The Guardian
On yıllardır Birleşik Krallık şehirlerinde yaşayan ve yeşil tüyleriyle çok sevilen Himalaya kuşları, ekolojik bir tehdit olarak yeniden biçimlendirildi. Peki istilacı türler fikrinin kendisi bir sorun mu? Tek bir muhabbet kuşu bile görmeden önce onları duyduk: Güneydoğu Londra'daki Hither Green mezarlığına yaklaştıkça sesi artan bedensiz bir ses. Haziran sonlarında akşamın erken saatleriydi ve bir istilaya tanık olmaya gelmiştik. Arkadaşımla birlikte mezarlığın batı ucuna ulaştığımızda yaygara her yeri sarmıştı. Çitin üzerinden atladık ve mezar taşlarının arasından yolumuzu bulduk. Artık üstümüzde kuşlar vardı; kriptonit yeşili tüyleri, kabuk kırmızısı gagaları, inci gibi siyah yakaları ve kuyruk tüyleri şüphe götürmez şekilde: Halka boyunlu muhabbet kuşu Psittacula krameri.
Hither Green mezarlığı şehrin en büyük tüneklerinden birine ev sahipliği yapıyor. Her gün akşam karanlığında, Londra'nın yabani muhabbet kuşu popülasyonunun büyük bir kısmı buraya, belirli bir kavak sırasına geri dönüyor. Geceyi kendi türleriyle birlikte geçirmeyi severler. Önce birer ikişer, sonra da daha büyük, cıvıl cıvıl filolar halinde gelişlerini izledik. Yüzlercesi ve ardından binlercesi. Maksimum kapasitede ağaçlar fışkırdı. Burada bir kargaşa vardı, bir muhabbet kuşu topluluğu. Topluluk, selamlaşma ve sohbet izlenimi veriyordu. "Bu," dedi arkadaşım, "harika, ucuz bir ilk buluşma olur."
Bu kuşlar buralı değil. Geçtiğimiz yarım yüzyıl boyunca, Asya'dan gelen halka boyunlu muhabbet kuşu Britanya'da kendisini evinde hissetmeye başladı. Bu süre zarfında popülasyon, iki alt türün karışımı olan atalarından genetik olarak farklı hale geldi: Yerli yayılış alanı Pakistan, kuzey Hindistan ve Nepal'e ve doğuda Bangladeş ve Myanmar'a yayılan Pkborealis; ve Güney Hindistan ve Sri Lanka'dan Pkmanillensis. İkisi arasında kuzey türü baskın türdür ve bu da kuşların Britanya'nın daha serin ve yağışlı iklimine neden bu kadar iyi uyum sağladığını açıklamaya yardımcı olabilir. Renklerinden de anlaşılacağı gibi tropik bir tür değil, Himalaya eteklerinde yaşayan yaratıklardır.
Çoğu zaman gürültülüdürler ve yeşildirler. Hayatım boyunca bu muhabbet kuşlarını gördükten sonra bile, eski, meşelik bir İngiliz tarlasındaki bu toplantının büyüklüğü hâlâ bir aksaklıkla karşılaşmış gibi hissettiriyordu. Londra'nın uykulu banliyösünde binlerce parlak yeşil papağan takılıyor; bu, her bakımdan somon balığı koşusu ya da göç eden kral kelebekleri sürüsü kadar dehşet verici bir olay. İnsan olmayan yaşamın metropol deneyimi için bundan daha etkileyici bir gösteri düşünmek zordur. Alacakaranlık hızlandıkça tünek sessizleşmeye başladı ve sonra yalnızca muhabbet kuşlarının kararlaştırdığı bir anda sessizliğe büründü. Gün uçtu. Yatma zamanı. Arkadaşım ve ben sanki bir vizyondan kurtulmuş gibi birbirimize baktık. İlk defa onların varlığıyla zeminin nasıl kirlendiğini gördük. Mezar taşları, ağaçlar ve çimler ürik macun ve pamuksu tüylerden beyaz beneklerle kaplıydı.
Tüm ihtişamlarına rağmen muhabbet kuşları biraz skandaldır. Politikacılar, koruma kurumları, arazi yönetimi ve halk şu soruyu sormaya başladı: On binlerce Himalaya papağanının şehirlerimizin her yerinde kavga etmesini istiyor muyuz? Kendi doğal aralıklarında zararlı olarak bilinirler. Avrupa'da yapılan araştırmalar, muhabbet kuşlarının çeşitli yerli kuş ve yarasa popülasyonları üzerinde olumsuz etkileri olduğunu öne sürüyor. Bunların öncelikle kümes hayvanlarını etkileyen viral bir hastalık olan Newcastle hastalığının ve daha genel tatlara sahip bir parazit olan Cryptosporidium'un vektörü olduklarını biliyoruz.