IndianExpress
Hindistan'ın liberalleri yeni bir Müslüman kahraman keşfetti. Maalesef Michigan'da yaşıyor. Neyse ki Michigan'da yaşıyor. Mısırlı Amerikalı Demokrat Abdul El-Sayed inanç, kimlik ve siyasi sadakatin müzakere edilmesi konusunda beklenmedik bir ders verdi. Daha da ilginci, Hindistan'ın kendini laikliğin koruyucusu olarak ilan edenlere rahatsız edici bir ayna tuttu. Şeriat yasasını dayatmayı amaçladığı yönündeki suçlamalarla karşı karşıya kalan El-Sayed, esprili bir şekilde aslında şavurma yasasını desteklediğini açıkladı. İlk emri mi? Marul içeren bir shawarma bir shawarma değildir, bir tane gibi görünen bir sandviçtir. Sevimli cesareti hayal edin. Medeniyetten özür talep etmeden dini paranoyayı hafife alan Müslüman bir politikacı. Daha sonra Müslüman Kardeşler meselesi geldi. Cumhuriyetçi muhalifler, eski yazıları ve iddia edilen aile bağları aracılığıyla onu İslamcı örgütle ilişkilendirmeye çalıştı. El-Sayed herhangi bir bağlantısı olduğunu reddetti ve dininin örgüte bağlılığı ima ettiği varsayımına karşı çıktı. Katolik inancıyla ilgili şüphelerle karşı karşıya kalan John F. Kennedy'ye atıfta bulunan El-Sayed, siyasi bağlılığının Amerikan Anayasası'na bağlı olduğu konusunda ısrar etti. İran konusunda vatandaşlar artan maliyetler ve diğer sorunlarla boğuşurken Amerikan kaynaklarını yabancı askeri maceralara harcamanın akıllıca olup olmadığını sorguladı. Onun iddiası dini dayanışmayla değil, Amerika'nın öncelikleriyle ilgiliydi. Üç önerme ortaya çıkıyor. Dinin politik bir deli gömleği olması gerekmez; Müslüman olmak İslamcı örgütlere bağlılık anlamına gelmez; Paylaşılan inanç dış politikayı otomatik olarak belirlemez. Pek devrimci olmayan fikirler. Oysa Müslüman kimliği siyasetinde gerçekten devrim niteliğinde. Hindistan'ın liberal yorumcularının El-Sayed'e olan coşkusu garip bir soruyu gündeme getiriyor: Buradaki siyasi partiler Hintli bir Abdul El-Sayed'e yer açar mı? Hintli bir Abdul'un herkesin önünde El-Sayed'in Şeriat-şawarma şakasını yaptığını hayal edin. Kongre partisi mollaları üzme korkusuyla onun yanlarına yaklaşmasına izin verir mi? İnancının kişisel olduğunu, siyasi yükümlülüklerinin anayasaya uygun olduğunu ve Müslüman olmanın kendisini eyalet hukuku olarak şeriatı desteklemek zorunda bırakmadığını açıklıyor. El-Sayed İslam'la alay etmiyordu. Müslüman bir siyasetçinin yalnızca dini bir gündeme sahip olması gerektiği varsayımıyla alay ediyordu. Şimdi bu argümanı Uttar Pradesh'e aktarın. Abdul'umuz dini aracılara meydan okuyor, Tüm Hindistan Müslümanları Kişisel Hukuk Kurulu'nu Müslümanların siyasi görüşleri konusunda nihai otorite olarak görmeyi reddediyor ve anayasal hakların din adamı onayı gerektirmediğinde ısrar ediyor. Ortaya çıkan öfkeyi hayal etmek kolaydır. Açıklama talepleri, televizyonda yayınlanan teolojik tartışmalar, İslam'a hakaret etme suçlamaları, hatta belki fetva çağrısı bile yapılıyor. Müslüman çoğunluklu bir seçim bölgesinden Kongre biletini veya Samajwadi Partisi adaylığını unutun. Kesimi yapmayacaktı. Konumunun anayasaya aykırı veya Müslüman karşıtı olması değil, bağımsızlığının partiler, dini aracılar ve onların varsayılan oy bankaları arasındaki yerleşik denklemleri bozacağı için. Son Aligarh Müslüman Üniversitesi seçimlerini düşünün. Muzaffer Noman Eşref, Sharjeel İmam ve Umar Halid'e başvurdu, tutukluluklarını sorguladı ve Gazze, Filistin, İran ve Sudan'dan bahsetti. Hukuki sürecin savunulması tamamen meşrudur. Ancak bu konuların öne çıkması, kampüs siyasetinde kimliğin ve gündelik yönetişimin birbiriyle yarışan önceliklerini ortaya çıkarıyor. Şimdi bir Hintli hayal edin
SABAH BRİFİNGİ
Yükleniyor...
PRO İSTİHBARAT
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.
Sayfa 1 / 1