IndianExpress
Hamam böceği hareketi, gençliğin işler ve kağıt sızıntıları nedeniyle yaşadığı bir öfke nöbeti değil. Bu, Hindistan'ın üstün olmayan sınıfının, ülkeyi onlarca yıldır yöneten vatandaşlık teorisine karşı bir isyanıdır. Bu teoriye göre, giriş sınavlarını kazanan kişi yapıcı vatandaştır. Kurumlar kurarlar, devlete kadro verirler ve politika yazarlar. Diğer herkes ağırlıktır. Onlar sadece en iyilerin emeğinden ya da bozulan demografik temettüden yararlananlar. Bu sistemin, liyakatin ahlaki dokunulmazlık işlevi gördüğü gizli bir hükmü vardır. Küçük çaptaki işlere başkanlık eden memur veya rütbenin erdeme eşit olduğu varsayımıyla desteklenen profesyonel için, ehliyet sadece kapıları açmakla kalmaz; soruşturmaları kapatıyorlar. Bu arada bu değeri üreten kurumlar da başarısız oluyor. Bu yaz, iki milyondan fazla öğrenciyi etkileyen bir belge sızıntısının ardından ulusal tıbbi giriş sonuçları iptal edildi. Birçok aile koçluk ücretlerini ödemek için eşyalarını satmıştı. Sözde övgü sistemi sadece dışlayıcı değildir; milyonlar için yıkıcıdır. Başarılı olmayanlar artık bunu kendi başarısızlıkları olarak değil, öngörülen rotanın başarısızlığı olarak görüyorlar. Hayal kırıklığı, bu çoğunluğun zirvedekilerin liyakat tanımını ve onların ciddi siyasi hareketler üzerindeki tekelini reddetmesine yol açtı. Konuşmak için zirveye çıkmayı beklemiyorlar. Onlara göre siyasi mücadele olağanüstü bir disiplin ya da ideolojik saflık gerektirmez. Hiçbir kahramanı olmayan siyasi mücadeleleri canlandırıcı derecede sıradan görünüyor. Bu iki süreci harekete geçiriyor. Birincisi milliyetçiliğin yeniden canlandırılmasıdır. Protestocular üç rengi taşıyor ve kamusal alanları talep ediyor ve yalnızca iyilerin ulus adına konuşabileceği fikrini reddediyor. Milliyetçiliği göstermelik vatanseverlik, ulusal güvenlik, gurur, kültürel kimlik vb.nin ötesinde yeniden tanımlıyorlar ve onu 79 yıllık bir ulus devlet için bir sonraki mantıksal düzeye taşıyorlar. Yani “liyakate” bakılmaksızın istihdam, adil sınav, kamu kurumlarını sorgulama, protesto, şeffaflık talep etme ve devletten eşit muamele görme hakkını da içeriyor. İkincisi, siyasetin “ikinci plebleşmesini” temsil ediyor. 1990'larda üst sınıfın yasama organları üzerindeki hakimiyetini kıran siyasetin plebleştirilmesi gibi, bu hareket de kamusal söylemi demokratikleştiriyor. Topper olmayan kişi, politikanın nesnesinden ziyade yazarı olmak ister. Vatandaşlığın pasif olarak sahip olunan bir kimlik belgesi değil, aktif bir kamusal uygulama olduğunu gösteriyorlar. Başarı "eksikliğinin" kendilerini saygı ve otoriteden mahrum bırakmadığını ileri sürüyorlar. Francis Fukuyama'nın bize hatırlattığı gibi, demokrasi izotimi, yani eşit olarak saygı görme arzusu üzerine kuruludur. Hareket, rütbesiz madde hakkını talep ederek, yapısal başarısızlığı kişisel utanca dönüştüren bir sistemin itibarını geri kazanıyor. Zirveye çıkmayanların bu iddia süreci ekonomik bir gerçeklik tarafından yönlendiriliyor. Kusurlu “liyakat” sistemi artık sınırlarına ulaştı. Düzenli maaşlı pozisyonları garantileyenler bile ayda ortalama sadece 26.850 Rs alıyor. En iyiler ve en iyiler, giderek daha fazla aynı bozuk işgücü piyasası ve kayıtsız durumla karşı karşıya kalıyor. Bir zamanlar hiyerarşiyi meşrulaştıran farklılık daralıyor ve zirvedekiler “yeni vatandaşlık” için bu mücadeleye katılıyor. CJI “hamamböceği” kelimesini hakaret olarak kullandı. Genç Kızılderililer ona yaratığın tanımlayıcı özelliğini hatırlattı: Hayatta kalıyor. Onu yok etmeye çalışanlardan daha uzun ömürlüdür. Vatandaşlarına baş belası muamelesi yapan bir cumhuriyet, sonunda onların cumhuriyet olduğunu keşfedecektir. yazı
SABAH BRİFİNGİ
Yükleniyor...
PRO İSTİHBARAT
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.
Sayfa 1 / 1