The Guardian
Müzik, sinema, televizyon ve tiyatrodaki işçiler taciz konusunda sesini yükseltemeyeceklerini düşünüyor olabilir ama benim liderliğimdeki otorite onlara yardım edebiliyor Helena Kennedy KC, İşçi Partisi üyesi ve Yaratıcı Endüstriler Bağımsız Standartlar Otoritesi'nin başkanı Russell Brand, bir kadına tecavüz etmek ve diğer üçüne cinsel tacizde bulunmaktan suçlu bulunduktan sonra dün 10 yıldan fazla hapis cezasına çarptırıldı. Davasından ortaya çıkan ayrıntılar şok edici ve bazen de derinden rahatsız edici oldu. Adalet aramak için öne çıkan kadınların cesaretine ve şımartılmış bir yıldızın şöhretinin zirvesinde sergilediği küstah ve acımasız yetki duygusuna tanık olduk.
Brand davası, profesyonel yaşamımı bir ceza avukatı olarak mücadele etmeye çalışarak geçirdiğim mağdurları suçlayan tutumların çoğunu keskin bir şekilde rahatlattı. Mağdurların tecavüz sırasında çığlık atmadıkları ve hemen ihbarda bulunmadıklarına dair eski kinayeler ortaya çıktı. Bu nedenle seks davalarını yürüten avukatların yakın zamanda ek eğitim aldıklarını gösteren bir sertifikaya sahip olmaları gerekmektedir. Adalet sistemi, onları ayrımcı varsayımlara ve daha fazla travmaya maruz bırakmadan, kadınlara adalete ulaşmaları için adil bir fırsat sağlamalıdır. Bununla birlikte, Brand'in kanaatlerinin, yakınlaşmayı kabul eden ancak rıza vermedikleri eylemlere maruz kalan kadınları basitçe silmek yerine, daha karmaşık bir rıza anlayışına doğru ilerlemeyi gösterebileceği konusunda cesaretlendiriliyorum.
Vaka bize aynı zamanda faaliyet gösterdiği eğlence endüstrisini de anlatıyor. Kültür sekreteri Lisa Nandy'nin hafta sonu söylediği gibi: "Kültür sekreteri olarak size bunun bugün gerçekleşmediğini söyleyemem. Aslında bahse girmem gerekse, öyle olduğunu söyleyebilirim." Başkalarının kırılganlığını istismar eden üst düzey kişilerin gücü kötüye kullanması kesinlikle yaratıcı endüstrilerle sınırlı değildir, ancak bu endüstrilerdeki güç dinamikleri özellikle şiddetlidir. Şöhreti ve itibarı kibir ve dokunulmazlık duygusu getirebilecek yüksek profilli yöneticiler ve "yetenekler" var. Yaratıcı endüstriler aynı zamanda tamamı kısa vadeli sözleşmelerle çalışan devasa bir serbest çalışan işgücüne de güveniyor. İşe alma uygulamaları çoğunlukla gayri resmidir; her şey kimi tanıdığınızla ve onların ne düşündüğüyle ilgilidir. En alttakiler için itibar her şeydir. Pek çok serbest çalışanın istismar veya tacizle karşı karşıya kaldığında açıkça konuşmaktan korkmasının nedeni budur; "zor" olarak damgalanacaklarından ve işlerin tamamen kuruyacağından korkuyorlar.
Yaratıcı Endüstriler Bağımsız Standartlar Otoritesi'nin (CIISA) başkanı olarak, sektörün bu sorunları ciddiye aldığını görmekten memnuniyet duyuyorum. CIISA Standartlarını geliştirmek ve kabul etmek için film, TV, müzik ve tiyatro alanındaki liderlerle birlikte çalıştık. Bunlar, herkes için geçerli olan güvenli ve kapsayıcı çalışma ortamlarına yönelik minimum gereksinimleri belirler; yaratıcı ortamlarda prova odaları, tur otobüsleri ve ödül gösterileri gibi resmi olmayan alanlar bulunur. Standartlar, herkesin endişelerini ne zaman, nasıl ve nereye, tercih edilirse isimsiz olarak bildireceğini ve bu endişelerin nasıl ele alınması gerektiğini bilmesi gerektiğini belirtir.
BBC ve ITV, yapım şirketlerinin işletmeye alma anlaşmaları aracılığıyla bu standartlara uymasını şart koşuyor ve Bafta, bunları film ve TV ödüllerine uygunluk kriterlerinin bir parçası olarak dahil ediyor. Bu tür proaktif önleyici faaliyetler ve yaklaşımın tutarlılığı hayati önem taşımaktadır. Ancak yaratıcı işletmelerin büyük çoğunluğu küçüktür. İK ekipleri yok, iş yükleri artarken bütçeleri daralıyor ve