The Guardian
Kamuoyu tarafından değil, milyarder medya sahipleri tarafından desteklenen İngiliz sağcı yorumcular, ılımlılığı değil, Maga'nın halefini benimseyecekler ve son birkaç haftadır demokratik dünyada yankılanan şükürler olsun. Beyaz Saray'ın delisi bir zavallı. Sırbistan'a, Macaristan'a, Brezilya'ya sevinin ve nefesimizi İsrail için tutun. En iyi tarihçilerimizin teşviklerinden cesaret alın. Margaret MacMillan Observer'da şunları yazdı: "Ve artık bu seçimlerin zulme, açık açgözlülüğe, ahlakı küçümsemeye ve cesaret ve özgünlük gibi görünmeye çalışan amansız bayağılığa son vereceğini umabiliriz. Bir seçim ne kadar büyük bir fark yaratabilir." Financial Times'tan Simon Schamain, "özgür ifadeyle ifade edilen halkın görkemini, seçilmiş yasama meclisleri tarafından çıkarılan yasaların egemenliğini ve liderlerin kurumsallaşmış geçiciliğini" övdü ve "tarihin gidişatının gerçekten dönüş yaptığı anları" işaretlemenin tarihçinin görevi olduğunu söyledi.
Umarım haklıdırlar. Ancak Britanya'nın, Avrupa'nın veya diğer demokrasilerin, Donald Trump'ı bir değil iki kez seçebilecek ABD'li seçmenlerin "majestelerine" bir daha tamamen güveneceklerinden şüpheliyim. 2020 seçimlerinden sonraki darbe girişimini ne kadar da kaygısızca görmezden geldiler, isyancılarını affettiler, kendilerine ve ailelerine altın ve kripto yağdırdılar, göçmen avcısı ICE haydutlarını insanları tutuklamaya gönderdiler, alçakları teşvik ettiler, iklimi yok ettiler, yargıyı zayıflattılar, uluslararası kurumları sabote ettiler ve Ukrayna'ya “insani” tiran Putin'in lehine ihanet ettiler. Aynı seçmenler her zaman orada olacak.
Kansas'ın, Trump'ı seçtikten iki yıl sonra, 1932'den bu yana ilk Demokrat senatörünü seçmesine şaşırdınız mı? Bu din değiştirenlerin fikir değişikliği Russell Brand'in Hıristiyanlığından daha derine inmeyebilir. Hürmüz Boğazı'nda bloke edilen hayati gübre ve fosil yakıtlar, muhtemelen Kansas çiftçilerini, kurucu babaların değerleri veya Trump'ın ahlaki ve zihinsel kusurlarıyla ilgili herhangi bir aydınlanmadan daha derinden etkilemiştir. Clinton döneminin seçim düsturu olan "bu ekonomidir, aptaldır" ebedi bir gerçek olmaya devam ediyor. Bu ABD seçimleri İngiltere siyaseti açısından ne yapıyor? Andy Burnham, önemli olanın yaşam pahalılığı ve olayların nasıl hissettirdiği olduğunu parmaklarının ucuna kadar biliyor. Commonwealth zirvesinde şunları söyledi: "Downing Street'teki ilk üç ayımda ön plana çıkardığım ve merkeze koyduğum konu buydu ve hamleler yaptık. Ancak Orta Doğu'daki çatışma çözülene ve Ukrayna'daki çatışma Rusya tarafından başlatılana kadar insanların yaşam maliyeti baskısını azaltamam."
Seçmenlerinize kontrolün sizde olmadığını, veto şapkalı turuncu adamın insafına kaldığını itiraf etmenin akıllıca olup olmadığını bilmiyorum. Ancak söylenemez olanı söylemenin Burnham'a faydası oldu; ister Brexit'e zarar vereceği konusundaki sessizliğin kırılması, ister emeklilik üçlü kilidinin sona ermesi. Korkunç enerji faturalarının artacağını ve İngiltere Merkez Bankası Başkanı Andrew Bailey'nin daha fazla yanlış hesaplanmış faiz artırımının yakında gelebileceğini bilerek, burada 45 sterlin, şurada 100 sterlin olmak üzere irtifak hakkı teklif etti. Burnham, yenilenen İran savaşının petrol fiyatlarının yükselmesine neden olabileceği konusunda dürüst olmakta haklı. Geçtiğimiz hafta yapay zeka pazarındaki düşüş ona, Gordon Brown'ın iktidardan uzaklaştırıldığı sırada kabine koltuğundan izlediği 2008 banka çöküşünü acı bir şekilde hatırlatmış olacak. Prof Rob Ford, "Ne yaparlarsa yapsınlar, bir çöküş her lideri beraberinde getirir" diye hatırlatıyor. ABD'deki siyasi rüzgarlar Britanya siyasetini yönlendirirken İşçi Partisi'nin neşeli morali kulaktan kulağa yayılıyor. Büyüme, üretkenlik, yatırım ve hatta ücretler konusunda son rakamların daha iyi olmasıyla Burnham yükselişte