The Jerusalem Post
Amerika'nın ara seçim yenilgisi olağanüstü bir önermeyi yeniden canlandırdı: dünyanın en güçlü ülkesi bir şekilde en bağımlı müttefiklerinden birinin insafına kalmış durumda. Cumhuriyetçilerin ara seçimlerdeki yenilgisi büyüleyici bir manzara yarattı: kendisini giderek küçük, bağımlı bir Orta Doğu müttefikinin kurbanı olarak gösteren küresel bir süper gücün siyasi oluşumu. ABD Başkan Yardımcısı JD Vance, yenilgiyi İran savaşına bağlıyor ve Amerika'nın İsrail ile ilişkisini yeniden gözden geçirme çağrısında bulunuyor. Bu arada ABD Başkanı Donald Trump, seçim gününde İsrail'e yapılan yıllık yaklaşık 4 milyar dolarlık askeri yardımın, kısmen İsrail'i desteklemenin siyasi bir sorumluluk haline gelmesi nedeniyle sona ereceğini duyurdu. Bilinen anlatı ivme kazanıyor: Başbakan Benjamin Netanyahu Amerika'yı bir savaşa sürükledi, İsrail Washington üzerinde orantısız nüfuz uyguluyor ve bunun bedelini Amerikalılar ödüyor. Bu iddia son derece çelişkili. Amerika Birleşik Devletleri dünyanın en güçlü askeri ve istihbarat aygıtına, muazzam bir ekonomik kaldıraca ve rakipsiz bir güç yansıtma kapasitesine sahip. Yine de yaklaşık 10 milyon nüfuslu, büyük ölçüde Amerikan askeri ve diplomatik desteğine bağımlı bir ülkenin bir şekilde Washington'un stratejik kararlarını dikte edebileceğine inanmamız gerekiyor. Netanyahu gerçekten de, yeni kurulan bir kurucunun bir risk sermayedarına teklifte bulunması gibi, davasını Trump'a sunabilir. İstihbarat sunabilir, fırsatları dile getirebilir, eylemsizliğin risklerini vurgulayabilir ve dinleyicilerini ikna etmeye çalışabilir. Ancak sorumlu bir yatırımcı kendi durum tespitini yapar ve sonuçta yatırım yapıp yapmayacağına karar verir. Yatırım daha sonra çökerse, risk sermayedarının sınırlı ortaklarına kurucunun kendisini yatırıma "sürüklediğini" açıklamasının saçmalığını hayal edin. Kurucu ikna edici, hatta belki de yanıltıcı olabilir. Ancak ikna sorumluluğu devretmez. İsrail istihbarat ve stratejik değerlendirmeler sağlayabilir. Netanyahu bir eylem planı önerebilir ancak Amerikan kuvvetlerine savaşa girme emri veremez. Washington bu tür önemli kararlar vermeden önce durumu kendi ulusal güvenlik aygıtları aracılığıyla bağımsız olarak değerlendirmeli ve değerlendirmelidir. Gerçek güç dengesi incelendiğinde ayrım daha da netleşiyor. Washington silah sevkiyatını askıya alabilir, diplomatik korumayı geri çekebilir, işbirliğini kısıtlayabilir ve İsrail'e çok büyük ekonomik ve stratejik maliyetler yükleyebilir. Kudüs, Washington'a karşı hangi benzer araçlara sahip? Varsa da çok az. Önemli doğal gaz kaynaklarına sahip olan, ABD'nin yurt içi yatırımlarına bir trilyon doların üzerinde taahhütte bulunan ve büyük bir Amerikan askeri tesisine ev sahipliği yapan Katar'ı düşünün. Bunlar somut pazarlık varlıkları sağlıyor, ancak kimse Katar'ın Amerikan dış politikasını dikte ettiğini ciddi olarak öne sürmüyor. Bu arada İsrail, büyük ölçüde Amerikan askeri teknolojisine, diplomatik korumasına ve stratejik işbirliğine bağlı. Washington'la ilişkisi temelde asimetriktir. Sıra dışı iddia İsrail'in Amerika'yı etkilediği değil. Bu, bağımlı tarafın bir şekilde ilişkiyi kontrol etmesidir. Amerika'nın İsrail'e verdiği destek, mutlaka İsrail etkisinin kanıtı değildir. Basitçe Amerikan tercihlerini ve çıkarların yakınlaşmasını yansıtıyor olabilir. İki ülke örtüşen hedeflerin peşinden gittiğinde, aralarındaki işbirliği birinin diğerini manipüle ettiği anlamına gelmez. Anlaşmadan kontrol sonucunu çıkarmak, korelasyonu nedensellik ile karıştırmaktır. Gerçekten
SABAH BRİFİNGİ
Yükleniyor...
PRO İSTİHBARAT
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.
Sayfa 1 / 1