The Independent
Favori makalelerinizi ve hikayelerinizi daha sonra okumak veya başvurmak üzere favorilerinize eklemek ister misiniz? Bağımsız Üyeliğinize bugün başlayın. Başka hiçbir şey olmasa bile, Russell Brand'in cezalandırması kurbanlarına bir nebze de olsa adalet sağlayabilir. Southwark Kraliyet Mahkemesi yargıcı, Brand'i kadınlara "aşağılama" yağdıran "kibirli" ve onun pozisyonundaki birinin gidebileceği en ileri noktaya kadar "yırtıcı" olarak nitelendirdi ve her biri tecavüz ve üç cinsel saldırı olmak üzere bir suçlamadan suçlu bulunarak onu toplamda 10 yıl altı ay hapis cezasına çarptırdı. Mahkemeye çıkan tüm kadınları överken, Brand'in adalet yerini bulmadan önceki son duyarsızlığının da altını çizdi: "Bütün bu kadınlar yüz yüze gelmek zorunda kaldılar ve yalan söyledikleri, gerçeği çarpıttıkları ya da cinsel taleplerinizi kabul ettikleri söylendi. Bunların hepsi sizin yüzünüzden ve sizin talimatlarınız yüzünden yapıldı." Hakimin de belirttiği gibi, Brand'in çevresinde bazen olaylara tanık olan ancak hiçbir şey yapmayan kişilerin de deneyimleri üzerinde düşünmesi gerekiyor.
Daha genel anlamda bu dava, tanınmış veya başka bir kişi tarafından uygulanan, rastgele bir yaşam tarzının yasal bir savunma oluşturmadığının kanıtı olarak duruyor. Brand'in alenen davranışlarıyla övünmesi ve bir kamera veya mikrofon önünde ahlaksızca davranması - bazılarının "göz önünde saklanmak" olarak adlandırabileceği, ancak bizim daha doğru bir şekilde "geçit töreni" olarak adlandırmamız gereken - aynı derecede yetersiz bir bahaneydi. Russell Brand'in Birleşik Krallık'ta yetişkinlere yönelik tecavüzden mahkum edilen ilk gerçek "ünlü" olması oldukça şaşırtıcı bir gerçek. Şaşırtıcı ve utanç verici, çünkü Brand'in böyle bir suçu işleyen ilk kişi olduğuna inanmak ya da bununla suçlanmak inandırıcı değil. Russell Brand'in cinsel suçlarının yanı sıra Jimmy Savile'den Rolf Harris'e, Max Clifford'dan Mohamed al-Fayed'e kadar ünlü kişilerin karıştığı bir dizi başka suç, kurbanların yetişkin mi, çocuk mu, yoksa her ikisi mi olduğuna bakılmaksızın, bu tür suçların nasıl ele alındığına dair bir dizi daha geniş meseleyi gündeme getiriyor.
Kültür sekreteri Lisa Nandy, eğlence endüstrisinden medyaya, şehre, büyük şirketlere, siyasete, NHS'ye ve hatta hukuk mesleğine kadar her yerde bu tür güç ve mevki istismarının günümüze kadar gerçekleştiğinden şüpheleniyor. Örnekleri bulmak zor değil. Bir tecavüzcünün başarıyla takip edilmesi ve mahkum edilmesi her zaman çözümü zor bir sorun olmuştur. Bunun nedeni suçun niteliğinden kaynaklanmaktadır. Bunu kanıtlamak her zaman alışılmışın dışında zor olmuştur ve bu da polisin mahkemeye taşınacağına inanmadığı bir şey için çaba harcama konusunda isteksiz olmasına yol açmaktadır. Dolayısıyla bu durum davacı için üç kez üzüntü vericidir: suçun işlendiği andan polis muayenesine, mahkemede ifade verme çilesine kadar. Bu dolambaçlı ve uzun süreç, ömür boyu sürecek bir travmayı daha da kötüleştiriyor.
Pek çok mağdur, duruşma için uzun ve öngörülemeyen bekleyiş sırasında suçlamalardan vazgeçiyor. Kadın düşmanlığı sisteme bulaşıyor ve mahkumiyet oranlarının utanç verici derecede düşük olmasına neden oluyor. Yakın zamana kadar, ilk müdahale ekibinden muayeneyi yapan doktora ve cezayı veren kraliyet mahkemesi yargıcına kadar tüm sistemin erkeklerin hakimiyetinde olması tesadüf değil. Tabii ki işler düzeldi. Yargıçlar artık jürilere, bir kadının şiddet kullanarak karşılık vermemesinin rıza teşkil ettiğini ya da belirli bir şekilde giyinmenin ihmale katkı teşkil ettiğini söylemiyor. Ancak bu tarihsel ilerlemelerin hiçbiri, ülkedeki en pahalı danışmana erişimi olan biri tarafından zorbalığa uğrayan bir kadına pek fayda sağlamaz.