The Guardian
Bu zahmetsizlik iddiasından vazgeçip yemeğin adını vermeye başlamalıyız: Zahmetli bir et-peynir mimari projesi Bu "lazanyayı hışırdatma" olayı nedir - açık bir çelişki dışında? Kimse çoban böreği, musakka ya da üç katlı çikolatalı kek hışırdadığını söylemiyor. Ama lazanya? Elbette. Öğrencilik yıllarımızdan yeni mezun olan bir arkadaşımın bu yanlış beyanı akşamdan kalma şapkasından ilk kez çıkardığı anı çok net hatırlıyorum. Partinin ertesi günüydü, büyük bir temizlik yapılıyordu ve karbonhidrat ihtiyacı üzerinde anlaşmaya varılmıştı. Yorgunluk vardı, ellerde çöp poşetleri vardı ama o "hışırtıyla" meşguldü. Ve sadece birkaç saatlik zahmetli yemek pişirme ve yapım sürecinin ardından, işte masanın üzerindeydi: "ah bu eski şey" beyaz fırın tepsisinde kesinlikle standart lazanya.
Onlarca yıl sonra, tabaka-makarna fantezisi, birden fazla bileşen içermesine, dikkatli bir montaja ve bir Netflix bölümünü izlemeye yetecek kadar uzun bir pişirme süresine rağmen, zahmetsiz bir bekleme süresi olarak itibarını koruyor. Ofis pikniğinde olabilirsiniz, "herkes bir kurs getirsin" yemeğinde, hatta cenaze töreninde olabilirsiniz ve insanlar sanki et ve peynirden oluşan bir mimari projeye saatler ayırmadan, sanki yumurta haşlamaya karar vermişler gibi lazanya yaptıklarını gelişigüzel duyururlar. "Sorun değil" diye ekliyorlar. "Hatta hazır makarna tabakalarını satın alıp hileli versiyonunu da yapabilirsiniz. Sıfırdan yapmanıza gerek yok." Rahatlama. Hala evi inşa ediyorsun ama birisi bazı tuğlaları teslim etti. İngilizlerin lazanyadan sanki çaydanlığı ateşe koymakla eşdeğer bir şeymiş gibi bahsetmeleri kadar beni yarı Danimarkalı mirasımdan daha fazla haberdar eden çok az şey var. Görünen o ki, hiç çaba harcamamış gibi görünse de çabaya karşı bir hayranlık var. Bu konuda ne ustalaştım ne de bununla ilgili oldum.
Lazanya bu çelişkiyi ortadan kaldıracak en mükemmel besindir. İddialı görünmeden cömert ve etkileyici görünüyor. Bu önceden yapılabilir, bu da aşçının akşamı harika bir şekilde rahatlamış olarak sunmasına olanak tanır. Cezaya çarptırılmanın alt metni şöyle: "Bu? Sadece bir lazanya." Hayır. Eti kızarttınız, sebzeleri doğradınız, iki sos yaptınız (sos üzerine sostan bahsediyoruz), altı katman karbonhidrat ve süt ürünlerini bir araya getirdiniz ve fırını tekelinize aldınız. Bir de kuşak açısı var. 1980'li ve 90'lı yıllarda yemek yapmayı öğrenen herkes için lazanya "gerçek bir ev yemeği" idi; misafirler geldiğinde yetkin yetişkinlerin yaptığı şeyin lazanya üretmek olduğu fikrini benimsemiştiniz.
Çevrimiçi aramalar bana "lazanya"nın ilk kez 13. yüzyıl İtalya'sında geçtiğini ve sözcüğün kökeninin kaynağa bağlı olarak eski Yunanca veya Latince olduğunu söylüyor. (Biraz daha filtreleme, "sonraki seviye lazanya" tariflerini ortaya çıkarır: tanımı gereği tamamen düz olan bir yemek için yeni bir totoloji.) Ancak "zahmetsiz" mitinin kültürel kökleri kesinlikle İngilizlere dayanmaktadır. Lazanyanın gerçek mucizesi katmanlama değildir. Proje yönetimi, yapı mühendisliği ve dinlenme süresi gerektiren bir yemeğin, "bir araya getirdiğiniz" bir şey olduğuna kendimizi ikna etmek için onlarca yıl harcadık. İnşa et ve gelecekler. Ama hiçbir binanın söz konusu olmadığını söylemeyin. Keren Levy Londra merkezli serbest yazardır. The Guardian, Spectator ve BBC Worklife'da yayınlandı.