The Guardian
Yeni Kongre, bizi buraya getiren ilk etapta siyasi dokunulmazlık kültürünü sürdüremez. Ezici bir zaferin ardından Demokratlar, gereksiz bir kırılma olarak görülmesi gereken bir konuda hızla bölünebilir. Kuruluş rakamları "mutfak masası sorunlarına" odaklanılmasını talep ederken, diğerleri başarılı adayların sadece yaşam pahalılığı konusunda kampanya yapmadıklarını, aynı zamanda insanların günlük mücadelelerini Trump yönetiminin benzeri görülmemiş yolsuzluğuyla birleştirmeyi başardıkları konusunda ısrar ediyor. Aslında Demokratların hesap verebilirliği uygulama yetkisi var. Ve hesap verebilirliği bir tür soyut ahlaki soru olarak ele almamak zorunludur; En inatçı politikacılar bile, suçlar ve kabahatlerle başa çıkma konusundaki beceriksizliğin artık kendilerinin ve aslında bir bütün olarak ulusun peşini bırakmayacağını anlamalıdır.
Kamala Harris, azil için oyların mevcut olmaması nedeniyle Demokratların "sağduyulu yasalara" odaklanması gerektiğini tavsiye etti; Barack Obama her zaman olduğu gibi politikacılara ülkeyi bir araya getirme çağrısında bulundu. Bu tavsiye kulağa ne kadar akıllıca gelse de, yazar Richard Beck'in "cezasızlık kültürü" olarak adlandırdığı şeyi sürdürmek anlamına gelecektir. Richard Nixon istifaya zorlandı ama ardından halefi tarafından hemen affedildi; Ronald Reagan'ın İran-Kontra saçmalıklarının hiçbir zaman gerçek sonuçları olmadı; Ebu Garib'in ardından Obama bizi yola devam etmeye çağırdı. Yola devam ettik ve sonunda kendimizi, yaşam, iş dünyası ve siyasetteki tüm deneyimi elit şahsiyetlerin bundan nasıl paçayı sıyırdığına dair uzun bir ahlak hikayesi olan Donald Trump'la bulduk. Cezasızlığın sadakatle değiştirilebileceğini de yönetim yaklaşımının temel ilkesi haline getirdi: Ne de olsa astları, kendilerini 20 Ocak 2029'dan önce affedeceğine inanıyor.
Bir kereden fazla olan bir şeyin tekrar yaşanması muhtemeldir. Eğer Demokratlar Trumpistleri sorumlu tutmanın yollarını bulamazlarsa, şimdiki ve gelecekteki politikacılara verilecek mesaj şu olacak: Hiçbir zaman sonuçları olmaz. Bu aynı zamanda hukuktan korkanları siyasete girmeye teşvik edecek. Dahası, Trumpçıların cezasız kalmasının yansımaları yalnızca ABD ile sınırlı değil: Başka herhangi bir hükümetin bir Amerikan yönetimine yeniden güvenebilmesi için küresel olarak görünür bir sorumluluğun yanı sıra Trumpizm'e karşı kapsamlı bir kültürel mesafenin de olması gerekir. Somut olarak: Altın olsun ya da olmasın hiçbir zafer takı ya da heykel ayakta kalamaz; hiçbir yabancı ziyaretçi, şimdiye kadar bilinmeyen düzeylerde yolsuzluklara (ve aynı zamanda zulme) ilham veren ve onları denetleyen bir başkanın adını taşıyan havalimanlarına asla inmemelidir.
Peki kısa vadede? Demokratlar hem yönetim yetkililerini hem de ilişkili oligarkları yeminli ifade vermeye zorlayabilir. Sivil olduklarını iddia eden ancak fiili olarak devlet gücünü kullanan kişiler özellikle ilgi çekici olacaktır: Jared Kushner'ı düşünün. Ve elbette Elon Musk. Siyaset bilimci Dan Moynihan'ın işaret ettiği gibi, Elon Musk'un Doge hakkında konuşmak için Kongre önünden ziyade Saturday Night Live'a çıkması çok saçma; ülkenin, vandalların 2025'te ne yaptığı, verileri çalıp silah haline getirip getirmediği ve şirketlerinin Amerikan devletiyle tam olarak nasıl ayrı kaldığı, Ukrayna'nın zaten keşfettiği gibi, herhangi bir sorumlu yönetimle bağdaşmayan bir tür tek kişiye bağımlılık yarattığı konusunda yanıtlara ihtiyacı var. İlk Trump yönetiminin son yıllarında olduğu gibi, ifadeye çağrılanlar Hill'e yapılan daveti görmezden gelebilir. Demokratlar mahkemeye gidebilir