Dawn News
Tarımın asla gelir getirici bir faaliyet olmadığı iddiası, her şeyin yatırım getirisi ile ölçüldüğü bir çağda garip geliyor. Ancak hiçbir ülke gıda arzını güvence altına almadan ekonomisini sürdüremez. Gıda ekonomiden önce gelir. Ekonominin üzerinde durduğu zemindir. Çiftçinin elbette geçimini sağlaması gerekiyor. Ancak bu sorunun yalnızca bir kısmı. Daha büyük sorun devletin sektöre nasıl baktığıdır. Tarıma salt bir iş muamelesi yapan bir hükümet, tarımın kendi maliyetini karşılamasını, kendi risklerini üstlenmesini ve kendi marjlarında hayatta kalmasını ya da başarısız olmasını bekler. Tarımı ulusal hayatta kalmanın bir koşulu olarak tanıyan bir hükümet, tarımı başarısızlığa uğramadan korur. Hemen hemen her ciddi ülke ikinci görüşü seçmiştir. Pakistan hiçbir zaman tam olarak karar vermedi. Çin, ABD ve Avrupa, tarımın devlet desteğine ihtiyacı olduğunun farkında. Pakistan henüz çiftçilerine aynı sistemik taahhüdü vermedi
Çin'i düşünün. Tarım etrafında bir devlet desteği sistemi kurarken piyasa mekanizmasını korudu. Pekin, buğday ve pirinç için asgari fiyatları belirliyor, tarım girdilerini ve makinelerini sübvanse ediyor, mahsul sigortasını üstleniyor, sulamaya yoğun yatırım yapıyor ve önemli miktarda tahıl rezervini sürdürüyor. Piyasa fiyatları belirli eşik değerlerin altına düştüğünde devlet, satın alma sistemi aracılığıyla devreye girebilmektedir. Mantık basittir. Gıda tedarikinin geleceği asla bu sezonun aritmetiğine bırakılmayacak. Genellikle piyasa odaklı tarımın modeli olarak gösterilen ABD, aynı sonuca başka bir yoldan ulaştı. Çiftlikleri büyük, mekanize ve ticari açıdan gelişmiştir. Bunlar aynı zamanda Çiftlik Yasası, emtia programları, gelir koruma planları ve geniş bir ürün sigortası sistemi tarafından da destekleniyor ve primler federal hükümet tarafından sübvanse ediliyor.
Amerikalı çiftçiler, fiyat çöküşlerine ve kötü hasatlara karşı koymalarına yardımcı olacak mekanizmalara erişime sahip. Dünyanın en ticari odaklı tarım sistemlerinden biri bile büyük ölçüde kamu risk yönetimine dayanmaktadır. Avrupa da aynısını Ortak Tarım Politikası aracılığıyla yapıyor: doğrudan ödemeler, kırsal kalkınma fonları, çevresel destek ve piyasa müdahaleleri. Hedefler arasında çiftçi topluluklarının sürdürülmesi ve tarım arazilerinin üretimde tutulması yer alıyor. Bu, Pakistan'ın nadiren çıkardığı bir dersi taşıyor. Bir Avrupa veya ABD ürünü dünya pazarına girdiğinde, zaten fiyatına dahil edilmiş devlet desteğiyle birlikte gelir. Buna karşı rekabet eden Pakistanlı çiftçi çok daha az korumaya sahip; bazen tek başına yarışıyor. İki çiftçi arasındaki rekabet gibi görünen şey gerçekte bir çiftçi ile hazine arasındaki rekabet olabilir.
Küçük çiftçi için bu durum en kötüsüdür. Büyük bir işletmenin sermayesi, deposu, makineleri ve çağrısına cevap verecek bir bankası vardır. Beş dönüm arazisi olan bir adamın hasadı var. Bir sel, başarısız bir muson, mandi (piyasa) fiyatındaki çöküş, bir hanenin o yılki gelirini yok edebilir. Devlet hava durumunu ortadan kaldıramaz. Ancak zararı kimin üstleneceğine ve bu kaybın bir ailenin çiftçiliğini tamamen sona erdirmesine izin verilip verilmeyeceğine karar verebilir. Pakistan tarımı destekliyor. Destek tedbirleri arasında sübvansiyonlu kredi, satın alma düzenlemeleri, gübre ve traktör planları, sulama projeleri ve il programları yer alıyor. Pencap'ın Kissan Kartı, uygun çiftçilere girdiler için sezonluk kredi sağlıyor. Bunların hiçbiri hiçbir şey değil. Ancak bu, her biri son krize yanıt veren bir dizi jestten oluşuyor ve jestlerin toplamı bir sistem oluşturmuyor. Bir çiftçi sübvansiyonlu kredi alabilir ve