The Guardian
Dünya 2020'den bu yana yoluna devam ediyor; belirsiz zamanlarda, Avrupa ile daha yakın ilişkiler barış ve güvenliğe giden en iyi yoldur Chris Ward, Brighton Kemptown ve Peacehaven'ın İşçi Partili Milletvekili. Hayat pahalılığı krizinde halka biraz "nefes alma alanı" sunmak geçen ayki bütçenin mantrasıysa, Avrupa Birliği ile ilişkimizi yeniden gözden geçirmek için yarattığı siyasi alan daha belirleyici olabilir. Geçtiğimiz on yılın büyük bir kısmını Brexit tartışmasına dalmış olarak geçirdim; önce bir danışman olarak, ardından İşçi Partisi'nin 2024 manifestosunu şekillendiren kırmızı çizgilerin çizilmesine yardımcı olarak ve son olarak AB'nin sıfırlanması üzerinde çalışan bir Kabine Ofisi bakanı olarak. Aslında ülke olarak ve partim içinde bu konuyla ilgili yaptığımız tartışmalar, yola çıktığımız 31 Ocak 2020'den bu yana pek ilerlemedi.
Bunun iyi bir nedeni var. 2020'deki İşçi Partisi liderlik yarışmasının ardından çizdiğimiz kırmızı çizgiler (AB'ye yeniden katılmayı, tek pazarı, gümrük birliğini veya hareket özgürlüğünü yeniden sağlamayı dışlayan) tam da tartışmayı kapatmak ve Brexit'in İşçi Partisi için haline geldiği hedefi daraltmak için tasarlandı. Daha yakın bir ilişkiyi savunarak, ama aynı zamanda bloğa yeniden katılma veya 2016 referandumunu yeniden başlatma gibi görünen herhangi bir şeyden açıkça vazgeçerek, hem AB yanlısı bir manifestoyla 2024 seçimlerinde mücadele etmemizi sağladılar. Schrödinger'in Brexit'i. Hala stratejik olarak bunun İşçi Partisi için doğru yol olduğuna inanıyorum ve bu ayki Birleşik Krallık-AB zirvesinde çizgiyi aşacak olan sıfırlama anlaşması, ister işletmeler için daha ucuz fiyatlar, ister gençlik hareketlilik planı veya Erasmus+ programının geri dönüşü olsun, bu kırmızı çizgiler dahilinde gerçek faydaların sağlanabileceğini gösterecek.
Ancak bir sonraki genel seçimde bu kırmızı çizgiler amacına ulaşmış olacak. Onlara hak edilmiş ve onurlu bir emeklilik hakkı tanınmalıdır. Açıkçası, bırakın gelecek yılları, 2026'daki gibi artık dünyayla konuşmuyorlar. Bunun en önemli sebebi bana göre ekonomik değil. AB'ye veya tek pazara yeniden katılmanın ekonomik durumu (kişisel olarak, ilki olmadan ikincisinin argümanını hiçbir zaman anlamadım) temelde 2016'dakiyle aynı: GSYİH'yi artıracak, yaşam standartlarını yükseltecek, kamu maliyemizi iyileştirmede bir yol kat edecek ve İngiliz işletmelerinin 500 milyon kişilik bir pazara erişimini açacak. Bütün bunlar elbette hareket özgürlüğünün ve kulübün diğer kurallarının kabul edilmesiyle gelir. Şu ana kadar 2016. Ancak yeni bir ilişki için durumu eski tartışmalara bağlamak hem aynı sonucu elde etme hem de gerçekten değişen şeyin gözden kaçırılma riskini taşır.
Bunun yerine, bu ilişkinin derinliğini ve doğasını yeniden değerlendirmemizi talep eden şey, büyük jeopolitik değişimler ve her şeyden önce Birleşik Krallık ve Avrupa'nın her gün karşı karşıya kaldığı yeni güvenlik ve siber tehditlerdir. Rusya'dan, Çin'den, İran'dan ya da başka yerlerden gelen bu saldırıların 2016'dakinden farklı bir düzende ve aciliyette olduğundan hiç şüphemiz olmasın. Aynı zamanda, birincil güvenlik ortağımız olarak ABD'nin güvenilirliği artık kesin olarak kabul edilemez. Donald Trump'ın, artık Amerikalılara güvenemeyeceğimiz için bir İngiliz başbakanının iki kez "gönüllü koalisyonlar"la mücadele etmek zorunda kaldığı ikinci dönemi, bir sapma değil, bunun teyidi olarak görülmelidir. Gelecekteki güvenliğimizi ve Avrupa'nın güvenliğini ABD seçimlerinin sonucuna bağlamaya devam etmek ya da W'de kim olursa olsun yanlış bir umut beslemeye devam etmek artık son derece cesur olacaktır.