Daha önce de karşılaşmıştık, hatırlıyor musun? 'Apotropaik' kavramı üzerine görkemli bir başlangıcı olan harika bir röportaj yapmıştık. O dönem karmaşık konuşarak hava attığın zamanlardı.
“Elbette, apotropaik ritüel. Bugün hala çok sık kullanıyorum, duruma göre değişen daha az ya da çok saygısız el hareketleriyle.”
Uğurla ilgili bir şey.
“Yumurtaları kaşımak apotropaik bir harekettir. Tabii kaşınacak bir şey kaldıysa. Ama genelde dokunulacak bir savaş anıtı her zaman vardır.”
Bunu sık yapıyor musun?
“İtalyan diline gereken özeni göstererek yazman umuduyla, bunu sık sık yaptığımı itiraf etmeliyim.”
Özen göstereceğime söz veriyorum.
“Halka açık yerlerde, etraftakileri rahatsız etmemek ve huzursuzluk yaratmamak için bunu yapmaktan kaçınırım. Eğer mutlaka yapmam gerekiyorsa, bunu gizli bir hareketle yaparım.”
Ve oradakilerden biri bunu fark ederse?
“O noktada sana ne diyebilirim bilemiyorum. Ne de olsa kişisel bir objedir.”
Başka ritüeller de kullanıyor musun?
“O kadar batıl inançlı değilim. Sadece oyun olsun diye yapıyorum. Ya da kaderi kurnazlıkla alt etmek için.”
Bir zamanlar büyük bir kekemeydin.
“Artık kekemelik yapmıyorum. Sinirli olduğum anlar hariç. Bir de plajdayken. Deniz kenarında kekeliyorum.”
Neden ki?
“Bilmiyorum. Ama kekelemekten ziyade takılıp kalıyorum. Görünüşe göre bu durum aşırı iyottan kaynaklanıyor. Sahilde güneşlenenler var, bir de kekeleyenler var.”
Hayatının bir döneminde Rai ve Mediaset arasındaki gidip gelmeler sana milyonlar kazandırdı.
“Kazanmış olduğumu itiraf ediyorum. Ancak birçok kez bu kazançtan vazgeçtim. Örneğin 2009'daki Sanremo için Mediaset'ten alacağım büyük bir paradan vazgeçtim.”
Antonello Piroso senin için şöyle yazmıştı: ‘IBAN’ın seni nereye götürürse oraya gidersin’.
“O da öyle yapardı. Biz göçebe bir halkız.”
Çok sayıda büyük dostun mu oldu yoksa büyük düşmanın mu?
“Düşmanlarım olduğunu sanmıyorum.”
Nasıl yani! Ya Antonio Ricci?
“Küçük bir tartışmaydı. Olur böyle şeyler, değil mi?”
Bayağı büyük bir tartışmaydı...
“Ama zaman içinde içimde nefret ve kin beslemeden.”
Ya menajerin Lucio Presta? Artık menajerin değil.
“O artık kapanmış bir sayfa.”
Öyle. Ama onu büyük bir düşman olarak mı yoksa büyük bir dost olarak mı görüyorsun?
“Onu kapanmış bir sayfa olarak görüyorum.”
Ve bunu sadece benim için yeniden açar mısın? Görüşüyor musunuz?
“Biliyor musun? Onu kapanmış bir sayfa olarak görüyorum.”
Bir sürü Telegatto kazandın. Sanırım 13 tane. 2000 yılına kadar. Sonra bitti.
“Ama artık Telegatti diye bir şey kalmadı. Kedilerin hepsi öldü. Kendime ödül verecek halim yok ya.”
Sana bir haber vereyim mi? Telegatti yeniden aramızda.
“Vay be, ne haber ama.”
Sana bir tane daha vereyim mi?
“Abartma.”
Sana kaçıncı olduğunu bilmediğimiz bir Telegatto daha verecekler?
“İnanamıyorum.”
Gazetecilerle aran iyi miydi?
“Onur Yürüyüşü (Gay Pride) geçit töreninin olduğu sabahın erken saatlerinde beni arayıp bu konuda ne düşündüğümü soran o gazeteciyi hatırlıyorum. Ona bu konuda hiçbir fikrim olmadığını söyledim. O da iğneleyici bir dille eşcinsellerin tuhaf giyindiğini söyledi, ben de ona istedikleri gibi giyinebileceklerini söyledim. Kardinaller de tuhaf giyiniyordu sonuçta.”
Erkeklerden hoşlanır mısın?
“Hayır. Fiziksel olarak bir çekim duymuyorum.”
Freddie Mercury’nin seninle ilgilendiği söylenirdi.
“Ben de onun benim tipim olmadığını söyledim. Hormonel olarak farklı hissettiğimi belirttim.”
Fakat Luca Laurenti’ye aşık gibisin.
“Luca’ya aşık olmamak elde değil. 35 yıldır birlikte çalıştığım biri. Aralarımızda olağanüstü bir uyum oluştu.”
Eğer eşcinsel olsaydın ideal erkek arkadaşın Luca mı olurdu?
“Sana bunu nasıl anlatmalıyım? Eşcinsel değilim. Belki de benim ideal erkeğim sen olursun? Kim bilir? Savaş zamanında hiçbir şey atılmaz. Ama bu nasıl bir soru tarzı?”
Fakat bana anlat