The Guardian
Sağ, gençleri aşağılamanın yeni bir yolunu buldu, ancak hangi yaşta olursa olsun Britanyalıların kendileri için değerli olan şeyleri korumayacağını varsaymak aptallık olur. Gençler Britanya için savaşa gitmeyecek. Geçen hafta İngiliz Sosyal Tutumlar anketindeki bulgulara yanıt veren çok sayıda manşet böyle iddia edildi. Ancak sorunun ifade şekli, katılımcıların "ihtiyaç anında [askerlikte] hizmet etme istekliliğine" önem verip vermedikleriydi; bu, barınma basamaklarını aşmak, maaş zammı almak veya iş bulmak gibi kendileri için daha acil önem taşıyan şeyleri düşünen insanlar için belki de affedilebilir derecede düşüktü.
35 yaşın altındakilerin dörtte birinden azı bunu çok önemli olarak değerlendirdi ve bu nedenle burada, sıradan bir televizyon röportajı sorusunda tereddüt eden belli belirsiz solcu politikacılarla aynı ahlaki değerlendirmeye maruz kalıyoruz: Büyük, parlak kırmızı nükleer düğmeye basar mıydınız? “İnanılmaz bir tavır sergileniyor!” LBC'den Tom Swarbrickin'in, başka bir insanı öldürebileceği bir durumu hayal bile edemeyen 23 yaşındaki Josh'a verdiği yanıttan yakınıyor.
Başka birinin canını alamayacağınız inancı, görünüşe göre yanlış bir içgüdü ve Birleşik Krallık'taki gençlerde yanlış olan her şeyin bir göstergesi. En kötü suçlama: kişinin ülkesine olan sevgisinin eksikliği. Süt karaciğerli yakınlaştırıcı komünist hercai menekşecilik ya da her neyse. Daha cömert bir yorum ise, bozulan sosyal sözleşme göz önüne alındığında gençlerin Britanya'ya bağlılık eksikliğinin şaşırtıcı olmadığı yönünde oldu: siyasetçilerimiz emekliler sınıfına aşırı derecede hürmet gösteriyor, faturayı gençlere bırakıyor ve gençler toplumda kendilerine bir pay verildiğini hissetmiyorlar. Raporun yazarı Sophia Gaston'a göre nesiller arası adalet duygusu, gençlerin "kendilerini tehlikeye atma ve ulusu savunma istekliliği" üzerinde etkili oldu.
Peki savaşı kim ister? Kim kaos ve kan dökülen sahnelere bakıp neşeyle kendilerini bu sahnelere yerleştirmeyi hayal eder? Bu basit soru, anket etrafındaki tartışmaların çoğunda dikkat çekici bir şekilde eksikti. Gençlerin savaşa ve Britanya'nın savaşa katılımına ilişkin algılarını, 21. yüzyılın çatışmalarını tanımlayan stratejik hatalar ve postkolonyal aşırılıkların tekrarından daha fazla şekillendiren şey neydi? Ayrıca ne tür bir savaşta hizmet etmeye istekli olmalılar? Sadece herhangi biri mi? Yoksa Irak gibi birçok siyasetçi ve akademisyen tarafından yasa dışı olarak değerlendirilecek bir şey mi? Yoksa Libya'daki başarısız müdahale kadar felaket mi?
Ve bir dakika, savaşın bir daha yaşanmayacağını umduğumuz korkunç bir şey olması gerekmiyor mu? Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasının 100. yılında ortaokulumda özel bir toplantı düzenlendi. Salonun ortasındaki koltuklar tuhaf bir şekilde düzenlenmişti ve törenin ortasında orada oturan çocuklara ayağa kalkmaları söylendi. Tarih öğretmenim, "Bu, büyük savaşta [okulumuzdan] bu kadar öğrenci öldü" dedi. Gençler artan istikrarsızlığın ve Batı'da barışa ilişkin eski varsayımların çok daha uzun süre geçerli olmayabileceğinin farkında. Vladimir Putin'in Ukrayna'nın işgali ile Avrupa'nın ikinci dünya savaşından bu yana en büyük ve en yıkıcı silahlı çatışmasını başlatmasıyla ve Rusya'dan İngiltere'ye karşı son derece gerçek ve inandırıcı tehditlerle, özellikle Moskova'nın yönlendirdiği siber ve bilgi saldırılarıyla değil. Eylül ayında NATO müttefikleri, Rus denizaltılarının dünyanın temel altyapısı olan deniz altı kablolarını devre dışı bırakma planını altüst etti.