The Guardian
Birçok mezun gibi o da yuvaya dönmek zorunda kaldı. Akşam yemeğindeki güvercin sohbetimle ve tehlikeli pisliklerle nasıl başa çıkacak? Mezun oğlum beş aydır eve döndü. Bu ekonomide bir süre daha burada sıkışıp kalabilir, bu da uzatılmış tatil aşamasından yeni normale geçtiğimiz anlamına geliyor. Kendimi anneliğin William Munny'si gibi hissediyorum; Clint Eastwood'un Affedilmeyen'deki karakteri gibi, son bir iş için emeklilikten sürüklenen gıcırtılı bir silahşör. Bir şeyler gördükten ve hayatta kaldıktan sonra, hayatımı kahve kaşıkları kolesterol dostu keten tohumuyla ölçerek, sessiz bakışlarla ve seyrek çamaşırlarla dolu, asık suratlı, münzevi bir ölümden sonraki hayata yerleşmiştim. Annelik konusunda ne kadar paslanmışım? Kurşun yağmuruna tutulacak mıyım?
Hâlâ haftada birden fazla yükü yıkayabiliyor, kurutabiliyor ve katlayabiliyorum ve kesintisiz süt tedariki sağlayabiliyorum. Bu, nefes almak kadar içgüdüsel olan kas hafızasıdır. Akşam yemeğinde ne olacağına karar vermek gibi diğer becerilerimi de kaybettim. 2022'de onu koridorlara bıraktığımız anda yemek yapmayı bıraktım ve silahlarımı (silahlar = beş Meera Sodha tarifinden oluşan repertuar) tekrar çıkarmayı beklemiyordum. Kocam ve ben de konuşma becerilerimizi kaybettik, başıboş, tekrarlayan stenolarla konuşuyoruz ve etrafta güvercinler hakkında ne kadar çok konuştuğumuzu (sürekli) fark edecek birinin olması sinir bozucu.
En kötü eski zaman özelliğim mi? Utanç verici bir şekilde, işlerin nereye gittiği, hangi kaselerin kabul edilebilir olduğu ve neyin ne zaman yenmesi gerektiği konusunda esnek olmayan fikirleri olan, kontrolcü bir huysuz biri olduğumu fark ediyorum. Kavanozları oradan oraya taşırken, nefret ettiğim bira bardağını saklarken ya da geri dönüşümü yeniden düzenlerken oğlum beni her zaman kendi kendime hırçın bir şekilde mırıldanırken yakalıyor. Buna rağmen onun burada olmasını seviyorum; çok eğlenceli bir arkadaş ve son derece bağışlayıcı (ona küflü akçaağaç şurubu yedirmeye çalıştığım zamanlar hariç). En sevdiğim insanlardan biriyle fazladan zaman kazanmak ne kadar da hayal edilemeyecek bir bonus; yazık ki akıl sağlığı pahasına. Alan Milburn'ün son Neet incelemesinin mucizeler yaratmasını ve onu ve tüm bumerang akranlarını daha fazla akşam güvercin sohbetinden ve akşam yemeğinde tehlikeli buzdolabı pisliklerinden kurtarmasını umuyoruz. Tabii ki, kaçtığında, eski arkadaşlarımın bana hatırlattığı gibi, eğer şanslıysam bu son işten sonra son bir iş daha bulabilirim: büyükanne ve büyükbabalık.