Okuyucular, ABD ara seçimlerinde Cumhuriyetçilerin yenilgisine ilişkin bir başyazının yorumunu yanıtladı ABD ara seçimleri (4 Kasım) hakkındaki başyazınız, kültür savaşı saldırılarının, bağnazlığın ve karalamaların bu kez başarısız olduğunu belirtiyor. Daha önce neden çalıştıklarını sormaya değer. On yıldır Donald Trump'ın desteğinin ekonomiyle mi yoksa kültürle mi ilgili olduğunu tartışıyorduk. 6.600 ABD sakiniyle yapılan bir anketi sosyal hareketlilik verileriyle birleştiren araştırmam, sorunun kötü bir şekilde sorulduğunu gösteriyor. Trump'ın 2016'daki kazanımları, Mitt Romney'nin 2012'deki kazanımlarına kıyasla en yüksek kazanımları, yoksul doğan çocukların yükselme ihtimalinin en düşük olduğu ilçelerde elde edildi ve oradaki insanlar başarıyı çabadan ziyade şans ve bağlantılar olarak tanımlıyor.
Şikayet ekonomikti. Bulduğu dil kültüreldi. Çin'e kaptırılan fabrika işleri Pekin'e dönüştü; erkeğin aile ücretinin sonu feminizm oldu; Kömür kentlerinin azalması iklim politikası haline geldi. Trump'ın yeteneği, ekonomik acıyı kimliğe dönüştürmekti; bu, koalisyonunun tarifeleri, sosyal yardım kesintilerini ve zenginlere yönelik vergi kesintilerini bu şekilde absorbe etmesini sağladı. Geçen hafta çeviri çalışmayı durdurdu. Seçmenler açıkça market faturalarından, galonu 4,20 dolar olan benzinden ve veri merkezleri tarafından artan elektrik faturalarından bahsetti. Ve sözde bir kültür savaşının pençesindeki bir seçmen, ilk eşcinsel erkeği ve ilk yerli Amerikalı kadını Senato'ya gönderdi, Georgia ve New Mexico'daki ilk siyahi ve yerli Amerikalı kadın valileri seçti ve Florida'nın ilk siyahi valisi olarak siyahi bir Cumhuriyetçiyi seçti. Ekonomi kendi adına konuştuğunda kimlik konuşmayı bırakır.
Bu da bir uyarıdır. Demokratların fiyatları yolsuzluğa bağladığına dikkat çekiyorsunuz. Bu, Trump'ı taşıyan hileli oyunun hikayesiyle aynı ve sorumlu kim olursa olsun cezalandırıyor. Bu tepkiden kurtulmanın tek yolu kazanılmış fırsatlardır. Henüz hiçbir parti bunu denemedi. Oxford Üniversitesi Sosyal Politika ve Müdahale Bölümü Dr. Lorenz Meister Jonathan Freedland, Trump'ın seçim yenilgisinin tehlikenin ortadan kalktığı anlamına gelmediği konusunda uyarmakta haklı (Ara seçimlerden sonra küresel sağ sarsılıyor. Ancak Trumpizm tehlikesi hiçbir zaman ortadan kalkmayacak, 6 Kasım). Ancak Trump'ın bir kez yaşanması nedeniyle başka bir Trump'ın mümkün olduğu yönündeki argümanı, bize Trump'ın ilk etapta neden gerçekleştiği konusunda olması gerekenden daha az şey anlatıyor.
Ariana Baio'nun raporu (2028'de Trump'ın yerini almayı uman Cumhuriyetçiler ara seçim yenilgisini inceliyor, 5 Kasım) aydınlatıcı bir ipucu sunuyor. JD Vance, Ted Cruz ve Ron DeSantis savaşı, vergileri ve yaşam pahalılığını yenilginin nedenleri olarak tanımlıyor. Farklı siyasi gelecekleri temsil edebilirler, ancak yanıtları temel bir reddetmeden ziyade uyum sağlamayı öneriyor. Soru sadece Trump'ın halefinin kim olacağı değil, onu mümkün kılan siyasete meydan okunup meydan okunmayacağıdır. Trump'ın yenilgisi, onu iktidara getiren siyasetin itibarını zedelemez. Halefleri onun hatalarından ders çıkarabilir, aşırılıklarından uzaklaşabilir ve hareketinin dayandığı şikâyetleri ve hoşnutsuzlukları koruyabilirler.
Bu arada Demokratların zaferi, ne kadar güçlü olursa olsun, altta yatan koşulların aşıldığının tek başına kanıtı değil. Trump'ı reddetmek mutlaka bir alternatifi benimsemek anlamına gelmiyor. Freedland, başka bir Trump'ın mümkün olduğu konusunda uyarıyor. Daha rahatsız edici olan soru, ABD siyasetinin başka bir Trump'ı gereksiz kılacak güçleri üretip üretmediğidir. David Eaton Sunderland Başkan Trump'ın İran'ı bombalayarak rejim değişikliği yaratma politikasının başarılı olduğu kanıtlandı. Onun için tek sorun, yönettiği rejimin