PAKİSTAN'ın yönetici elitleri, iç zorluklarla mücadele pahasına dış ilişkilere aşırı zaman ve dikkat ayırıyor. Ülkenin medyası da ülkenin karşı karşıya olduğu temel sorunlardan ziyade dış politikaya ve uluslararası olaylara odaklanma eğiliminde. Herhangi bir TV kanalını açtığınızda talk şovların çoğunda Pakistan'ın denizaşırı atılımları, savunma anlaşmaları ve diğer küresel gelişmeler durmaksızın tartışılıyor. Yakın çevrede yaşanan bir savaş ve bölgesel ve uluslararası dinamiklerin Pakistan açısından yorumlanmaya değer sonuçları olması nedeniyle bunların bir kısmı anlaşılabilir. Ancak ülkenin kaderi ve geleceği açısından daha önemli olan iç meseleler nadiren aynı ilgiyi görüyor.
Bunun birkaç nedeni olabilir. Yönetici seçkinler için dış ilişkiler, ekonomiyi ayakta tutmak için jeopolitik rantlara erişmenin ve bunları toplamanın bir yoludur ve bu onların iç reform yapmaktan kaçınmasına olanak tanır. Onların 'başarı' anlayışları, ülke içindeki yapısal ekonomik sorunları çözmek için siyasi enerji harcamak zorunda kalmadan bu rantları sağlayabilecek dış ittifaklara dayanıyor. Bu nedenle, yabancı arayışlara neredeyse takıntılı bir şekilde odaklanılıyor ve ülke içinde reform eksikliği yaşanıyor. Seçimle ilgili şüpheli yetkilere dayanan hükümetler için bu aynı zamanda kendi ülkelerindeki yokluğunu telafi edecek uluslararası meşruiyet kazanmanın da bir yoludur. Bu daha çok otoriter ve hibrit rejimlerde geçerlidir. Ayrıca, bakanlıkların işlerini yaptırmaya çalışmaktansa denizaşırı gezilere çıkmak ve dünya liderleriyle fotoğraf çektirmek daha fazla ayrıcalıklı bir şey. Bakanların ülke içinde olduğundan daha fazla zamanlarını yurt dışında geçirmelerinin nedeni budur; başbakanlar seleflerinin yurt dışı ziyaret rekorunu aşıyor.
Ülkenin sorunlarını çözmek, örneğin Davos'a uçmaktan çok daha zor. Alaycı bir açıklama, ülkenin sorunlarının (yoksulluk, açlık, eğitim ve sağlık tesislerinin eksikliği, yetersiz beslenme, artan nüfus sayıları) iktidar elitini etkilemediği, dolayısıyla eğer iltihaplanırlarsa sırtını sıvazlamayacakları yönünde. Elbette bunlara değinmede herhangi bir aciliyet görmüyor. Pakistan'ın geleceği yurt dışında değil, ülke içinde belirlenecek. Pakistan yayın medyasının çoğunun dış politikaya ve dış gelişmelere gösterdiği aşırı ilgi, başka faktörlerle açıklanmaktadır. Açık olan şey, elektronik medyanın sadece ülke liderliğinin yaptıklarını kapsamasıdır. Ancak bu aynı zamanda liderimi takip et oynamaktan memnun olduğu ve kamusal sorunları dikkate alan kendi gündemini belirlemediği anlamına da geliyor. Yurt dışı gezilerini ve etkinliklerini tartışmak, karmaşık iç meseleleri derinlemesine incelemekten çok daha az çaba gerektirir.
İktidar ve muhalefet arasındaki çatışmalara çok yer veriliyor. Ancak Pakistan'ın ekonomik ve sosyal durumunun bir yönüne ilişkin bir rapor yayınlandığında, haber ve tartışma kısa süreli ve yüzeysel oluyor, hiçbir analiz veya takip yapılmıyor. Arada sırada istisnalar olabiliyor ancak sonuçta ortaya çıkan sosyoekonomik bir konu hakkında derinlemesine bir analiz veya araştırmacı belgesel bulmak zor. Hepsinden önemlisi, TV kanalları formüle dayalı talk şovlar sunmanın izleyiciler için yeterli olduğuna inanıyor gibi görünüyor. Ancak öncelikle hükümetin, bu konuda bir şeyler yapabilecek olanların ve yetkilileri ilgi göstermeye teşvik edebilecek medyanın dikkatini gerektiren konular daha da acil hale geldi. İnsanların yaşam koşullarını iyileştirmek hükümetin en önemli görevidir. Bu görevi yerine getiremediği, örneğin yoksulluğun son yıllarda önemli ölçüde arttığı gerçeğinden anlaşılıyor. Dünya Bankası'na göre Pakistan'ın ulusal yoksulluk oranı