Sydney Morning Herald
Avustralyalı bir Birinci Dünya Savaşı askerinin savaş günlüğünden gizemli bir kağıt parçası uçtu. Bir gazete ilan ilanıydı bu, içinde şöyle bir şiir vardı: Hatırlanmak tatlıdır, Ve bunu dileğim gösterecek, Seni hâlâ hafızamızda tutacağız, Yıllar gelip geçerken. Makalenin ürkütücü bir şekilde havada uçuşması, araştırmacı Colin Reid'in, kaderinin Melbourne doğumlu asker Claude Nuttall'ın hikayesini anlatmak olduğu hissini güçlendirdi. Reid, "Sanki Claude evrende oradaydı, adımlarımı yönlendiriyordu" diye anımsıyor. 23 yaşındaki Nuttall, 1918'de kuzey Fransa'daki Somme Vadisi savaş alanında öldürüldü. 1996 yılında, Reid, Dudley Müzesi'nin küratörü ve yöneticisiydi ve yerel halkı, I. Dünya Savaşı ile ilgili yaklaşan bir sergi için Orta İngiltere'deki West Midlands'deki askerlerin ve iç cephedeki yaşamın kalıntılarıyla katkıda bulunmaya çağırdığında. Yerel bir adam olan Alan Southall, Reid'e çocukluğunda çöplükte bulduğu 1. Dünya Savaşı cep günlüğünü gösterdi.
Reid başlangıçta serginin yazarı Nuttall'ın Avustralyalı olması nedeniyle sergiye uygun olmadığını düşündü. Ancak Reid, Nuttall'ın ölmeden aylar önce evlendiği eşi Violet'in bölgedeki bir kasabadan olduğunu öğrendi. Günlük sergilendi ve aşk hikayesi halkın hayal gücünü yakaladı. Nuttall'ın günlük kayıtları Ağustos 1918'de hiçbir açıklama yapılmadan aniden sona erdi. Ancak günlük bir kurşunla delinmişti ve üzerinde kan vardı. Nuttall'ın başına gelenler Reid'in ilgisini çekmişti. "Bunun çözülmesi gereken bir gizem olduğunu düşünüyorum" dedi. Reid, 1916'da Kral George V'in, Fransa-Belçika sınırındaki Armentières yakınlarındaki düşman hatlarına yakın iki yaralı adamın kurtarılmasına yardım etmek için hayatını riske attığı için Nuttall'a Askeri Madalya taktığını buldu. Reid, ne zaman çıkmaza girse on yıl süren araştırmasının devam etmesini sağlayan şaşırtıcı tesadüf anlarının yaşandığını söyledi.
Birinci Dünya Savaşı'nın ilk sergisi kapandıktan sonra Nuttall günlüğü geri verdi ve yıllar sonra tekrar bakmaya gittiğinde, sahibi Southall'ın eve taşındığını fark etti. Reid, Southall'ın yeni adresini bulmak için kapıları çaldı ve karısı bir sokak daha ısrar ettiğinde ve onu tanıyan birini bulduğunda neredeyse pes etmişti. Başka bir zamanda Reid, Victoria'da Nuttall soyadını taşıyan 28 kişiye mektup yazdı. Claude ile alakası olmayan bir kadın olan Jessie Brent yanıt verdi ve Reid adına bir Melbourne gazetesine Nuttall'ın akrabalarını arayan bir ilan yayınlamayı teklif etti. Nuttall'ın yeğeni Arthur Thomas'ın karısı, duyuruyu gördü ve ailenin daha sonra Birinci Dünya Savaşı savaş alanlarına ve Nuttall'ın Amiens yakınlarındaki Harbonnières'teki mezarına gittiğini gördü. Reid sonunda günlükten düşen gazete parçasının 12 Şubat 1918'de The Age'de yayınlanan bir anma duyurusu olduğunu keşfetti.
Reid, Melbourne'un güneydoğusundaki Cheltenham'dan Nuttall'ın, ölümü anılan 15 yaşındaki Lucy Battle adlı kızı tanıdığına dair hiçbir kanıt bulamadı. Ancak Mayıs 1918'de Nuttall günlüğüne gazeteyi kendisine annesinin gönderdiğini yazdı. Reid'in teorisi, şiirin duygusunun Nuttall'ın ilgisini çektiği ve bu yüzden de onu koruduğu yönünde. Nuttall iki yılını çoğu zaman korkunç koşullarda, ateş altında arkadaşlarının ölmesini izleyerek geçirmişti. Bir keresinde kalçasından vurulmuştu. Reid, "'Bundan sağ çıkamayabilirim. Sadece bir şekilde hatırlanmak istiyorum' diye düşünüyor" diyor. İkincisi Nuttall'ın dileği olsaydı, Reid bunu 12 Kasım'da Melbourne'daki Anma Tapınağı'nda açılacak olan The Digger's Diary adlı yeni bir kitap yazarak yerine getirdiğini düşünüyor.