Birleşik Krallık, adayların "parlamentoların anası" olarak seçildiği "demokrasinin beşiği" olarak bilinirken, İsrail sistemi, bizim de şahit olduğumuz gibi, en iyi şekilde kaos, kargaşa ve kafa karışıklığı durumunu tanımlayan Yidişçe bir kelime olan Balagan olarak tanımlanır. İki seçim sisteminin kendi farklılıkları vardır. Birleşik Krallık seçmenleri (en fazla) her beş yılda bir sandık başına gider ve coğrafi olarak belirlenmiş her koltuk için bir tane olmak üzere 650 parlamento üyesi seçer. Her üye bir partiyi temsil ediyor. Azınlık ise bağımsızlardan oluşuyor. Hükümdar, en çok sandalyeye sahip partinin liderinden, kendi partisiyle veya eğer kuramıyorsa başka bir parti veya partilerle koalisyon halinde çoğunluk hükümeti kurup kuramayacağını soracak. Sistem ilk önce postayı geçiyor. Parlamento iki meclislidir, iki meclisten oluşur; biri seçilmiş, diğeri randevuyla veya kazara seçilmiştir. İsrail sistemi bir nispi temsil biçimidir. Sizin de çok iyi bildiğiniz gibi seçimler, 120 sandalyedeki sandalye sayısı halk oy oranlarına göre belirlenen bir partinin oylarıyla yapılıyor. Ancak sistemler arasında temel farklılıklar olsa da, her biri zaman zaman liderlikle ilgili ortaya çıkan aynı sorunla, yani hoş karşılanmadıkları zaman onlardan nasıl kurtulacağıyla karşı karşıya kalıyor. Bu artık İsrail'in açmazıdır. Sorunun en keskin benzerliği Netanyahu ile Thatcher arasındadır. Her ikisi de kendi dönemlerinde kendi partilerinin güçlü adamı ve kadını olarak biliniyordu ve biliniyordu. Her ikisi de halklarında bir güvenlik duygusu yarattı ve her biri vatandaşlarının baş belası oldu. Margaret Hilda Thatcher, barones Thatcher, 1979'dan 1990'a kadar Birleşik Krallık'ın başbakanı olarak görev yaptı ve 20. yüzyılın en uzun süre görev yapan Britanya başbakanı oldu. Başbakan olarak "Thatcherizm" olarak bilinen politikaları uyguladı. Bir Sovyet gazeteci ona, uzlaşmaz siyaseti ve liderlik tarzıyla ilişkilendirilen bir takma ad olan "Demir Leydi" adını verdi. Benzer şekilde Benjamin "Bibi" Netanyahu, İsrail'in 20. yüzyılda en uzun süre görev yapan başbakanıdır. 1996'dan 1999'a, 2009'dan 2021'e ve 2022'den beri görevde olan Maggie, "kendi" ülkesini Falkland Adaları üzerinde savaşa götürdü. Arjantin'e karşı savaştı ve savaşın başlamasını memnuniyetle karşılamasa da, zafer garantilendiğinde "Sevin, sevin" diye meşhur bir açıklama yaptı. Bibi, 7 Ekim 2023'teki katliamın ardından "kendi" ülkesini savaşa ve son olarak da İran'a karşı savaşa götürdü. Pek çok kişi, seçim sonuçları dengede kaldığı için ülkeyi İran'a karşı savaşa geri götürmeye hazır olduğuna inanıyor. Maggie, Arjantin'le savaşa girmekten memnun muydu? Ve nasıl. Ekim 1981'deki konferansında bakanlarının kendisine karşı komplo kurduğu ortaya çıktı ve anketlerde geride kaldı. Avrupa Birliği üyeliğine karşıydı. Mart 1982'de Arjantin'e karşı saldırıyı başlatmasıyla her şey değişti. Sonuç, onun 1983 Genel Seçimlerindeki zaferiydi. Savaş, ya dikkatleri iç meselelerden uzaklaştırmak ya da halkın belirsizlik zamanında liderleri değiştirmek istemeyeceğini ummak için sıklıkla bir politikacının aracı olarak kullanılmıştır ve en kötü şüpheciler Bibi'yi bu davranışla suçlar. Maggie'nin ülkesini, Bibi'nin de ülkesini savaşa götürdüğünü söyledim ve sorunun bir kısmı da burada yatıyor. Ne Thatcher ne de Netanyahu, kendi ülkelerini sonsuza kadar yönetmeye yönelik feodal haklara sahip olmadıklarının farkına vardılar. Shakespeare, Hamlet'te şöyle diyor: “Sonbaharda özel bir takdir var.
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.