Nezavisne
Gücü tüketen sözler asla söylenmemelidir. Zararsızmış gibi görünürler ama yavaş yavaş güveninizi yok ederler ve mutluluğunuzu uzaklaştırırlar. Bazen en sıra dışı değişimler çok sıradan bir konuşmayla başlar ve o anda gücü elimizden alan sözleri söyleriz. Sevdiklerimizle masaya otururuz, çay içerken iş ve planlardan konuşuruz, yorgunluktan şikayet ederiz, bu sözlerin ruh halimizi ne kadar etkilediğini düşünmeden. Birkaç gün sonra alışılmadık bir duygu ortaya çıktı: daha az enerji, daha fazla çaba gerektiren yükümlülükler ve içimize açıklanamaz bir huzursuzluk yerleşti. Her şeyi bir cümleyle anlatmak mümkün değil ama kendi konuşmanızı dinlemekte fayda var. Atalarımız konuşulan sözün hem nimet hem de lanet olabileceğine inanıyordu. Modern psikoloji bunu farklı sözlerle söylüyor ama özü aynı: Bir kişinin sürekli tekrarladığı şey zamanla onun dünya görüşü haline gelir. "Ben özel bir şey değilim.", "Fazla bir şeye ihtiyacım yok." "Böyle yaşayabilirim."
İlk bakışta bu alçakgönüllülük gibi görünüyor. Yıllarca tekrarlanırsa, içsel bir sınırlama haline gelir, sanki her gün kendinize şunu söylüyorsunuz: "Daha iyisi için çabalama. Daha fazlasını isteme. Öne çıkma." O zaman fırsatlar fark edilmeden geçip gidiyor çünkü şu kanaat zaten derinlere kök salmış durumda: "Bu bana göre değil." Benzer şekilde kulağa asil gelen cümleler: "Buna ihtiyacım yok." "Başkasının alması daha iyi." "Ben halledeceğim." Bazen gerçekten nezaket ve özveridir. Bazen bunların arkasında kendini daima en son sıraya koyma alışkanlığı vardır. Krstarica'nın yazdığı gibi Abraham Maslov, insanların zayıflıkları kadar kendi olasılıklarından da korktuklarını söyledi. Zorluklara katlanmak bizim için yardımı, parayı veya tanınmayı rahatsızlık duymadan kabul etmekten daha kolaydır. Hayat sadece vermekten ibaret değil. "Dürüst olmak gerekirse o kadar fazla kazanamazsın." "Bütün zenginler sahtekârdır."
Bu tür ifadeler genellikle kötü niyetten ziyade yorgunluk ve hayal kırıklığından kaynaklanır. Sorun her gün ortaya çıktıklarında ortaya çıkıyor, çünkü o zaman zihinde para ile kötü bir şey arasında bir bağlantı yaratılıyor. Ayn Rand şöyle yazdı: "Para bir araçtır. Size yolu gösterecektir, ancak direksiyonu tutanın yerini tutamaz." Para tek başına insanı daha iyi ya da daha kötü yapmaz. Ancak finansal başarıyı peşinen reddedenler, kendilerine sunulan fırsatların farkına varmakta zorlanıyorlar. "Senin için her şeyi veririm." "Her zaman orada olacağım." Bu sözler sevgi taşır ama onlar yüzünden kendi sınırlarımızı kolayca unuturuz. Erich From şunu yazdı: "Aşk, sevdiğimiz kişinin hayatına ve gelişimine aktif bir ilgi duymaktır." Gerçek aşk kendini tamamen kaybetmek anlamına gelmez. Kaldırabileceğinden fazlasını vermeye devam edersen, bir gün kendine yetecek gücün kalmayacak. "Bensiz yaşayamazsın" gibi cümleler de tehlikelidir. Bağımlılık yaratırlar: Bir kişi kendisinin güçsüz olduğuna, diğeri ise yeri doldurulamaz olduğuna inanmaya başlar.
Viktor Frankl şöyle dedi: "Bir insandan son özgürlüğü dışında her şey alınabilir: koşullara göre tutumunu seçebilme." Gerçek yardım başkalarının özgüvenini geri kazandırır. "Ah, önemli bir şey değil." "Önemsememek." Bu güçsüzleştirici sözleri neredeyse otomatik olarak söyleriz, mütevazı görünmek isterken uykusuz geceleri, hataları ve sayısız yeni başlangıcı unuturuz. Oscar Wilde şöyle dedi: "Birçok insan her şeyin fiyatını biliyor, ancak neredeyse hiç kimse onun değerini bilmiyor." Eğer siz yaptığınız işin değerini bilmiyorsanız, başkalarının bunu her zaman fark etmesini beklemek zordur. "Şanslıydım" cümlesiyle aynı hikaye. Koşullar bazen gerçekten örtüşür, ancak önemli bir sonucun arkasında genellikle çaba, sabır ve çok daha erken alınan kararlar vardır. William James şunu yazdı: "Benim kuşağımın en büyük keşfi, insanın hayatını değiştirebilmesidir