The Guardian
Kenarda geçen yıllardan sonra, Harrison'ın bu yankı uyandıran rahatsız edici distopyayı kazanması, ileri görüşlü yazara hak ettiği takdiri getiriyor M John Harrison, Booker ödülünü kazanan ilk bilim kurgu yazarı olur 81 yaşındaki şimdiye kadarki en yaşlı kazanan M John Harrison için ABooker ödülü, son derece tuhaf ve benzersiz kalan bir edebi vizyondan asla ödün vermeden kenarlardan ilgi odağına doğru 60 yıllık olağanüstü bir yolculuğu sembolize ediyor. Her Şeyin Sonu kafa karıştırıcı, sinir bozucu, kafa karıştırıcı – çok kasıtlı olarak öyle. Film, iGhetti adı verilen uzaylı varlıkların dünyamıza sızmasından ve ağır çekimde bir sosyal çöküşü tetiklemesinden onlarca yıl sonra, Kent kıyı şeridinde yaşayan iki kayıp ruhu, plaj gezgini Phillip ve sanatçı teyzesi Marnie'yi konu alıyor. Londra Şehri bir savaş bölgesidir; tuhaf biyolojik “eserler” denizden yüzeye çıkıyor; insanlar, klasik İngiliz deyimiyle "kötü bir yama" olarak adlandırdıkları psişik kırılma olaylarından tahmin edilemeyecek şekilde etkileniyorlar.
Ancak felaketin ortasında sakin kalıp yola devam etmekten başka ne yapılabilir? Gerçek dünyada şu anda hükümetin zorunlu kıldığı üç günlük stoklarımızı toplamamız gerekiyor, ancak hangi acil durumun söz konusu olduğundan emin değiliz; seçiminizi yapın. Ve iGhetti'nin neyi sembolize edebileceğine dair seçiminizi yapabilirsiniz: son aşama kapitalizmi mi? Bize 1980'lerde daha da güçlendikleri ve finans bölgesi etrafında toplandıkları söylendi. Brexit mi? Bu romanda kıta gerçekten de İngiltere'den kopmuş gibi görünüyor. İklim bozulması mı? AI mı? Phillip'in karaborsada satmayı umarak denizden çıkardığı eser, büyük bir dil modelinin taklidini ve esrarengiz bir şekilde kendini gerçekleştirmesini gösteriyor.
Bazıları, hiçbir karakterin ne olup bittiğini bilmediği ve düzyazının okuyucu için olayları daha açık hale getirmeyi titizlikle reddettiği bir romana karşı çıktı. "Bunların hiçbiri Marnie'ye mantıklı gelmedi. Bu konuda gezegendeki yaklaşık 8 milyar insanın durumunu paylaştı." Harrison her zaman bilmemekten vazgeçti: Kaya tırmanışı tutkusunu anlatan 1989 tarihli harika romanı Climbers'da, sonunda ana karakterin öğrendiği tek şey "Hiçbir şey hakkında hiçbir şey bilmiyordum" oldu.
Ancak Harrison'ın Her Şeyin Sonu hakkındaki kendi tanımı: "Dünyayla ilgili tüm beklentilerimiz ve açıklamalarımız devam eden bir felakete dönüştüğünde ama yine de bir hayat kurmak zorunda kaldığımızda ne olur?" - 2026 için çarpıcı derecede güncel bir soru. Bu sorunun bu kadar derinden yankı bulmasını sağlayan şey tam olarak belirsizlik, ani şiddet, göz ucuyla anlaşılmaz bir şeyin oluyormuş hissi. Savaş sonrası dönemde JG Ballard ve Nevil Shute gibi yazarlar ekolojik çöküş ve nükleer kıyamet korkusunu dile getirdiler. Artık her şey var.
Harrison, ilk kısa öyküsünü 1966'da Science Fantasy dergisinde yayınlayarak ve Ballard ve Michael Moorcock'la birlikte 70'lerin bilimkurgu New Wave'inin bir parçası olarak, Booker'ın göz ardı ettiği ünlü bir tür olan bilim kurguyla başladı. Uzay operasının opera harikasını ve yabancılaşmasını, her ne kadar burada Dünya'da eğitilmiş olsa da, Her Şeyin Sonu'nda bulabilirsiniz: iGhetti'nin ardından, “gece yeni takımyıldızlarla kaynıyordu”. (Bana Elon Musk'un binlerce uydusunu hatırlatan bir cümle.) Sahil şeridi keşiflerinde bir vahiy ve talih değişikliği arayan kırık adam, sahil gezgini Phillip, Harrison'ın arka kataloğundaki noirish uzay gezginlerini anımsatıyor. Ancak Harrison başından beri türe karşı çıktı