The Guardian
Üç yıl süren çatışmalar yüz binlerce Sudanlı çocuğu okula gidemedi ve çetelere ve uyuşturucuya karşı savunmasız bıraktı. Çöp yığınları, işlenmemiş lağım kokusu ve geceleri başıboş uyuşturucu satıcıları ve çeteler. Bunlar, ülkelerindeki iç savaşın şiddetinden kaçan Sudanlı çocukların, Kahire'de terk edilmiş bir mahallenin sokakları. Bir sosyal hizmet görevlisi olan Tala*, günlerini burada, derin travma yaşayan savaş mültecilerini uçurumun eşiğinden döndürmeye çalışarak geçiriyor. Mısır'a kaçmadan önce Sudan'da öldürülen babasına katılabilmek için annesine defalarca ölmek istediğini söyleyen, intihara meyilli sekiz yaşındaki bir çocuğun hikayesini paylaşıyor. Çocuğun küçük şeyler yüzünden histerik hale geldiğini söylüyor. Travma ve korku öfkeye dönüşmüştü ve sürekli kendine ve başkalarına zarar vermenin yollarını arıyordu. Tala birkaç ay boyunca çocukla yakınlık kurmaya çalışarak onun eğitime dönmesine yardımcı oldu.
Destek görevlilerinin söylediğine göre, şu anda Mısır'da yaşayan yaklaşık 400.000 Sudanlı çocuk mültecinin çoğu savaş nedeniyle travma yaşıyor ve geleceğe dair çok az umutla yoksulluğa mahkum ediliyor; bir nesil belirsizlik içinde. Bunların %50 ila %70'i okula devam etmiyor. İnsani yardım fonlarındaki kesintiler, ebeveynleri 10 saatlik vardiyalar halinde çalışırken birçok kişinin gözetimsiz kalması anlamına geliyor; bu maaş, temel gıda ve kira masraflarını zar zor karşılıyor. İkamet belgelerinin veya derin travmayı tedavi etmek için gereken akıl sağlığı hizmetlerinin bulunmadığı, marjinal, güvensiz mahallelerde yaşayan bu çocuklar, umutsuzluk ve şiddet sarmalına karşı giderek daha savunmasız hale geliyor. Sudanlı mülteci çocuklarla çalışan klinik psikolog Rajia*, çocukların "şiddetli" bir kırılma noktasına itildiğini söylüyor. "Savaşta gördükleri sahneleri canlandırıyorlar. Bir şey çizseniz, top ya da savaş uçağı çiziyorlar."
Rajia, okulun sağladığı yapı olmadan, bir tür düşük dereceli umutsuzluğun ortaya çıktığını söylüyor ve genç gençlerin kendine zarar verme ve kendi hayatlarına son verme vakalarında artış olduğunu söylüyor. Geçtiğimiz günlerde genç bir çocuk kendini öldürmeden önce ailesine “bu pencerenin dışındaki dünyayı görmek istediğini” ve mülteci hayatından kaçış olmadığını söyledi. Tala'nın karşılaştığı en yaygın sorunlardan biri, birçok çocuğun öğrenme isteğini kaybetmesi. Kendisine "Bundan hiçbir fayda sağlayamayacağım, eğitimime asla devam edemeyeceğim" gibi şeyler anlattıklarını söylüyor. Geçenlerde dokuz yaşındaki bir çocukla çalışırken biri ona şunu söyledi: "Okumak ya da öğrenmek istemiyorum. Ne anlamı var? Sudan'a döndüğümde öleceğim."
Bu acıya, Mısır polisinin kapı kapı dolaşarak mültecileri evlerden ve iş yerlerinden götürdüğü günlük sınır dışı etme baskınları da ekleniyor. Bir anne Guardian'a, 14 yaşındaki oğlunun, refakatsiz olarak Sudan'a sınır dışı edilmeden önce iki aydan fazla bir süre boyunca nasıl gözaltında tutulduğunu anlattı. Ona yardım etmek için hiçbir şey yapamadı. Pek çok çocuk ailelerini geçindirmek için çalışmak zorunda kalıyor, eğitimleri ve fiziksel güvenlikleri riske atılıyor. 11 yaşındaki çocuklar çiftliklerde ve fabrikalarda çalıştırılıyor ve burada fiziksel ve cinsel istismara maruz kalıyor. Yardım çalışanları, çocukların aynı zamanda cep telefonu ve para vaadiyle kandırılarak cinsel istismara maruz kalmaya karşı da savunmasız olduklarını söylüyor. Ebeveynleri uzun saatler boyunca denetimsiz çalışırken, okula gitmeyen çocuklar çetelere ve uyuşturucu kullanımına maruz kalıyor; her ikisi de savaştan bu yana hızla yaygınlaşıyor ve hayatın günlük bir parçası haline geliyor. Adem