, gerçekliğin bıraktığı boşluğu doldurmak için gelmişti. Kenan Orhan'ın Yenileme adlı eseri, sürgünün acısını aydınlatmak için bir Türk hapishanesini İtalya'daki bir tuvalete taşıyor; Makenna Goodman'ın Helen of Nowhere adlı eserindeki bir büyü, kültür savaşları ve erkek gücü hakkındaki bir benzetmeyi çevreliyor. karakterler