The Guardian
ABD başkanı Avrupalıları kendi 'uyandıran' iç düşmanlarının ayna görüntüsü olarak görüyor. Bu kış daha fazla ihanete hazır olmalılar Avrupalılar, Donald Trump ve Cumhuriyetçi partisinin üzerine çöken mavi dalgayı sevinç ve rahatlamayla karşıladılar. Sevinç, çünkü Trump'ın ikinci başkanlık yönetimi, transatlantik ilişki tarihindeki en yıkıcı yönetim oldu. Avrupa'ya yönelik küçümsemesini ve Avrupa hükümetlerine, özellikle de Ukrayna'ya saldırmaktan duyduğu bariz zevki yutmak zordu. Rahatladım, çünkü ara seçim sonuçları, Trump'ın eylemleri karşısında dehşete düşen tek Avrupalıların olmadığını doğruluyor: Amerikalıların büyük çoğunluğu da öyle. Oylamadan hemen sonra Washington'daydım; heyecan ve yeni keşfedilen güven havasındaydım. Ve birçok Amerikalı gibi Avrupalılar da bu sonuçlarda ABD demokrasisinin kurtarılabileceği, Amerikan dış politikasının yumuşatılabileceği ve transatlantik ortaklığın yeniden canlanabileceği umudunu görüyorlar.
Hem haklılar, hem haksızlar. Son dönemdeki gerilemeye rağmen demokrasi ABD'de canlı ve güçlü bir şekilde hareket ediyor. Uzun süredir Trump'ın Beyaz Saray'a dönüşü karşısında şaşkına dönmüş ve felç olmuş gibi görünen Demokrat Parti, taze enerji ve fikirlerle dolup taşıyor. Büyük bir çadır olma iddiası artık soyut bir ideal değil, Teksas'taki Hıristiyan ilerici James Talarico'dan, ABD Senatosu'ndaki ilk Müslüman olacak Michigan'daki demokratik sosyalist Abdul El-Sayed'e ve Georgia'nın ılımlı Jon Ossoff'una kadar çok çeşitli ve karizmatik figürlerin parıldadığı bir gerçek. Büyük bir çadırın siyasi gücü, Avrupalı liberallerin ve ilericilerin dikkate alması gereken bir ders; zira pek çok Avrupa ülkesi önümüzdeki aylarda aşırı sağdan gelen sert rüzgarlarla karşı karşıya kalacak kritik seçimlere gidiyor.
Trump'ın gündeminin büyük yankı uyandıran yenilgisi - ve özellikle Amerikalıların, JD Vance tarafından açıkça ve Trump'ın kendisi tarafından da dolaylı olarak kabul edilen İran'a karşı savaşı kesin bir şekilde reddetmesi - Washington'un Orta Doğu'daki duruşunu yumuşatmasına da yol açabilir. ABD'deki ara seçimlerden (ve İsrail'deki seçimlerden) önce, bölge bir tırmanma merdivenine oturmuş gibi görünüyordu; Cumhuriyetçilerin dayak yemesi artık Trump'ı aşağı inmeye zorlayabilir. Eğer gerçekleşirse bu iyi bir haber olacaktır. Avrupalı liderler, her ne kadar büyük ölçüde kenarda kalsalar da, Katar gibi Körfez ülkelerinin diplomatik yardımını destekleyerek gerilimi düşürmeyi teşvik etmek için ellerinden geleni yapmalı. Ancak Avrupalılar, bu yumuşamanın ABD'nin Avrupalılara yönelik politikasını ve Ukrayna'daki savaşı da etkileyeceğini düşünmekle fena halde yanılıyorlar. Avrupa'ya gelince, Trump'ın ara sınavlardan çıkaracağı ders muhtemelen, yaptığı hatanın (eğer bunu yapmayı düşünebilirse) yeterince Trumpy olmamak, kıtanın liberal demokrasilerine yeterince sert saldırmamak olduğudur.
Sonuçta, Trump'ın Maga üssü İran savaşına şüpheyle yaklaşırken, Moskova ile ilişkilerin normalleşmesini ve Kiev'e verilen desteğin geri çekilmesini alkışlıyor ve ABD ordusunun Avrupa'dan daha kararlı bir şekilde çekilmesini görmekten mutlu olacak. Trump'ın Stephen Miller'ı genelkurmay başkanlığına atama kararı da bu yöne işaret ediyor. Miller şu ana kadar Ukrayna konusunda önemli bir rol oynamamış olsa da Maga'nın haklı olabilecek dünya görüşünün önde gelen savunucuları arasında yer alıyor. Avrupa bağlamında, bu yağmacı yaklaşım genellikle Rusya'nın galip geleceği (ve dolayısıyla galip gelmesi gerektiği) inancına dönüşüyor. Geçtiğimiz iki yıl boyunca Trump Avrupalıları aşağıladı ve onlara hakaret etti, onlara cezai gümrük vergileri uyguladı ve Grönland'ı tehdit etti. Fairne'de